I FSK 1991/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Izabela Najda-Ossowska, Sędzia NSA Danuta Oleś, Sędzia WSA del. Dominik Mączyński (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 stycznia 2019 r. sygn. akt I SA/Kr 10/17 w sprawie ze skargi Gminy W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 26 września 2016 r. nr IBPP3/4512-396/16-1/ASz w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz Gminy W. kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Skarga kasacyjna. 1.1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z dnia 22 marca 2019 r., wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 10 stycznia 2019 r., I SA/Kr 10/17. 1.2. Sądowi pierwszej instancji zarzucono: 1) Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 57a w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a., w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 146 § 1 p.p.s.a. poprzez błędną kontrolę zaskarżonej interpretacji, polegającą na wyjściu przez Sąd poza granice skargi na interpretację, nie powołanie podstawy prawnej, a nadto sporządzenie wewnętrznie sprzecznego uzasadnienia wyroku, co uniemożliwia Organowi jego wykonanie. Z jednej strony bowiem Sąd wskazał, iż zasadne jest uzupełnienie opisu sprawy, z drugiej zaś, nie znając wszystkich jej okoliczności, uznał że działanie Gminy "nie powinno być interpretowane jako wyłączone z zakresu działalności gospodarczej i tym samym nastąpiło wyłączenie tej czynności z opodatkowania VAT". W konsekwencji, Sąd pomimo, iż wskazał na wystąpienie braków w opisie stanu faktycznego, uznał zarzuty skargi, co do naruszenia przez Organ art. 15 ust. 1 w związku z art. 15 ust. 2 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r., poz. 1221 ze zm., dalej: "ustawa o PTU"), jak i naruszenia art. 86 ust. 1 i art. 91 ust. 2 i 7, za w pełni uzasadnione. W ocenie Organu, orzeczenie Sądu w rozpoznawanej sprawie jest zatem wewnętrznie sprzeczne. Sąd z jednej strony uznaje, iż przedstawiony opis jest niepełny, z drugiej zaś przyjmuje, że na podstawie przedstawionego opisu możliwym jest wskazanie rozstrzygnięcia in meriti co do przedmiotu zapytania Skarżącej. W konsekwencji w rozpatrywanej sprawie orzeczenie WSA w Krakowie wprowadza wątpliwość co do dalszego sposobu postępowania przez Organ przy procedowaniu w rozpoznawanej sprawie, tj. czy Organ winien wezwać Skarżącą celem uzupełnienia opisu sprawy czy też należy uznać, że Sąd przyznał Skarżącej prawo do korekty, co uniemożliwia Organowi wykonanie wyroku. Ponadto, w sytuacji gdy Strona w skardze nie zarzuciła naruszenia przez Organ przepisów postępowania, z uwagi na treść art. 57a p.p.s.a., skarga powinna zostać oddalona. 2) Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 15 ust. 1 i 6 w zw. z art. 86 ust. 1 w zw. z art. 91 ust. 2 i 7 ustawy o PTU oraz art. 167, art. 168 w zw. z art. 184 w zw. z art. 187 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. z 2006 r. EU L nr 347 poz. 1 ze zm. - dalej: "Dyrektywa VAT") poprzez błędną wykładnię i nieprawidłową ocenę możliwości zastosowania do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, polegającą na przyjęciu, że: - w kontekście wyroku TSUE z dnia 25 lipca 2018 r., C-140/17, wydanego w podobnym stanie faktycznym, uzasadnione są zarzuty skargi co do naruszenia art. 15 ust. 1 w związku z art. 15 ust, 2 i 6 ustawy o PTU, jak i naruszenia art. 86 ust. 1 i art. 91 ust. 2 i 7, a w konsekwencji podmiot ten jest uprawniony do korekty VAT naliczonego. 1.3. W oparciu o tak sformułowane zarzuty, stosownie do treści art. 176 p.p.s.a., wniesiono o uchylenie w całości, na zasadzie art. 188 p.p.s.a. zaskarżonego orzeczenia, rozpoznanie skargi Skarżącej i jej oddalenie, ewentualnie, jeżeli NSA uzna, że istota sprawy nie jest dostatecznie wyjaśniona, wniesiono o uchylenie w całości na zasadzie art. 185 § 1 p.p.s.a. zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, na zasadzie art. 176 § 2 p.p.s.a. o rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz stosownie do treści art. 203 pkt 2 p.p.s.a., wniesiono o zasądzenie od strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych. 2. Gmina W., pismem z dnia 16 lipca 2019 r., stanowiącym odpowiedź na skargę kasacyjną, wniosła o oddalenie w całości skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie od organu, na podstawie art. 204 p.p.s.a. kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 4.1. Istota sporu ogniskuje się wokół problemu, czy istnieje możliwość odliczenia - w drodze korekty - podatku naliczonego z faktur dokumentujących wydatki inwestycyjne związane z remontem budynku Centrum Kultury [...] w związku ze zmianą w sposobie udostępniania infrastruktury, tj. z wyłącznie do czynności niepodlegających opodatkowaniu VAT na czynności opodatkowane VAT (dzierżawa). 4.2. Zdaniem organu w związku z odpłatnym udostępnieniem w 2016 r. budynku na rzecz Gminnego Centrum Kultury na podstawie umowy dzierżawy, Gmina nie będzie miała prawa do odliczenia podatku naliczonego od wydatków inwestycyjnych związanych z budową przedmiotowego obiektu oddanego do użytkowania w 2011 r. 4.3. W ocenie Gminy w związku z odpłatnym udostępnieniem w 2016 r. budynku na rzecz Gminnego Centrum Kultury na podstawie umowy dzierżawy, Gminie będzie przysługiwać prawo do zastosowania korekty podatku naliczonego, o której mowa w art. 91 ustawy o PTU i odliczenia odpowiedniej części podatku od wydatków inwestycyjnych. Stanowisko to zostało zaaprobowane przez Sąd pierwszej instancji, który stwierdził, że zaistniała podstawa do uznania, że stanowisko Organu interpretacyjnego, według którego poniesienie wydatków przez Skarżącą Gminę związanych z remontem spornych budynków nie nastąpiło w ramach wykonywanej działalności gospodarczej, i tym samym w momencie nabycia towarów i usług Gmina nie działała w charakterze podatnika – na tle przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego - jest niezasadne. Dlatego też nieodpłatne udostępnienie (na podstawie umowy użyczenia) zaraz po wybudowaniu, nie powinno być interpretowane jako działanie Gminy wyłączone z zakresu działalności gospodarczej i tym samym nastąpiło wyłączenie tej czynności z opodatkowania VAT. 4.4. W sporze tym rację należy przyznać skarżącej Gminie i stwierdzić, że zaskarżony wyrok Sądu pierwszej instancji nie narusza prawa. 5.1. Przystępując do wyjaśnienia przyczyn braku zasadności zarzutów skargi kasacyjnej wskazać przede wszystkim należy, że ocenę tę determinuje treść wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE lub Trybunał) z 25 lipca 2018 r. w sprawie C-140/17 Szef Krajowej Administracji Skarbowej przeciwko Gminie Ryjewo (ECLI:EU:C:2018:595). W wyroku tym Trybunał udzielił odpowiedzi na pytania prejudycjalne zadane przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 22 grudnia 2016 r., I FSK 972/15 (wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych powoływane w niniejszym uzasadnieniu dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, CBOSA), dotyczące wykładni przepisów dyrektywy VAT, stwierdzając, że artykuły 167, 168 i 184 tej dyrektywy oraz zasadę neutralności podatku od wartości dodanej (VAT) należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, aby podmiot prawa publicznego korzystał z prawa do korekty odliczenia VAT zapłaconego od dobra inwestycyjnego stanowiącego nieruchomość w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, gdy w chwili nabycia tego dobra z jednej strony, ze względu na swój charakter, mogło ono być wykorzystywane zarówno do celów czynności opodatkowanych, jak i nieopodatkowanych, ale w początkowym okresie było wykorzystywane na cele działalności nieopodatkowanej, a z drugiej strony ten podmiot prawa publicznego nie wskazał wyraźnie zamiaru wykorzystywania tego dobra do celów działalności opodatkowanej, ale też nie wykluczył, że będzie ono wykorzystywane do takich celów, o ile z analizy wszystkich okoliczności faktycznych, której przeprowadzenie należy do sądu krajowego, wynika, że został spełniony warunek ustanowiony w art. 168 dyrektywy VAT, zgodnie z którym podatnik powinien działać w takim charakterze w momencie, w którym dokonał nabycia. 5.2. Przywołana konkluzja została poprzedzona rozważaniami, z których wynika, iż kwestia tego, czy w chwili dostawy dobra podatnik działał w takim charakterze, czyli na potrzeby działalności gospodarczej, stanowi okoliczność faktyczną, której zbadanie należy do sądu odsyłającego, z uwzględnieniem całości okoliczności dotyczących sprawy, wśród których znajduje się charakter danych dóbr i okres, jaki upłynął pomiędzy ich nabyciem i wykorzystaniem do celów działalności gospodarczej tego podatnika (pkt 38). 5.3. Ponadto w ocenie Trybunału, nawet jeśli jednoznaczna i wyraźna deklaracja zamiaru wykorzystania dobra do użytku gospodarczego przy jego nabyciu może być wystarczająca do stwierdzenia, że dobro zostało nabyte przez podatnika działającego w takim charakterze, to brak takiej deklaracji nie wyklucza, że taki zamiar może przejawiać się w sposób dorozumiany (pkt 47). Z kolei charakter dobra, który stanowi element podlegający uwzględnieniu na potrzeby ustalenia, czy w chwili dostawy nieruchomości podatnik działał w takim charakterze, może wskazywać, że gmina zamierzała działać jako podatnik (pkt 49). Podobnie fakt, że już przed dostawą i nabyciem nieruchomości spornej w postępowaniu głównym gmina była już zarejestrowana jako podatnik VAT, stanowi wskazówkę przemawiającą za takim wnioskiem (pkt 50). Natomiast nie ma w istocie znaczenia, że dane dobro nie zostało bezpośrednio wykorzystane do celów czynności opodatkowanych, ponieważ wykorzystanie dobra wyznacza jedynie zakres wstępnego odliczenia lub ewentualnej późniejszej korekty, jednak nie ma ono wpływu na powstanie prawa do odliczenia (pkt 51). Wreszcie na badanie ustanowionego w art. 168 dyrektywy VAT warunku, zgodnie z którym podatnik powinien działać w takim charakterze w chwili nabycia towaru, nie ma wpływu okoliczność, że obiektywny podział konkretnych wydatków inwestycyjnych na transakcje opodatkowane i nieopodatkowane jest trudny, a wręcz niemożliwy (pkt 56). 5.4. W sprawie, której dotyczy powyższe orzeczenie prejudycjalne, zapadł ponadto wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 października 2018 r., I FSK 972/15, w którym stwierdzono wprost, że art. 86 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 i 2 oraz art. 91 ust. 1-6 i art. 91 ust. 7 ustawy o PTU należy interpretować w ten sposób, że gdy przy nabyciu dobra inwestycyjnego stanowiącego nieruchomość, które ze względu na swój charakter może być wykorzystywane zarówno do celów działalności opodatkowanej, jak też do celów działalności nieopodatkowanej, podmiot prawa publicznego posiadający już status podatnika nie zadeklarował wyraźnie, że zamierza przeznaczyć je do celów działalności opodatkowanej, ale też nie wykluczył, że dobro to będzie wykorzystywane w takim celu, który początkowo wykorzystywał te dobro do celów działalności nieopodatkowanej, ale następnie zmienił wykorzystanie tego dobra, przeznaczając jego część do działalności opodatkowanej będzie miał prawo dokonania korekty i odliczenia podatku naliczonego na podstawie tych przepisów. 6.1. Odnosząc więc powyższe uwagi do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że kluczowe dla rozstrzygnięcia zaistniałego w sprawie sporu jest to, czy skarżąca, będąca w istocie podmiotem prawa publicznego, w chwili nabycia dóbr inwestycyjnych działała w charakterze podatnika. Oceny tej należy przy tym dokonać z uwzględnieniem wskazówek zawartych w wyroku TSUE w sprawie C-140/17, tj. mając na uwadze przede wszystkim charakter dóbr oraz okres, który upłynął pomiędzy ich nabyciem i wykorzystaniem do celów działalności gospodarczej. 6.2. Mając powyższe na uwadze należy zaznaczyć, że z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wprost wynika, że Gmina jest czynnym i zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. W związku z poniesieniem wydatków inwestycyjnych Gmina otrzymywała od kontrahentów faktury VAT z wykazanymi na nich kwotami naliczonego VAT, wszystkie faktury są wystawione na Gminę i posiadają NIP Gminy. Wszystkie poniesione wydatki do dnia oddania obiektu do użytkowania stanowią wydatki na wytworzenie nieruchomości w rozumieniu art. 2 pkt 14a ustawy o podatku od towarów i usług. 6.3. Z okoliczności faktycznych przedstawionych we wniosku w ramach zdarzenia przyszłego nie wynika zatem, by Gmina, w momencie nabywania towarów i usług, wykluczyła, że budynek Centrum Kultury będzie wykorzystywany do celów działalności gospodarczej. Ponadto nie budzi wątpliwości, że dokonując wydatków Gmina była zarejestrowanym, czynnym podatnikiem VAT. 6.4. W rezultacie, zgodzić należy się z Sądem pierwszej instancji, że nieodpłatne udostępnienie (na podstawie umowy użyczenia) zaraz po wybudowaniu, nie powinno być interpretowane jako działanie Gminy wyłączone z zakresu działalności gospodarczej i w związku z samym nastąpiło wyłączenie tej czynności z opodatkowania VAT. 6.5. Podkreślić bowiem należy, że w świetle wyroku TSUE (C-140/17), okoliczność, że początkowo dane dobro było wykorzystywane do działalności nieopodatkowanej, nie ma znaczenia, nawet gdy w chwili zakupu podmiot prawa publicznego nie zadeklarował wyraźnie, że nabyte dobro zamierza przeznaczyć do celów działalności gospodarczej, ale też nie wykluczył, że dobro to będzie w takim celu wykorzystywane. W takim przypadku podmiot ten jest uprawniony do korekty VAT naliczonego. Taka wykładnia przepisów odpowiada celowi systemu odliczeń, jakim jest zapewnienie neutralności obciążenia podatkowego wszystkich rodzajów działalności gospodarczej. Z zasady neutralności wprost bowiem wynika, że każdy podmiot prowadzący działalność gospodarczą powinien mieć możliwość odliczenia podatku VAT. System odliczeń – jak wskazał TSUE w tezach od 29 do 31 - ma na celu całkowite uwolnienie podatnika od ciężaru VAT należnego lub zapłaconego w ramach całej prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Wspólny system VAT zapewnia zatem neutralność działalności gospodarczej w zakresie obciążeń podatkowych, bez względu na cel czy rezultaty tej działalności, pod warunkiem że działalność ta, co do zasady, sama podlega opodatkowaniu VAT. Prawo do odliczenia przewidziane w art. 167 i nast. Dyrektywy 2006/112 stanowi integralną część mechanizmu VAT i co do zasady nie podlega ograniczeniu. W szczególności prawo to przysługuje w sposób bezpośredni w stosunku do całego podatku obciążającego transakcje powodujące naliczenie podatku. Przepisy art. 187 Dyrektywy 112 dotyczą korekty odliczeń w sytuacjach takich jak sytuacja zaistniała w postępowaniu głównym, gdy dobro inwestycyjne, którego użycie nie daje prawa do odliczenia, zostaje następnie przeznaczone do celów użytkowania dającego to prawo (postanowienie z dnia 5 czerwca 2014 r., Gmina Międzyzdroje, C-500/13, EU:C:2014:1750, pkt 23 i przytoczone tam orzecznictwo). 6.6. W rezultacie nie zasługują na uwzględnienie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.: art. 15 ust. 1 i 6 w zw. z art. 86 ust. 1 w zw. z art. 91 ust. 2 i 7 ustawy o PTU oraz art. 167, art. 168 w zw. z art. 184 w zw. z art. 187 Dyrektywy VAT. 7.1. Na uwzględnienie nie zasługują także podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 57a w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a., w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 146 § 1 p.p.s.a. Autor skargi kasacyjnej dopatruje się naruszenia tych przepisów w wyjściu przez Sąd pierwszej instancji poza granice skargi na interpretację, nie powołanie podstawy prawnej, a nadto sporządzenie wewnętrznie sprzecznego uzasadnienia wyroku, co uniemożliwia Organowi jego wykonanie. 7.2. Nie można zgodzić się z Autorem skargi kasacyjnej, że Sąd pierwszej instancji wykroczył poza granice skargi na interpretację. W skardze podniesiono zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1-2 oraz art. 86 ustawy o PTU w związku z art. 167, art. 187 i art. 189 Dyrektywy VAT. Istota sprawy poddanej sądowej kontroli w tym postępowaniu ogniskuje się natomiast wokół problemu, czy istnieje możliwość odliczenia - w drodze korekty - podatku naliczonego z faktur dokumentujących wydatki inwestycyjne związane z remontem budynku Centrum Kultury [...] w związku ze zmianą w sposobie udostępniania infrastruktury, tj. z wyłącznie do czynności niepodlegających opodatkowaniu VAT na czynności opodatkowane VAT (dzierżawa). Innymi słowy, czy Gmina dokonując wydatków na remont spornych budynków działała w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Przedmiotem sporu było zatem zastosowanie w okolicznościach przedstawionych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej art. 15 ust. 1 w związku z art. 15 ust. 2 ustawy o PTU. Dokonując oceny w tym zakresie Sąd pierwszej instancji nie wykroczył zatem poza granice skargi. 7.3. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie można wywieść, że Sąd pierwszej instancji uchylił zaskarżoną interpretację "z uwagi na inne naruszenie przepisów postępowania" (s. 7 skargi kasacyjnej). Wprawdzie Sąd pierwszej instancji, wskazując, że z okoliczności faktycznych przedstawionych we wniosku w ramach zdarzenia przyszłego nie wynika, by Gmina, w momencie nabywania towarów i usług, wykluczyła, że budynek Centrum Kultury będzie wykorzystywany do celów działalności gospodarczej, zaznaczył, że "kwestia ta może być przedmiotem dodatkowych wyjaśnień", to stwierdzenie to nie możne budzić wątpliwości co do sposobu wykonania wyroku. Trafnie bowiem zauważył Autor skargi kasacyjnej, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Natomiast na mocy art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarżący nie mógł więc oprzeć skargi na zarzucie naruszenia przepisów postępowania i tego nie uczynił. Z uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji nie wynika też, by Sąd ten, działając z naruszeniem art. 57a p.p.s.a., uchylił zaskarżoną interpretację "z uwagi na inne naruszenie przepisów postępowania". Sąd pierwszej instancji nie przesądził bowiem, że dodatkowe wyjaśnienia dotyczące tego, czy Gmina w momencie nabywania towarów i usług, wykluczyła, że budynek Centrum Kultury będzie wykorzystywany do celów działalności gospodarczej mają być poczynione w postępowaniu interpretacyjnym. Wniosek taki nie wynika w szczególności ze sformułowanych przez Sąd pierwszej instancji wytycznych. Stwierdzenie, jakim posłużył się Sąd pierwszej instancji należy zatem rozumieć w ten sposób, że nie można wykluczyć, by toku właściwej procedury podatkowej organ zbadał, czy Gmina, w momencie nabywania towarów i usług, wykluczyła, że budynek Centrum Kultury będzie wykorzystywany do celów działalności gospodarczej. Ustalenia takie nie będą miały znaczenia dla oceny prawidłowości wydanej interpretacji indywidualnej, gdyż ta zawsze jest wydawana w oparciu o okoliczności wynikające z przedstawionego we wniosku o jej wydanie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, lecz mogą mieć znaczenie dla zakresu ochrony wynikającej z zastosowania się przez wnioskodawcę do interpretacji indywidualnej. 7.4. Nie można zgodzić się zatem z Autorem skargi kasacyjnej, że orzeczenie Sądu w rozpoznawanej sprawie jest wewnętrznie sprzeczne. Sąd pierwszej instancji rozstrzygał sprawę w oparciu o stan faktyczny przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Działając w granicach wyznaczonych przez art. 57a p.p.s.a., Sąd nie uznał, że przedstawiony opis jest niepełny, lecz wywiódł konsekwencje prawne z przedstawionych przez Wnioskodawcę okoliczności. Ubocznie należy zaznaczyć, że to organ, stwierdzając, że wniosek o wydanie interpretacji nie zawiera wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, po wcześniejszym wezwaniu wnioskodawcy do jego uzupełnienia w wyznaczonym terminie, winien pozostawić wniosek bez rozpatrzenia, na podstawie art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej. Organ tego jednak nie uczynił, co implikuje stwierdzenie, że w ocenie organu przedstawione przez wnioskodawcę zdarzenie przyszłe było wyczerpujące. 7.5. Na marginesie należy także zauważyć, że we wniosku o wydanie interpretacji Gmina nie wyjaśniła, w jakiej wysokości będzie pobierała określone w umowie wynagrodzenie (czynsz dzierżawny) wynikające z umowy dzierżawy zawartej z Gminnym Centrum Kultury, określającej zasady odpłatnego udostępniania obiektu na rzecz GCK. Fakt ten, jakkolwiek bez znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonego wyroku – gdyż raz jeszcze należy zaznaczyć, że Sąd pierwszej instancji oceniał prawidłowość zaskarżonej interpretacji przez pryzmat okoliczności przedstawionych we wniosku o jej wydanie – może jednak wpływać na zakres ochrony wynikającej z wydanej dla Gminy interpretacji. Należy bowiem wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 października 2019 r., I FSK 164/17 (wyrok dostępny w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl) sformułował tezę, że "obowiązana do zaspokojenia potrzeb wspólnoty w ramach zadań własnych Gmina, która dla tego celu działając w charakterze organu władzy publicznej, poniosła wydatki inwestycyjne dla wytworzenia infrastruktury, którą dla realizacji tych zadań przekazała do bezpłatnego użytkowania odrębnej samorządowej jednostce organizacyjnej, w związku ze zmianą formy tego przekazania z nieodpłatnej na odpłatną z ustaleniem symbolicznej kwoty odpłatności, w świetle art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o PTU nie działa jako podatnik prowadzący działalność gospodarczą, nie zachodzi bowiem wyraźny, wzajemny związek pomiędzy świadczeniem Gminy, a symbolicznie określoną kwotą odpłatności". Jednakże w świetle okoliczności przedstawionych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zaskarżony wyrok jest prawidłowy, a podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. 8. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny – uznając, że skarga kasacyjna nie dostarcza uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań, działając na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) – orzekł, jak w sentencji wyroku. 9. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).