I FSK 451/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia NSA Hieronim Sęk, Sędzia WSA (del.) Adam Nita (spr.), Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 23 października 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. sp. j. J.S. i B.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 lipca 2019 r. sygn. akt I SA/Gd 995/18 w sprawie ze skargi P. sp. j. J.S. i B.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 31 sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia 2009 r. do grudnia 2011 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od P. sp. j. J.S. i B.K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kwotę 15000 (piętnaście tysięcy) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 3 lipca 2019 r., sygn. akt I SA/Gd 995/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej określany jako WSA lub Sąd I instancji) oddalił skargę J. sp.j. z siedzibą w K. (zwanego dalej Podatnikiem, Spółką, Stroną lub Skarżącym) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej określanego jako DIAS lub Organ odwoławczy) z 31 sierpnia 2018 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do grudnia 2009 r., 2010 r. oraz 2011 r. Wskazane orzeczenie zostało opublikowane w CBOSA, na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl. Sąd I instancji uznał, że skarga jest niezasadna i zaaprobował zapatrywanie organów podatkowych. Te zakwestionowały zaś faktury VAT, wystawione przez 15 kontrahentów Skarżącego. Stało się tak ponieważ w przekonaniu Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. (dalej określanego jako Organ I instancji) oraz DIAS wskazane, szczególnego rodzaju rachunki nie dokumentowały rzeczywistych dostaw na rzecz Spółki akcesoriów i artykułów elektrycznych, a także artykułów budowlanych. W konsekwencji, w przekonaniu Organu I instancji oraz DIAS, Skarżący nienależnie odliczył naliczony podatek od towarów i usług. Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia w tym względzie był art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2004 r., nr 54, poz. 535, zwanej dalej u.p.t.u.). WSA pokreślił w szczególności, że: 1) Skarżący nie zdołał skutecznie podważyć ustaleń organów, z których wynika, że czynności objęte zakwestionowanymi fakturami nie zostały wykonane na jego rzecz przez wspomniane podmioty przy użyciu ich zasobów materiałowych i osobowych, jak i przez wskazanych przez te podmioty licznych podwykonawców; 2) organy zbadały okoliczność dobrej wiary Skarżącego i zasadnie przyjęły, iż nie miał on prawa do odliczenia podatku ze spornych faktur. Zatem bezzasadne są twierdzenia Podatnika, artykułującego dochowania należytej staranności przy realizacji spornych transakcji: a) z materiału dowodowego nie wynika, aby Skarżący weryfikował, czy kontrahenci dysponują sprzętowymi i osobowymi możliwościami wykonania zafakturowanych dostaw; b) za niedochowaniem przez Podatnika dobrej wiary przemawia także okoliczność, że znacząca kwota należna za transakcje dokonane z dostawcami została przekazana w gotówce. Wyartykułowano przy tym, że Skarżący dokonywał obrotu gotówkowego z podmiotami, o których prawie nic nie wiedział; c) fakt dokonywania rozliczeń w formie gotówkowej naruszał art. 22 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j.. Dz.U. z 2010 r. nr 220 poz. 1447). W skardze kasacyjnej wniesiono o: 1) rozpoznanie sprawy na rozprawie z udziałem Strony; 2) uchylenie wydanego wyroku w całości, a jedynie z ostrożności procesowej 3) uchylenie wydanego wyroku i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania. Jednocześnie zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 - dalej określanej jako P.p.s.a.). Zdaniem Strony nastąpiło to poprzez bezkrytyczne przyjęcie wszystkich tez i argumentów przedstawionych przez DIAS, a przede wszystkim obrazę: 1) art. 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 800 – zwanej dalej O.p.; 2) art. 121 § 1 O.p. - stanowiącego, że postępowanie należy prowadzić w sposób budzący zaufanie do organów; 3) art. 123 § 1 O.p. i ukształtowanej w tym przepisie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu; 4) art. 178 § 1 O.p. poprzez nadinterpretację na niekorzyść Podatnika, co ograniczyło jego prawo do równowagi stron postępowania; 5) art. 125 § 1 O.p. Podniesiono też: 1) naruszenie zasady dokonywania obiektywnej oceny dowodów zebranych w trakcie postępowania; 2) zaniechanie dokonania szeregu ustaleń mających na celu obiektywną ocenę sytuacji Podatnika, a także brak szeregu ustaleń wobec kontrahentów, z którymi Spółka prowadziła działalność gospodarczą; 3) ograniczeniu praw Podatnika poprzez wydanie przez Organ I instancji postanowienia z 6.10.2017 r. o odmowie przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez radcę prawnego M.S. w piśmie z 5.09.2017 r.; 6) zbyt późne wszczęcie kontroli Podatnika (cztery lata od daty zdarzeń gospodarczych i rozliczeń podatkowych), co w konsekwencji, z uwagi na upływ czasu, spowodowało niemożność dokonania obiektywnych ustaleń dotyczących konkretnych zdarzeń gospodarczych, w których uczestniczył Skarżący; 7) doręczenie zawiadomienia o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia z uwagi na wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe tuż przed przedawnieniem się zobowiązań przynajmniej za rok 2009. Jak wskazano w skardze kasacyjnej, zawiadomieniem z 30.10.2014 r., wydanym w trybie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Podatnik został poinformowany o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do grudnia 2009 r., od stycznia do grudnia 2010 r. i od stycznia do grudnia 2011 r. Stało się to z uwagi na wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe, którego podejrzenie popełnienia wiąże się z niewykonaniem tej skonkretyzowanej powinności podatkowej. W tym kontekście Skarżący podkreślił, że zawiadomienia o wszczęciu postpowania w sprawie o przestępstwo skarbowe zostały wręczone wspólnikom Spółki "na dosłownie ostatnią chwilę" przed przedawnieniem się – jak to ujęto - rozliczenia przynajmniej za rok 2009 (B.K. 30.10.2014 r., a J.S. 6.11.2014 r.). Według autora skargi kasacyjnej, z uzasadnienia decyzji Organu I instancji nie wynika, czy właściciele Spółki zostali kiedykolwiek przesłuchani w charakterze podejrzanych w tym postępowaniu karnym skarbowym. Zachodzi więc uzasadnione – jak to ujęto - domniemanie, że (jak to wskazano w skardze kasacyjnej) wdrożenie postępowania karnego podatkowego przeciwko Podatnikowi miało na celu jedynie wstrzymanie terminu przedawnienia, co również można uznać za celowe działanie na szkodę Podatnika. W reakcji na przedstawione zarzuty i argumentację wniesiono o: 1) oddalenie skargi kasacyjnej w całości; 2) rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie; 3) zasądzenie na rzecz Organu odwoławczego kosztów postępowania kasacyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Poza odpowiedzią na skargę kasacyjną, DIAS skierował jeszcze do Naczelnego Sądu Administracyjnego pismo procesowe z 30 stycznia 2024 r. W dokumencie tym Organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe twierdzenia. Ponadto sformułował on wniosek dowodowy o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu, tj. pisma Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni nr [...] z 25.01.2024 r. na okoliczność skierowania przez Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Gdańsku do Sądu Rejonowego w K. II Wydział Karny aktu oskarżenia z 15.11.2023 r. przeciwko J.S. i B.K. Zdaniem Organu odwoławczego świadczy to o tym, że nie można mówić o instrumentalnym wszczęciu postępowania w sprawie karnej skarbowej. W konsekwencji nie doszło więc do przedawnienia zobowiązania podatkowego. Wskazano tam również, że 6.12.2016 r. Stronie doręczono zarządzenia zabezpieczenia, co skutkowało się ziszczeniem się kolejnej przesłanki zawieszającej bieg terminu przedawnienia, określonej w art. 70 § 6 pkt 4 O.p. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i jako taka podlega oddaleniu. Odnosząc się do tego pisma procesowego, w pierwszej kolejności należy zauważyć, że w myśl art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 – zwanej dalej P.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Jedynie nieważność postępowania jest zaś brana pod uwagę z urzędu. Natomiast strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Skarga kasacyjna powinna przy tym zawierać zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie (art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Jednocześnie należy mieć na względzie, że Naczelny Sąd Administracyjny jest władny sprowadzić uzasadnienie tylko do rozważań oceniających zarzuty postawione wobec zaskarżonego wyroku sądu pierwszej instancji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 września 2023 r., sygn. akt II FSK 544/22, Lex nr 3616524). Ponadto, stosownie do art. 193 zd. drugie P.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera jedynie ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został więc określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w sytuacji, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku przewidzianych w art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 193 zd. pierwsze P.p.s.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 marca 2023 r., sygn. akt II FSK 2460/20, Lex nr 3562105). Jak już wcześniej wspomniano, formułując swoją skargę kasacyjną Podatnik wskazał na podstawę kasacyjną w postaci naruszenia przepisów prawa materialnego. Jak wynika z art. 174 pkt 1 P.p.s.a., tego rodzaju uchybienie może wyrażać się błędną wykładnią lub niewłaściwym zastosowaniem regulacji materialnoprawnej. Ponadto podstawą kasacyjną jest naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Na tę regulację normatywną wynikającą z Prawa o postepowaniu przed sądami administracyjnymi Podatnik nie powołał się w swoim piśmie procesowym skutkującym przeniesieniem sprawy sądowoadministracyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stało się to, chociaż kilka z zarzutów kasacyjnych Strony opiera się na regulacji procesowej, a nie materialnoprawnej. Formułując je Skarżący nie wskazał jednak wpływu artykułowanych przez siebie uchybień na wynik sprawy. Jeżeli chodzi o kwestie stricte materialnoprawne podniesione w skardze kasacyjnej, w pierwszej kolejności godzi się zauważyć, że w swoich zarzutach Strona w ogóle nie odwołała się do przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, w tym do mającego fundamentalne znaczenie w sprawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) wspomnianego aktu prawnego. Dlatego nie ma normatywnego odniesienia (podstawy kasacyjnej) polemika Skarżącego z przekonaniem organów podatkowych co do tego, że Strona nie wykazała się podjęciem jakichkolwiek czynności zmierzających do zweryfikowania czy podmioty wymienione na fakturach faktycznie prowadzą działalność gospodarczą pod adresami w nich wskazanymi, jak również czy znajdują się w posiadaniu towarów w zafakturowanych ilościach i asortymencie (por. s. 7 skargi kasacyjnej). Spośród wszystkich tez formułowanych w piśmie procesowym skutkującym przeniesieniem sprawy sądowoadministracyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, do przepisów prawa materialnego odnosi się zaś zarzut obrazy art. 2a O.p. oraz twierdzenia Skarżącego, w których artykułuje on instrumentalność wszczęcia postępowania w sprawie karnej skarbowej, czyli naruszenie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Formułując tę myśl Strona nie wskazuje jednak, na czym w jej przekonaniu polega obraza wskazanych przepisów – czy jest ona rezultatem ich błędnej wykładni, czy może niewłaściwego zastosowania. Jeżeli chodzi o materię art. 2a O.p. należy zauważyć, że ustawodawca nie uregulował w tym przepisie reguły wykładni, ale swoistą zasadę racji ostatecznej. Rzecz bowiem w tym, że w demokratycznym państwie prawnym podatnik nie może ponosić negatywnych konsekwencji takiego ukształtowania przez państwo przepisów prawa podatkowego, że nie jest możliwe wyprowadzenie z nich treści normy prawnej, nawet po wdrożeniu poszczególnych, dopuszczalnych w danych okolicznościach reguł wykładni. Właśnie na wypadek, gdyby miało dojść do takiej sytuacji, ustawodawca w art. 2a O.p. nakazuje organowi podatkowemu zastosowanie "wersji" rozumienia przepisu, która jest najkorzystniejsza dla podatnika. Skoro jednak w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy sytuacja taka nie miała miejsca, bo zarówno NUS, jak i Organ odwoławczy ustalili treść normy prawnej, nie ma racji zarzut obrazy art. 2a O.p. Nie było bowiem przestrzeni do stosowania wskazanej regulacji normatywnej. Jak już wcześniej wskazano podnosząc kwestię obrazy art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Strona nie wyjaśniła, na czym miało to polegać. Z całego wywodu poświęconego tej kwestii można natomiast wyprowadzić wniosek, że Podatnik artykułuje kwestie nadużycia prawa przez organ podatkowy poprzez instrumentalne wszczęcie postępowania w sprawie karnej skarbowej w celu zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Nie sposób zgodzić się z tym zapatrywaniem. Wbrew obiekcjom Podatnika sformułowanym w jego piśmie procesowym skutkującym przeniesieniem sprawy sądowoadministracyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, z dokumentacji postępowania wynika, że wspólnicy Spółki, tj. J.S. oraz B.K. zostali przesłuchani w charakterze podejrzanych. Miało to miejsce odpowiednio - 6.11.2014 r. oraz 30.10.2014 r. Ponadto w stosunku do J.S. oraz B.K. prokurator Prokuratury Okręgowej w Gdańsku wniósł akt oskarżenia do Sądu Rejonowego w K.. Jest on uwieńczeniem postępowania przygotowawczego w sprawie o przestępstwo skarbowe, którego podejrzenie popełnienia wiąże się z niewykonaniem przez Podatnika zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2009 r., do grudnia 2011 r. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego okoliczność, że sformułowano akt oskarżenia, przy czym uczynił to prokurator, świadczy o braku instrumentalności zainicjowania postępowania w sprawie karnej skarbowej. Prokurator, który nie jest jednocześnie organem podatkowym (tak jak finansowy organ postepowania przygotowawczego) nie ma bowiem żadnego interesu w oddziaływaniu na bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Przechodząc do kwestii w istocie procesowych podniesionych w skardze kasacyjnej (chociaż Strona tak ich nie klasyfikuje) godzi się raz jeszcze podkreślić, że w myśl art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania jest podstawą kasacyjną, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem w swojej skardze kasacyjnej Strona nie wyjawia tego potencjalnego oddziaływania. Jest tak, ponieważ formułując zarzuty obrazy art. 121 § 1 O.p. (ukształtowano w nim zasadę zaufania) oraz art. 123 § 1 O.p. (zasada czynnego udziału strony w postępowaniu) nie wskazano nawet na okoliczności faktyczne potwierdzające te twierdzenia. Jak wiadomo, Strona wytknęła także organom podatkowym naruszenie art. 178 § 1 O.p. Jak można wywodzić, z kolei uchybieniem Sądu I instancji była akceptacja dla tej obrazy regulacji normatywnej. Poza enigmatycznym wskazaniem, że nastąpiła ona "poprzez nadinterpretację na niekorzyść Podatnika, co ograniczyło jego prawo do równowagi stron postępowania" nie wyjawiono jednak, na czym polegało to uchybienie i jakie było jego istotne oddziaływanie na wynik sprawy. Godzi się też zauważyć, że w art. 178 § 1 O.p. uregulowano prawo strony do wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, odpisów oraz sporządzania kopii przy wykorzystaniu własnych przenośnych urządzeń. Brak honorowania tego uprawnienia, przejawiający się odmową dostępu do akt sprawy podatkowej podlega zaś kontroli instancyjnej oraz sądowoadministacyjnej. Jest ona konsekwencją regulacji normatywnej wynikającej z art. 179 § 3 O.p. W tej sytuacji – abstrahując już od wcześniej sformułowanych wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego co do prawidłowości sformułowania wskazanego zarzutu kasacyjnego – niezrozumiałe jest, dlaczego ta materia znalazła swoje odzwierciedlenie w skardze kasacyjnej, której punktem odniesienia jest wyrok Sądu I instancji dotyczący ostatecznej, deklaratoryjnej decyzji podatkowej wydanej w sprawie. Podatnik zarzucił też naruszenie art. 125 § 1 O.p. Czyniąc to nie wyjaśnił on jednak, na czym w tym przypadku polegało niezgodne z prawem zachowanie organów podatkowych. Tym bardziej niepodobna ustalić, w jaki sposób aprobata dla tego działania wpłynęła na wynik sprawy sądowoadministracyjnej, toczącej się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Już zupełnie na marginesie warto zaś zauważyć, że naruszenie zasady szybkości i prostoty podlega kontroli na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej (por. art. 140 i art. 141 tej ustawy), co ma swoją konsekwencję w postaci kontroli sądowoadministracyjnej rozstrzygnięcia wydanego w tym trybie (por. art. 3 § 2 pkt 9 Prawa o postępowaniu przed sądami administracynymi. Biorąc pod uwagę wskazaną okoliczność należy powtórzyć tezę, że niezrozumiałe jest, dlaczego ta materia znalazła swoje odzwierciedlenie w skardze kasacyjnej, której punktem odniesienia jest wyrok Sądu I instancji dotyczący ostatecznej, deklaratoryjnej decyzji podatkowej wydanej w sprawie. Jeżeli chodzi o pozostałe kwestie podniesione w skardze kasacyjnej godzi się zauważyć, że zarzucając naruszenie zasady dokonywania obiektywnej oceny dowodów zebranych w trakcie postępowania nie podniesiono zarzutu naruszenia art. 191 O.p. To zaś w świetle art. 183 § 1 P.p.s.a. wyklucza badanie tego zagadnienia przez Naczelny Sąd Administracyjny. Podobnie rzecz się ma jeśli chodzi o artykułowane w skardze kasacyjnej, ograniczenie praw Podatnika poprzez wydanie przez Organ I instancji postanowienia z 6.10.2017 r. o odmowie przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez radcę prawnego M.S. w piśmie z 5.09.2017 r. Strona nie tylko nie wskazuje bowiem na żadne konkrety w tym względzie, ale i nie łączy wskazanego zarzutu z przysługującym jej prawem do formułowania wniosków dowodowych, wyrażonym z art. 188 O.p. Skarżący podniósł też zbyt późne wszczęcie kontroli Podatnika (cztery lata od daty zdarzeń gospodarczych i rozliczeń podatkowych). W jego przekonaniu, z uwagi na upływ czasu, spowodowało to niemożność dokonania obiektywnych ustaleń dotyczących konkretnych zdarzeń gospodarczych, w których uczestniczył Skarżący. Odnosząc się do tej kwestii należy powtórzyć uprzednio formułowane spostrzeżenia co do znaczenia prawidłowego formułowania zarzutów kasacyjnych, będące konsekwencją takiego, a nie innego brzmienia art. 183 § 1 oraz art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Dodatkowo, Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu nie jest znany przepis, z którego wynikałoby, w jakim czasie organ podatkowy może wszcząć kontrolę – rzecz jasna poza regulacją prawną ukształtowaną w art. 70 § 1 O.p. i wynikającym z niej terminem przedawnienia zobowiązania podatkowego. Przedawnienie skonkretyzowanej powinności podatkowej oznacza bowiem jej wygaśnięcie (por. art. 70 § 1 w zw. z art. 59 § 1 pkt 9 O.p.). Dlatego nie sposób zgodzić się z przedstawionym zapatrywaniem Podatnika. W tym stanie rzeczy nie znalazł potwierdzenia żaden z zarzutów podniesionych w piśmie procesowym skutkującym przeniesieniem sprawy sądowoadministracyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Miało to swoją konsekwencję w postaci oddalenia skargi kasacyjnej jako niemającej usprawiedliwionych podstaw, w oparciu o art. 184 P.p.s.a. Wydając to rozstrzygnięcie oparto się na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu podatkowym, a także na dowodzie z dokumentu, zawnioskowanym przez Organ odwoławczy. Naczelny Sąd Administracyjny dopuścił go uznając, że przeprowadzenie dowodu na okoliczność instrumentalności wszczęcia postępowania w sprawie karnej skarbowej jest niezbędne do wyjaśnienia kwestii sygnalizowanej w skardze kasacyjnej – materii oddziaływania na bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego przy wykorzystaniu wskazanego instrumentu prawa karnego. Jednocześnie wspomniana czynność procesowa nie skutkowała nadmiernym przedłużeniem postępowania w sprawie (por. art. 106 § 3 P.p.s.a.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono natomiast kierując się dyspozycją art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 8 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935). Adam Nita Janusz Zubrzycki Hieronim Sęk