I FSK 1774/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Krystyna Chustecka po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "S." Sp. zo.o. w O. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Ol 151/13 odrzucającego skargę w sprawie ze skargi "S." Sp. zo.o. w O. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 5 września 2012 r., Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia odwołania w sprawie zabezpieczenia na majątku przewidywanych kwot zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za III i IV kwartał 2011r. wraz z odsetkami postanawia: 1) oddalić skargę kasacyjną, 2) oddalić wniosek Dyrektora Izby Skarbowej w O. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę "S." Sp. zo.o. w O. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 5 września 2012 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia odwołania w sprawie zabezpieczenia na majątku przewidywanych kwot zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za III i IV kwartał 2011r. wraz z odsetkami. W uzasadnieniu podkreślono, że wymienione postanowienie organu zostało wydane w stosunku do M. M. jako osoby fizycznej i został jej doręczone w dniu 6 września 2012 r. na jej prywatny adres. Natomiast skarga na to postanowienie została wniesiona przez Spółkę "S." w dniu 27 lutego 2013 r. Zatem skarga do Sądu I instancji została wniesiona przez podmiot nieuprawniony. We wniesionej skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżącego domagał się uchylenia wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie: - art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) dalej: P.p.s.a. poprzez niedostrzeżenie, że Spółka "S." miała interes prawny w zaskarżeniu postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 5 września 2012 r. w konsekwencji czego Sąd I instancji odrzucając skargę błędnie zastosował art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., - art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) dalej: P.u.s.a. polegające na odmowie sprawowania wymiaru sprawiedliwości poprzez błędne zastosowanie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. W uzasadnieniu Spółka wskazała, że wniosła odwołanie i ma interes prawny w zaskarżeniu każdego ostatecznego orzeczenia organu odwoławczego wydanego w sprawie tego odwołania. Nie ma wątpliwości, że odwołanie podpisała M. M. działając jako organ Spółki, a nie osoba prywatna. Tym samym wszelkie pisma w sprawie odwołania dotyczą Spółki i jej interesu prawnego niezależnie od tego do kogo i w jakim trybie zostały skierowane (zaadresowane). W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w O. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Brak jest podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. W świetle art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: - naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1); - naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2). Skarga kasacyjna jest zatem środkiem prawnym wysoce sformalizowanym, a wymogi formalne i materialne, jakimi jest obarczona, służą ustaleniu ponad wszelką wątpliwość zakresu rozpoznania sprawy przez NSA. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a jedynie nieważność postępowania bierze pod uwagę z urzędu. Nie jest zatem dopuszczalne ani konkretyzowanie, uściślanie, korygowanie skargi kasacyjnej, ani wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków (por. wyrok NSA z 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FSK 1401/05, LEX nr 262797). Odnosząc się do przedmiotowej sprawy należy zgodzić się z Sądem I instancji, że postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 5 września 2012 r. zostało wydane w stosunku do M. M. jako osoby fizycznej i zostało jej doręczone w dniu 6 września 2012 r. Natomiast skarga na to postanowienie została wniesiona w dniu 27 lutego 2013 r. przez "S." Sp. zo.o. w O. Wobec powyższego prawidłowo Sąd I instancji skargę odrzucił, gdyż została wniesiona przez podmiot nieuprawniony. Zatem podniesione przez pełnomocnika Spółki w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 50 § 1 P.p.s.a. oraz art. 1 § 1 P.u.s.a. polegający na odmowie sprawowania wymiaru sprawiedliwości poprzez błędne zastosowanie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. nie są zasadne. Wniosek organu o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego nie mógł zostać uwzględniony, brak jest bowiem w przedmiotowej sprawie podstaw prawnych do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W art. 209 P.p.s.a. przyjęto unormowanie, że wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200 P.p.s.a.) oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 P.p.s.a. Żaden z tych przepisów nie znajduje zastosowania w sytuacji, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie WSA kończące postępowanie w sprawie (por. uchwała NSA z 4 lutego 2008 r., I OPS 4/07). Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 P.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.