I FSK 483/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Izabela Najda-Ossowska, Sędzia NSA Danuta Oleś (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Dominik Mączyński, Protokolant Katarzyna Nowik, po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 12 listopada 2020 r., sygn. akt I SA/Rz 532/20 w sprawie ze skargi Gminy Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 15 lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu oprocentowania z tytułu dokonanych zwrotów w podatku od towaru i usług oraz zwrotów nadpłat w tym podatku za poszczególne miesiące 2011 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) oddala skargę, 3) zasądza od Gminy Z. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie kwotę 730 (siedemset trzydzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 12 listopada 2020 r., sygn. akt I SA/Rz 532/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uwzględnił skargę Gminy Z. w wyniku czego uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z 15 lipca 2020 r., w przedmiocie odmowy zwrotu oprocentowania z tytułu dokonanych zwrotów podatku od towarów i usług oraz zwrotów nadpłat w tym podatku za poszczególne miesiące 2011 r., wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji. Z uzasadnienia powyższego wyroku wynika, iż Gmina Z. (dalej: "Gmina" lub "skarżąca") wystąpiła z wnioskiem z 4 grudnia 2014 r. o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za marzec, maj, lipiec, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2011 r. Wraz z wnioskiem złożyła korekty deklaracji VAT-7, za te okresy rozliczeniowe, a także wyjaśnienie, że przyczyną powstania nadpłaty było nieuwzględnienie w pierwotnych jej deklaracjach podatkowych wydatków związanych z inwestycjami wodno-kanalizacyjnym. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S., wobec stwierdzenia nieprawidłowości w korektach, wszczął wobec skarżącej postępowania podatkowe, po przeprowadzeniu których, decyzjami z 11 czerwca 2015 r. określił skarżącej zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za ww. okresy. W treści tych rozstrzygnięć stwierdził, że gmina oraz samorządowy zakład budżetowy są odrębnymi podatnikami, w rezultacie czego skarżącej nie przysługuje prawo do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony, wynikający z faktur zakupowych, związanych z realizacją inwestycji wodno-kanalizacyjnych, gdyż przedmiotowa infrastruktura nie służy do wykonywania czynności opodatkowanych. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie, po rozpatrzeniu odwołań strony, decyzjami z 24 grudnia 2015 r. uchylił decyzje organu pierwszej instancji i przekazał sprawy do ponownego rozpatrzenia, nakazując wyjaśnienie czy zakład komunalny Gminy mógł zostać uznany za samodzielnego podatnika podatku od towarów i usług. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S., w ponownie przeprowadzonych postępowaniach wezwał skarżącą do wyjaśnień w zakresie scentralizowania rozliczeń. Gmina, w odpowiedzi na to wezwanie stwierdziła, że takiej centralizacji nie przewiduje, co w świetle uchwały NSA z 26 października 2015 r., sygn. I FPS 4/15, nie pozbawia jej prawa do odliczenia podatku, wynikającego z faktur zakupowych, związanych z realizacją inwestycji, przekazanych następnie do gminnego zakładu budżetowego, realizującego jej zadania. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. decyzjami z 22 lutego 2016 r. uznał prawo Gminy do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony, wynikający z faktur zakupów, dotyczących wydatków poczynionych na potrzeby realizacji inwestycji, w zakresie infrastruktury wodno-kanalizacyjnej. Organ podatkowy stwierdził, że więzi organizacyjno-prawne, łączące Gminę z jej zakładem budżetowym, są na tyle silne i ścisłe, że obie te struktury należy traktować jako jeden organizm. W dniu 2 stycznia 2020 r. Gmina zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. o zwrot odsetek, z tytułu dokonanych zwrotów podatku oraz nadpłat za poszczególne okresy 2011 r. W uzasadnieniu wniosku powołała się na art. 74 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r. poz. 900 ze zm., dalej: "Ordynacja podatkowa"). Zdaniem Gminy, w jej sprawie mamy do czynienia z nadpłatą powstałą w następstwie orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskie (dalej: "TSUE" lub "Trybunał"), którym był wyrok z 29 września 2015 r., wydany w sprawie C-276/14 [...]. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. decyzją z 19 lutego 2020 r., odmówił Gminie uwzględnienia jej wniosku dotyczącego zwrotu odsetek. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej Gminy, decyzją z 15 lipca 2020 r., utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podkreślił, że sedno rozpatrywanej sprawy sprowadza się do ustalenia czy nadpłaty skarżącej w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2011 r., miały swoje źródło w wyroku TSUE, w sprawie C-276/14. Organ odwoławczy wskazał, że wydając swoje decyzje organ pierwszej instancji kierował się wyrokiem Sądu z 17 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Rz 3/15, przyznającym Gminie prawo do odliczenia podatku. Dodatkowo w zaskarżonej decyzji podkreślono, że decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. zostały podjęte w sytuacji, w której Gmina nie dokonała centralizacji swoich rozliczeń podatkowych, co było konieczne dla złożenia przed 1 października 2016 r. deklaracji korygującej podatek, w myśl wyroku składu siedmiu sędziów NSA z 23 kwietnia 2018 r., sygn. I FSK 1237/17. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Gmina zarzuciła naruszenie art. 78 § 5 pkt 1 w zw. z art. 77 § 1 pkt 4, art. 74 pkt 1 oraz art. 73 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez niezastosowanie tychże przepisów i stwierdzenie, że w niniejszej sprawie nadpłata nie powstała w wyniku orzeczenia TSUE z 29 września 2015 r. w sprawie C-276/14, co skutkowało odmową oprocentowania zwrotu podatku od towarów i usług poszczególne miesiące 2011 r., we wnioskowanej przez nią wysokości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznał skargę za zasadną. Uzasadniając rozstrzygnięcie wskazał, że spór pomiędzy Gminą a Dyrektorem Izby Administracji Skarbowej dotyczy tego czy Gminie przysługuje prawo do odsetek od nadpłaty podatku od towarów i usług oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, w związku z dokonaniem korekt odpowiednich rozliczeń, w następstwie zmiany zasad rozliczania jednostek samorządu terytorialnego (gminy) i jej jednostek oraz zakładów budżetowych. Sąd podkreślił, że rozpatrując złożony w grudniu 2014 r. wniosek Gminy o zwrot nadpłaty, nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wraz z oprocentowaniem za wskazane okresy organ podatkowy pierwszej instancji pierwotnie nie podzielił stanowiska Gminy w tym zakresie, określając wysokość jej zobowiązań podatkowych w pierwotnej wysokości. Jednakże Dyrektor Izby Administracji Skarbowej nie zgodził się z poglądem Naczelnika Urzędu Skarbowego, w kwestii odrębności podmiotowej zarówno samej gminy, jak i jej zakładów i jednostek budżetowych. W tym zakresie organ odwoławczy wprawdzie bezpośrednio odwołał się, jeżeli chodzi o podstawy swojego rozstrzygnięcia, do uchwały siedmiu sędziów NSA z 26 października 2015 r., sygn. I FPS 4/15, jednakże kategorycznie stwierdził, że przedmiotowa uchwała koresponduje z wyrokiem TSUE z 29 września 2015 r. w sprawie C-276/14. Sąd nie zgodził się, że podstawą stwierdzenia nadpłaty w niniejszej sprawie był wyrok z 17 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Rz 3/15 uchylający wydaną dla skarżącej interpretację indywidualną, gdyż po pierwsze, wyrok ten w styczniu 2016 r., kiedy to stwierdzono skarżącej nadpłatę w podatku od towarów i usług, nie był jeszcze wyrokiem prawomocnym (status taki uzyskał dopiero 10 kwietnia 2018 r.), a poza tym, co słusznie zauważyła Gmina, organ pierwszej instancji, już po wydaniu tego orzeczenia, tj. 16 czerwca 2015 r., odmówił jej stwierdzenia nadpłaty. Tak więc twierdzenia zawarte w zaskarżonej decyzji odnośnie tego, iż ten właśnie wyrok był w omawianym przypadku decydujący są nie tylko nieprzekonujące, ale również stanowią wyraz działań organu, zmierzających do pozbawienia jej prawa do odsetek od nadpłaconego podatku. Zdaniem Sądu, niewątpliwie zmiana stanowiska organów podatkowych, w kwestii nadpłaty skarżącej podatku od towarów i usług oraz zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym miała związek z wydaniem przez TSUE wyroku z 29 września 2015 r. w sprawie C-276/14. Sąd podkreślił, że skoro rozwiązania wprowadzone w ustawodawstwie były następstwem orzeczenia w sprawie C-276/14, to również wniosek skarżącej o zwrot nadpłaty w analizowanej sprawie winien być uznany, za związany z wydaniem tego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznał zatem, że stanowisko organu odwoławczego narusza przepisy prawa materialnego, tj. art. 78 § 5 pkt 1 w zw. z art. 74 Ordynacji podatkowej, godząc przy tym w zasadę efektywności prawa unijnego oraz zasady wynikające z art. 2 i art. 64 Konstytucji RP. Zdaniem Sądu organ podatkowy dopuścił się również naruszenia art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Sąd nakazał, aby organ podatkowy w ponownie przeprowadzonym postępowaniu przyjął za punkt wyjścia, że nadpłaty Gminy w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2011 r., powstały na skutek wydania wyroku przez TSUE, zaś Gmina złożyła wniosek o ich stwierdzenie w terminie 30 dni od dnia publikacji tego orzeczenia. W tym kontekście winien rozpatrzyć jej wniosek o zwrot odsetek od nadpłat, zgodnie z art. 78 § 5 pkt 1 Ordynacji podatkowej, a także kierując się tożsamymi względami, wniosek o zwrot odsetek od nadwyżek podatku naliczonego nad należnym za poszczególne miesiące. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie. Wyrok zaskarżył w całości, zarzucając naruszenie: 1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 133 § 1, art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), przez brak oceny i odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do całości zgromadzonego materiału dowodowego i wynikających z akt sprawy okoliczności, błędną ocenę tego materiału, a w szczególności nie uwzględnienie wynikającego z oświadczenia samej strony faktu braku centralizacji rozliczeń Gminy i uznanie tej okoliczności za nieistotną dla rozstrzygnięcia sprawy, a także zawarcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku błędnych wskazań co do dalszego postępowania, które jednoznacznie i bezwarunkowo obligują organ do wydania rozstrzygnięcia zgodnego z wnioskiem Gminy, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 122, art. 121 § 1, art. 180 i art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez uchylenie rozstrzygnięcia organu pomimo, iż decyzja odpowiada prawu, wydana została w wyniku wyczerpującego postępowania dowodowego i prawidłowej oceny zebranych w sprawie dowodów, zaś organy rozstrzygając sprawę nie naruszyły zasady zaufania. 2. przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 78 § 5 pkt 1 w zw. z art. 74 pkt 1 Ordynacji podatkowej, poprzez niewłaściwe zastosowanie prowadzące do uznania, iż po stronie Gminy, na podstawie korekty deklaracji w podatku od towarów i usług, powstała nadpłata w wyniku wyroku TSUE z 29 września 2015 r. w sprawie C-276/14, co uprawnia Gminę do dochodzenia odsetek za czas od dnia powstania nadpłaty do dnia jej zwrotu, podczas gdy wniosek Gminy został złożony przed wydaniem orzeczenia TSUE i nie realizował w żadnym aspekcie tego wyroku, albowiem korekta deklaracji dotyczyła wybiórczego odliczenia jednej, konkretnej inwestycji dokonanej przez Gminę, a kwota dochodzona przez Gminę nie wynika z centralizacji jej rozliczeń z jednostką budżetową, zatem nadpłata nie powstała w wyniku, ani w związku, z orzeczeniem TSUE. Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Wniesiono także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Gmina nie złożyła odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna wniesiona w imieniu organu podatkowego jest uzasadniona, gdyż zaskarżony wyrok narusza prawo w stopniu wymagającym jego wyeliminowania z obrotu prawnego. Rozstrzygając niniejszą sprawę Naczelny Sąd Administracyjny miał na względzie istnienie jednolitego stanowiska orzeczniczego dotyczącego analogicznego zagadnienia prawnego (tak wyroki NSA: z 4 kwietnia 2023 r., sygn. akt I FSK 1621/20; z 6 września 2023 r., sygn. akt I FSK 776/20; z 5 października 2023 r., sygn. akt I FSK 36/20; z 24 stycznia 2024 r., sygn. akt I FSK 2387/19 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela zawartą tych orzeczeniach argumentację, a ocenę prawną w nich wyrażoną w całości aprobuje i z tego powodu w dalszej części swojego uzasadnienia będzie posługiwał się argumentacją zbieżną z tą, która została przedstawiona w tych wyrokach. W okolicznościach niniejszej sprawy była trafna argumentacja podnoszona przez organy podatkowe – a co inaczej ocenił Sądu pierwszej instancji – co do braku zależności pomiędzy deklarowaną (i zwróconą Gminie) kwotą nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za wskazane okresy rozliczeniowe, a wydaniem przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzeczenia w sprawie C-276/14. Nie było bowiem podstaw do przyjęcia, aby wykazywana przez Gminę w korekcie deklaracji nadwyżka w podatku VAT mogła powstać w wyniku ww. wyroku TSUE. W myśl art. 78 § 5 pkt 1 Ordynacji podatkowej w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 4 i 4a oprocentowanie przysługuje za okres od dnia powstania nadpłaty do dnia jej zwrotu - pod warunkiem złożenia przez podatnika wniosku o zwrot nadpłaty przed terminem albo w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub od dnia, w którym uchylono lub zmieniono w całości lub w części akt normatywny. Przepis art. 74 pkt 1 Ordynacji podatkowej przewiduje, iż jeżeli nadpłata powstała w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (w obecnym brzmieniu przepisu: Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej), a podatnik, którego zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej złożył jedną z deklaracji, o których mowa w art. 73 § 2 tej ustawy, lub inną deklarację, z której wynika wysokość zobowiązania podatkowego - wysokość nadpłaty określa podatnik we wniosku o jej zwrot, składając równocześnie skorygowaną deklarację. Oprocentowanie nadpłaty stanowi swoisty odpowiednik odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych. Obydwie te instytucje pełnią bowiem te same funkcje, będąc przede wszystkim dla podmiotu uprawnionego rekompensatą za korzystanie przez nieuprawniony do tego podmiot z nienależnego jej kapitału. W myśl art. 78 § 1 Ordynacji podatkowej nadpłaty podlegają oprocentowaniu w wysokości równej wysokości odsetek za zwłokę, o których mowa w art. 56 § 1, pobieranych od zaległości podatkowych. Nie oznacza to jednak, że zaistnienie każdej nadpłaty wiąże się z powinnością wypłacenia oprocentowania. W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, iż dokonana wnioskiem z 4 grudnia 2014 r. korekta deklaracji dla podatku od towarów i usług, oraz związana z tym wnioskiem nadpłata w tym podatku i podlegające zwrotowi nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za poszczególne okresy rozliczeniowe 2011 r. powstały w wyniku wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 29 września 2015 r. w sprawie C-276/14, w rozumieniu art. 74 pkt 1 Ordynacji podatkowej, a zatem, że żądane kwoty podlegały oprocentowaniu na podstawie art. 78 § 5 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Przepis art. 74 pkt 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia wniosku Gminy oraz zwrotu wykazanych w nim nadpłat, wprowadził całkowicie odrębny od przewidzianego w art. 73 tej ustawy tryb postępowania w sprawie nadpłat, które powstają w wyniku orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Dawał podstawę do tego, aby podatnik – powołując się na skutki takiego orzeczenia – zweryfikował stan swoich rozliczeń podatkowych, żądając zwrotu kwot podatku, których nie musiał uiścić. Niezależnie od oczywistej korelacji czasowej występującej między wnioskiem Gminy a powoływanym rozstrzygnięciem TSUE (żądanie gminy zostało zgłoszone w grudniu 2014 r., zaś wyrok TSUE zapadł we wrześniu 2015 r.), w punkcie wyjścia należało przyjąć, że w sprawie C-276/14 przesądzono, iż "artykuł 9 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że podmioty prawa publicznego, takie jak gminne jednostki budżetowe będące przedmiotem postępowania głównego, nie mogą być uznane za podatników podatku od wartości dodanej, ponieważ nie spełniają kryterium samodzielności przewidzianego w tym przepisie". Powołany wyrok zdecydował zatem o prawnopodatkowym statusie gminy, wykluczając możliwość traktowania jej jednostek budżetowych (a w konsekwencji również wszystkich jej jednostek organizacyjnych, w tym zakładów budżetowych) jako odrębnych podatników VAT. Co istotne, wyrok ten przesądził o tym, że nie była prawidłowa praktyka krajowa polegająca na przyjęciu, że gminne jednostki i zakłady budżetowe wykonywały działalność gospodarczą we własnym imieniu, a nie w imieniu i na rachunek gminy i że posiadały pełną podmiotowość dla potrzeb podatku VAT. W rozpoznawanej sprawie to oznacza, jak prawidłowo podnosi to organ podatkowy w skardze kasacyjnej, iż Gminie przysługiwałoby prawo do stwierdzenia nadpłaty w związku z wyrokiem TSUE o ile dokonałaby scentralizowanego rozliczenia składając wniosek w grudniu 2014 r., albo wypełniałaby warunki formalne określone bądź to w art. 74 pkt 1 Ordynacji podatkowej bądź też w art. 11 ustawy centralizacyjnej. Tymczasem Gmina nie skorzystała z tego uprawnienia, gdyż nie dokonała centralizacji rozliczeń w złożonej 4 grudnia 2014 r. korekcie deklaracji VAT-7 za wskazane okresy rozliczeniowe, a na zapytanie organu podatkowego odpowiedziała, że nie planuje takiej centralizacji także w późniejszym okresie . Nie uwzględniła bowiem nawet wydatków Zakładu Gospodarki Komunalnej (zakładu budżetowego gminy). Podkreślenia również wymaga, iż wniosek o nadpłatę złożony w grudniu 2014 r., został załatwiony przez organ podatkowy poprzez wydanie stosownych decyzji z 22 lutego 2016 r., natomiast wniosek o zwrot oprocentowania nadpłaty Gmina złożyła dopiero 2 stycznia 2020 r. W konsekwencji powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zasadnie organ podatkowy zarzuca w skardze kasacyjnej, dokonanie przez Sąd pierwszej instancji nieprawidłowej kontroli decyzji organów obu instancji, poprzez przyjęcie, iż wniosek skarżącej z grudnia 2014 r. mógł zostać potraktowany jako związany ze wskazanym wyżej wyrokiem TSUE, a w efekcie tego uznanie, iż Gminie przysługiwał zwrot oprocentowania od wcześniej zwróconych kwot podatku VAT. Nie ulega bowiem wątpliwości, że złożone przez Gminę 4 grudnia 2014 r. korekty deklaracji za ww. okresy rozliczeniowe nie tylko zostały złożone przed wydaniem wyroku TSUE z 29 września 2015 r. w sprawie C-276/14, ale nie wypełniały również postanowień wynikających z tego orzeczenia, gdyż nie uwzględniały rozliczenia wszystkich jednostek organizacyjnych gminy podlegających centralizacji, tzn. centralizacji rozliczeń gminy jako jednolitego podatnika. Skoro zatem złożone przez Gminę korekty deklaracji oraz wniosek o zwrot nadpłaty i różnic podatku naliczonego nad należnym nie realizowały przedmiotu wyroku TSUE z 29 września 2015 r., tj. jednolitej podmiotowości gminy i jej jednostek organizacyjnych, to nie sposób uznać, że korekty te zostały złożone w wyniku orzeczenia TSUE w rozumieniu art. 74 pkt 1 Ordynacji podatkowej – jak błędnie przyjął Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku. W świetle zaprezentowanej oceny, złożony przez Gminę wniosek z 2 stycznia 2020 r. o oprocentowanie żądanych nadpłat i zwrotów różnicy podatku naliczonego nad należnym nie powinien być uwzględniony na podstawie art. 78 § 5 pkt 1 Ordynacji podatkowej, gdyż jego treść i zakres nie daje podstaw do przyjęcia, że mają one swoje źródło w orzeczeniu lub wykładni Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości – czego wymaga ten przepis. Uznanie, iż w sprawie nie miał zastosowania art. 74 pkt 1 Ordynacji podatkowej powoduje brak podstaw do oprocentowania zwróconych Gminie kwot podatku VAT za określone okresy rozliczeniowe 2011 r. w oparciu art. art. 78 § 5 pkt 1 w związku z art. 77 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej – co czyni zasadnymi zarzuty skargi kasacyjnej sformułowane w tym zakresie. Naczelny Sąd Administracyjny podzielając zasadność podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego i uznając, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w całości oraz na podstawie art. 151 tej ustawy, oddalił skargę Gminy jako niezasadną. O kosztach postępowania kasacyjnego obejmujących zwrot uiszczonego przez organ podatkowy wpisu od skargi kasacyjnej oraz wynagrodzenie pełnomocnika - radcy prawnego, który sporządził i wniósł skargę kasacyjną, a także uczestniczył w rozprawie - orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 w związku z art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. Sędzia WSA (del.) Sędzia NSA Sędzia NSA Dominik Mączyński Izabela Najda-Ossowska Danuta Oleś (spr.)