I FSK 1738/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, po rozpoznaniu w dniu 27 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku H[...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie skargi kasacyjnej H[...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 2451/14 w sprawie ze skargi H[...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 2 maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2012 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 kwietnia 2015 r., w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 2451/14, H[...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. – nazywana dalej "Spółką", wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 2 maja 2014 r. Z uzasadnienia wniosku wynika, że egzekucja ustalonej przez organ podatkowy kwoty podatku wywoła trudne do odwrócenia skutki. Za uwzględnieniem wniosku przemawia ponadto interes publiczny: biorąc pod uwagę rodzaj i wagę podniesionych zarzutów, zdaniem pełnomocnika Spółki, "zachodzi realne prawdopodobieństwo uchylenia decyzji rozstrzygnięciem sądu administracyjnego" (s. 3 skargi kasacyjnej). Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie wskazać należy, że art. 61 § 3 P.p.s.a. przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, "która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego." Natomiast trudne do odwrócenia skutki "to takie prawne lub faktyczne skutki, które – raz zaistniałe – powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków" (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2013, wyd. V.). Ciężar wykazania okoliczności świadczących o spełnieniu przynajmniej jednej z przedstawionych powyżej przesłanek spoczywa na stronie, które zainicjowała postępowanie w tym przedmiocie. Bez poparcia wniosku stosownymi twierdzeniami, dokumentami i argumentacją, świadczącymi, że wykonanie decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia stronie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, sąd nie może bowiem poczynić koniecznych ustaleń w zakresie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, pełnomocnik Spółki nie uprawdopodobnił żadnej z opisanych powyżej przesłanek. Podkreślenia wymaga, że przymusowa realizacja zobowiązań podatkowych w drodze egzekucji ze swej istoty jest dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej zobowiązanego. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (por. post. NSA z dnia 28 lipca 2009 r., I FSK 450/09). Tymczasem pełnomocnik Spółki powołał się jedynie na możliwość powstania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wyjaśnił przy tym dlaczego wykonanie decyzji miałoby je spowodować, ani na czym konkretnie miałyby one polegać. Stąd też Spółka w żaden sposób nie wykazała, że takie skutki w jej przypadku mogłyby wystąpić. Odnosząc się do kwestii ważnego interesu publicznego, na który powołał się pełnomocnik Spółki, należy zwrócić uwagę, że art. 61 § 3 P.p.s.a. nie przewiduje aby "realne prawdopodobieństwo uchylenia decyzji" było przesłanką, od której zależałoby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przepis ten nie upoważnia sądu administracyjnego do przeprowadzania takiej oceny, która w istocie rzeczy stanowiłaby swoisty przesąd. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji