I FSK 322/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Adam Bącal, Sędzia NSA Artur Mudrecki, Sędzia WSA del. Małgorzata Fita (sprawozdawca), Protokolant Marek Wojtasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej E. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 października 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 826/15 w sprawie ze skargi E. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 27 lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące: czerwiec, lipiec, październik i grudzień 2011 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. na rzecz E. C. kwotę 220 (słownie: dwieście dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. I FSK 322/16 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 20 października 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 826/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu sprawy ze skargi E. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 27 lutego 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące: czerwiec, lipiec, październik i grudzień 2011 r. oddalił skargę. 1. W uzasadnieniu podał stan faktyczny sprawy, z którego wynika, że decyzją z dnia 11 września 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. określił E. C. wysokość zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące od marca do lipca, październik i grudzień 2011 r. Zobowiązania te powstały w związku ze świadczeniem przez nią usług agroturystycznych (wynajmu pokoi i sali). 2. Po rozpatrzeniu wniesionego przez stronę odwołania, decyzją z dnia 27 lutego 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej w G. uchylił decyzję organu pierwszej instancji za miesiąc czerwiec, lipiec, październik i grudzień 2011 r. oraz stwierdził, że w przedmiocie zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od marca do maja 2011 r. zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy wskazał, że strona do marca 2009 r. korzystała ze zwolnienia od podatku od towarów i usług. Zwolnienie to utraciła w związku z dokonaniem przez nią w marcu 2009 r. dostawy działki gruntu. Jako, że w okresie od marca do maja 2011 r. świadczyła usługi wynajmu, przy czym nie rozliczała VAT z tytułu uzyskanego z tego tytułu obrotu - czego nie kwestionowała - należało określić jej zobowiązanie w tym podatku. Odnosząc się do powodów uchylenia zaskarżonej decyzji, organ stwierdził, że w zakresie określającym skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego za miesiące czerwiec, lipiec, październik i grudzień 2011 r. organ pierwszej instancji nie poddał wszechstronnej analizie wszystkich zebranych w tej sprawie dowodów. Brak ten dotyczy faktur, które podatniczka przedłożyła przy piśmie z dnia 31 lipca 2014 r. 3. W skardze złożonej na powyższą decyzję, E. C. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 15 ust. 1 i 2, art. 43 ust. 1, art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. a i art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 roku, nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej – u.p.t.u.) oraz art. art. 187 § 1 w zw. z art. 122, art. 191 i art. 233 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej – O.p.). W uzasadnieniu skargi wskazała, że organy niezasadnie przyjęły, że jej zachowaniu w odniesieniu do zbytej w 2009 r. nieruchomości można było przypisać cechy działania w charakterze profesjonalnego handlowca i błędnie ustaliły stan faktyczny sprawy. 4. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. 5. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi. Powołując się na art. 15 ust. 1 i 2, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1 i art. 113 ust 1 u.p.t.u. podał, że od podatku od towarów i usług zwalnia się podatników, u których wartość sprzedaży opodatkowanej nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 150.000 zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku. Przedmiotowego zwolnienia nie stosuje się jednak do podatników dokonujących dostaw terenów budowlanych oraz przeznaczonych pod zabudowę. Wskazując na powyższe regulacje, Sąd zgodził się z organem odwoławczym co do tego, że jeżeli dany podmiot dokonuje dostawy działek, to z chwilą sprzedaży pierwszej z nich traci powyższe zwolnienie i staje się podatnikiem podatku od towarów i usług. Odnosząc się do ustaleń postępowania podatkowego stwierdził, że skoro skarżąca w marcu 2009 r. utraciła prawo do zwolnienia z podatku od towarów i usług z uwagi na dokonaną dostawę działki, to wszystkie uzyskane przez nią po tym czasie obroty, związane w prowadzoną działalnością gospodarczą, powinny być opodatkowane VAT. Sąd podkreślił, że kwestia związana z nabyciem przez podatniczkę nieruchomości od Agencji Własności Rolnej Skarb Państwa, a następnie jej sprzedażą w marcu 2009 r. i utratą przez nią z tego tytułu zwolnienia w podatku od towarów i usług została oceniona przez organy podatkowe obu instancji w wydanych przez nie decyzjach, dotyczących określenia jej z tego tytułu wysokości zobowiązania, tj. w: decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia 19 sierpnia 2014 r. i decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 10 grudnia 2014 r. Skarga na decyzję organu odwoławczego została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w dniu 13 maja 2015 r. w wyroku wydanym w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 296/15. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 187 § 1 w zw. z art. 122 i art. 191 O.p. Sąd zauważył, że zaskarżona decyzja jest decyzją uchylającą rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji z uwagi na niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Oceniając powody uchylenia przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzji organu pierwszej instancji, Sąd stwierdził, że prawidłowo odwołał się on do art. 86 ust. 1, art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a, art. 86 ust. 10 pkt 1 i art. 87 ust. 1 u.p.t.u. i uznał, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego nie rozważył całego, zebranego w sprawie materiału dowodowego. Zgodził się z organem odwoławczym, że do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług konieczne było uwzględnienie przez organ pierwszej instancji faktur przedłożonych przez stronę i zbadanie czy faktury te mogą stanowić podstawę do obniżenia należnego podatku VAT za miesiące: czerwiec, lipiec, październik i grudzień 2011 r. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej – P.p.s.a.) skargę oddalił. 6. W skardze kasacyjnej złożonej od powyższego wyroku pełnomocnik E. C. zaskarżył go w całości. Zarzucił mu: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: - art. 153 P.p.s.a. w zw. z art. 170 i 171 P.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 296/15, że E. C. działała jako podatnik podatku od towarów i usług w 2009 r. w związku ze sprzedażą w tymże roku działki skutkuje uznaniem skarżącej za podatnika VAT również w roku 2010 i 2011; - art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w związku z art. 122, 187 § 1, 191 oraz art. 194 § 3 O.p., poprzez uznanie, że organy podatkowe przeprowadziły postępowanie dowodowe w sposób wyczerpujący i prawidłowy, a uzyskane dowody zostały poddane wnikliwej analizie i prawidłowo ocenione, a tym samym uznanie, że stan faktyczny w sprawie został prawidłowo ustalony, co skutkowało oddaleniem skargi, podczas gdy organy podatkowe naruszyły obowiązek zgromadzenia w sprawie kompletnego materiału dowodowego, a zebrany w sprawie materiał dowodowy nie został oceniony w sposób zgodny z w/w przepisami, II. naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe jego zastosowanie, a to: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 15 ust. 1 u.p.t.u., poprzez przyjęcie, że E. C. była podatnikiem podatku od towarów i usług w latach 2010 i 2011; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 15 ust. 2 u.p.t.u., poprzez przyjęcie, że zachowaniu podatniczki w 2010 r. w odniesieniu do zbytej nieruchomości można przypisać cechy profesjonalnego handlowca.; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. d u.p.t.u., poprzez jego błędne zastosowanie wynikające z uznania, że skarżąca jako podatnik VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. dokonywała w roku 2010 sprzedaży terenów budowlanych lub przeznaczonych pod zabudowę Wskazując na powyższe naruszenia wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm prawem przewidzianych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącej stwierdził, że rozpatrując niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w ogóle nie rozważał czy skarżąca w 2011 r. była czy nie była podatnikiem VAT, przyjmując, że kwestia ta została przesądzona wyrokiem wydanym w sprawie I SA/Gd 296/15. Zdaniem strony, ocena Sądu dotycząca statusu prawnopodatkowego danej osoby w zakresie VAT w 2009 r. nie wiąże Sądu rozpoznającego sprawę dotyczącą tego podatku w 2011 r. Dlatego w niniejszej sprawie Sąd zobowiązany był do samodzielnego zbadania czy, z uwagi na zastosowanie w sprawie art. 113 ust. 13 pkt. 1 lit. d u.p.t.u., podatniczka w 2010 i 2011 r. pozostawała podatnikiem VAT i czy organ podatkowy prawidłowo obciążył ją obowiązkiem zapłaty tego podatku w 2011 r. od wynagrodzenia z tytułu wynajmu sali i pokoi. Pełnomocnik zauważył również, że kwestia ustalenia czy skarżąca dokonywała czynności opodatkowanych VAT w 2010 r. nie została zakończona ostateczną decyzją i że skarżąca w 2011 r. nie sprzedała żadnej działki. Odnosząc się do ustaleń organu dotyczących sprzedaży przez skarżącą działki w 2009 r. pełnomocnik stwierdził, że co prawda decyzja organu odwoławczego wydana w tym zakresie jest dokumentem urzędowym, niemniej art. 194 § 3 O.p. dopuszcza możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwnego na okoliczności stwierdzone w decyzji. 7. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik organu podatkowego wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. 8. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie zawarte w niej zarzuty są uzasadnione. Podstawowy problem, na który w skardze kasacyjnej wskazuje pełnomocnik strony dotyczy kwestii związanej z ustaleniem czy w sytuacji, gdy skarżąca w marcu 2009 r. sprzedała działkę gruntu w ramach prowadzenia działalności gospodarczej, to w 2011 r. powinna była ona opodatkować obrót uzyskany przez nią w ramach prowadzonej działalności agroturystycznej. Co do uznania skarżącej za podatnika podatku od towarów i usług, autor skargi kasacyjnej zgodził się z Sądem pierwszej instancji, że kwestia ta została przesądzona w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dnia 13 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 296/15. Jednak, w jego ocenie, orzeczenie to nie wiązało ani organów podatkowych, ani Sądu pierwszej instancji w zakresie uznania, że obrót uzyskany przez skarżącą w 2011 r. podlegał opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Odnosząc się do pierwszego zarzutu skargi kasacyjnej, dotyczącego naruszenia art. 153 P.p.s.a. w zw. z art. 170 i 171 P.p.s.a. wskazać należy, że w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia Sąd pierwszej instancji powołał się na powyższy wyrok dwukrotnie. Na stronie 3 uzasadnienia podał, że nie będzie odnosił się do zarzutów strony dotyczących kwestii związanej z oceną, czy sprzedaż przez skarżącą działki gruntu w marcu 2009 r. nastąpiła w ramach prowadzenia przez nią działalności gospodarczej, ponieważ zostało to już przesądzone w wyroku z dnia 13 maja 2015 r. Następnie na stronie 7/8, odwołując się do treści przepisów art. 113 ust. 1 i 13 pkt 1 lit. d u.p.t.u. i wskazując, że zwolnienie od VAT obejmujące podatników, którzy nie przekroczyli w ciągu roku określonego limitu obrotów nie dotyczy tych, którzy dokonują dostaw terenów budowlanych oraz przeznaczonych pod zabudowę, stwierdził, że w powołanym wcześniej orzeczeniu przesądzono o utracie przez skarżącą zwolnienia z podatku od towarów i usług – w związku z dokonaniem przez nią wyżej wymienionej sprzedaży. Z tego powodu, zdaniem Sądu pierwszej instancji, obroty skarżącej uzyskane w 2011 r. z tytułu świadczenia usług wynajmu w ramach działalności agroturystycznej podlegały opodatkowaniu VAT. Aby ocenić zasadność powyższego zarzutu przypomnieć należy, że wyrokiem z dnia 13 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 296/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku podzielił stanowisko organów podatkowych, że w rozpatrywanej sprawie wystąpiły okoliczności wskazujące na to, iż dokonana przez stronę w marcu 2009 r. sprzedaż niezabudowanej działki gruntu mieści się w pojęciu działalności gospodarczej, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W zakresie zatem, w którym Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie może odnosić się do kwestii dotyczącej uzyskania przez skarżącą statusu podatnika VAT - w związku z dokonaną przez nią dostawą nieruchomości w 2009 r. - nie można mówić o naruszeniu przez niego art. 170 P.p.s.a. Moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 P.p.s.a. oznacza, że podmioty wymienione w tym przepisie muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Dlatego w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana (por. J. Kunicki, glosa do postanowienia SN z dnia 21 października 1999 r., I CKN 169/98, OSP 2001, z. 4, poz. 63). Zgodzić się natomiast należy ze stroną skarżącą, że wyrok prawomocny, stosownie do art. 171 P.p.s.a. ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Z uzasadnienia wyroku z dnia 13 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 296/15, nie wynika, aby Sąd ten orzekł, że uzyskanie przez skarżąca statusu podatnika w marcu 2009 r. powodowało konieczność bezwzględnego opodatkowywania przez nią obrotów we wszystkich, kolejnych latach następujących po tej dacie. Jak wynika z przepisów art. 113 ust. 1 i 9 oraz art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. d u.p.t.u., zwalnia się od podatku podatników, u których wartość sprzedaży opodatkowanej nie przekroczyła podanych w tych przepisach limitów. Zwolnienia tego nie stosuje się do podatników dokonujących dostaw terenów budowlanych oraz przeznaczonych pod zabudowę. Czyli, podatnik z chwilą dokonania takiej dostawy traci, niezależnie od uzyskanego z tego tytułu obrotu, możliwość korzystania z zwolnienia, jakie daje mu nieprzekroczenie określonej wysokości obrotów w określonym czasie. O utracie tego zwolnienia mowa jest także w art. 113 ust. 5 i 10 u.p.t.u. Zgodnie z tymi przepisami, jeżeli wartość sprzedaży u podatników zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 i 9 przekroczy kwoty, o których mowa w tych przepisach, zwolnienie traci moc w momencie przekroczenia tych kwot. Jednak, jak wynika, z art. 113 ust. 11 u.p.t.u., podatnik, który utracił prawo do zwolnienia od podatku może - nie wcześniej niż po upływie roku, licząc od końca roku, w którym utracił prawo do zwolnienia - ponownie z niego skorzystać. Z tego względu uznanie, że podatnik, który dokonał dostawy terenu budowlanego, czy przeznaczonego pod zabudowę w określonym czasie, bez względu na wysokość osiąganych obrotów nie może być już objęty zwolnieniem, o którym mowa w art. 113 ust. 1 u.p.t.u. w okresie późniejszym jest nieuzasadnione. Oznacza to, że kontrolując decyzje organów podatkowych wydane w stosunku do skarżącej, a dotyczące 2011 r., Sąd pierwszej instancji nie był związany ustaleniami tego Sądu dokonanymi w wyroku z dnia 13 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 296/15, tylko samodzielnie powinien był ocenić zasadność opodatkowania obrotów uzyskanych przez skarżącą w 2011 r., zwłaszcza w kontekście art. 113 ust. 11 u.p.t.u. Skoro Sąd ten stwierdził, "Jak wynika z poczynionych ustaleń, E. C. utraciła prawo do zwolnienia z podatku od towarów i usług z uwagi na dokonaną dostawę działki" (w 2009 r.) to powinien w aspekcie art. 113 ust. 1 u.p.t.u. wyjaśnić, dlaczego w 2011 r. nie mogła ponownie skorzystać ze zwolnienia określonego w art. 113 ust. 1 u.p.t.u. Jak bowiem wskazuje się w orzecznictwie NSA "podatnik, który utracił prawo do zwolnienia z podatku od towarów i usług lub zrezygnował z tego zwolnienia, może na podstawie art. 113 ust. 11 u.p.t.u. ponownie skorzystać z tego zwolnienia, jeżeli upłynął rok, licząc od końca roku, w którym utracił prawo do zwolnienia lub z tego zwolnienia zrezygnował. Brak jest przy tym ustawowych przeszkód, aby powrót do zwolnienia nastąpił w trakcie roku podatkowego" (wyrok NSA z 11 grudnia 2014 r. I FSK 1837/13 oraz wyrok NSA z 23 stycznia 2014 r., sygn. akt I FSK 280/13). Jeśli chodzi o zarzut naruszenia art. 153 P.p.s.a., zauważyć należy, że przepis ten dotyczy związania oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania jedynie w postępowaniu bezpośrednio dotyczącym sprawy, w której sąd administracyjny wydał określone orzeczenie. W zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji nie powołał się na ten przepis, ani w żadnej części swoich wywodów nie utożsamił postępowania toczącego się w tej sprawie z postępowaniem toczącym się w sprawie o sygn. I SA/Gd 296/15. Z tych względów zasadny jest zarzut naruszenia art. 171 P.p.s.a., natomiast zarzuty naruszenia art. 153 i art. 170 P.p.s.a. są chybione. Chybione są także zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit c P.p.s.a. w związku z art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 194 § 3 O.p. Według pełnomocnika skarżącej przepisy te zostały naruszone ponieważ organy podatkowe nie dokonały ustaleń wystarczających dla uznania jej za podatnika VAT w związku ze sprzedażą przez nią w marcu 2009 r. nieruchomości. Jak wcześniej była mowa, i jak przyznał to sam pełnomocnik strony (na stronie 2 skargi kasacyjnej), kwestia ta została przesądzona w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 296/15, którym oddalono skargę strony na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w z dnia 10 grudnia 2014 r. wydaną w tej sprawie. Dlatego przeprowadzenie dalszego postępowania w tym zakresie jest bezcelowe. Natomiast stanowisko autora skargi kasacyjnej, że oceniona w tym wyroku decyzja jest dokumentem urzędowym, przeciwko któremu można przeprowadzić dowody jest całkowicie oderwane od uregulowanej przepisami procedury związanej z kwestionowaniem przez stronę decyzji wydanej w jej sprawie. W sytuacji bowiem gdy strona nie zgadza się z ustaleniami organu podatkowego zawartymi w wydanej w stosunku do niej decyzji może złożyć od niej odwołanie (w przypadku decyzji organu pierwszej instancji) lub skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego (w przypadku decyzji organu odwoławczego), a nie żądać od organu podatkowego – w innej sprawie - przeprowadzenia w stosunku do niej kontrdowodów. Przyjmując stanowisko pełnomocnika skarżącej za prawidłowe należałoby uznać, że stronie przysługuje dodatkowy, nieprzewidziany przepisami środek odwoławczy od wydanej w stosunku do niej decyzji, który może zostać uruchomiony w każdym innym, prowadzonym w stosunku do niej postępowaniu, w którym organy na tę decyzję się powołują, a to - w świetle przepisów dotyczących postępowania odwoławczego i zasady trwałości decyzji byłoby niedopuszczalne. Nie są również trafione zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 15 ust. 2 u.p.t.u. i art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 113 ust. 13 pkt. 1 lit. d u.p.t.u. Naruszenia tych przepisów upatruje w błędnym przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że zachowaniu podatniczki w 2010 r. w odniesieniu do zbytej nieruchomości można przypisać cechy profesjonalnego handlowca i że skarżąca jako podatnik VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. dokonywała w roku 2010 sprzedaży terenów budowlanych lub przeznaczonych pod zabudowę. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku (podobnie jak z decyzji organu odwoławczego) Sąd pierwszej instancji (ani organ) nie oceniał żadnej transakcji podatniczki dokonanej w 2010 r. Zarówno w zaskarżonym wyroku, jak i w decyzji organu odwoławczego mowa jest jedynie od sprzedaży przez nią nieruchomości w roku 2009. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 15 ust. 1 u.p.t.u., poprzez przyjęcie, że E. C. w 2011 r. była podatnikiem podatku od towarów i usług. Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.t.u. podatnikami tego podatku są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Jak wynika ze skargi kasacyjnej, pełnomocnik strony nie kwestionuje tego, że skarżąca w 2011 r. prowadziła działalność gospodarczą w zakresie agroturystyki - co oznacza, że była podatnikiem VAT w świetle tego przepisu - tylko stanowisko, że utraciła ona zwolnienie od tego podatku. Z tego względu zarzut naruszenia powyższego przepisu jest chybiony. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w całości na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. Orzeczenie w przedmiocie kosztów postępowania uzasadnia art. 203 pkt 1 P.p.s.a.