I FSK 673/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Marek Kołaczek po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "D." sp. z o.o. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2008 r. sygn. akt III SA/Wa 2874/08 w sprawie ze skargi "D." sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 18 lipca 2008 r. nr ... w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 1998 r. oddala skargę kasacyjną. Z akt sprawy wyłania się następujący przebieg postępowania. Po wniesieniu przez Skarżącą skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 lipca 2008 r. w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 1998r., Strona została wezwana pismem z dnia 13 października 2008 r. do uzupełnienia braków formalnych skargi, m.in. poprzez złożenie oryginału lub uwierzytelnionej kopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz do złożenia dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji spółki w dacie jego udzielenia. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. - 19 akt sądowych) wynika, że powyższe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 3 listopada 2008r. W dniu 12 listopada do sądu I instancji wpłynęło pismo pełnomocnika (doradcy podatkowego), w którym pełnomocnik wyjaśnił, że "uprawnienie do reprezentowania Strony w postępowaniu sądowym wynika z art. 41 ust. 2 ustawy o doradcach podatkowyc"h. Do powyższego pisma dołączono pełnomocnictwo udzielone doradcy podatkowemu przez Skarżącą, natomiast do dnia 16 grudnia 2008 r. do akt sądowych nie został dołączony dokument z którego wynikałoby upoważnienie osoby, która udzieliła pełnomocnictwo, do reprezentacji spółki w dacie jego udzielenia. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 17 grudnia 2008 r. odrzucił skargę Strony z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych w wyznaczonym terminie. Sąd wskazał, że Spółka nie nadesłała dokumentu potwierdzającego upoważnienie osoby udzielającej pełnomocnictwa do reprezentacji spółki w dacie jego udzielenia. W skardze kasacyjnej z dnia 29 stycznia 2009 r. na powyższe postanowienie o odrzuceniu skargi Strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy – art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej – P.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że pełnomocnik wnoszący skargę kasacyjną w sposób niejednoznaczny wskazał przepisy naruszone przez sąd I instancji. Nie jest bowiem do końca jasne, czy wskazany art. 174 pkt 2 P.p.s.a. stanowi podstawę prawną wniesienia skargi kasacyjnej, czy też jest przepisem, którego naruszenie Strona zarzuciła sądowi I instancji. Przyjęcie pierwszej możliwości musiałoby prowadzić do odrzucenia skargi kasacyjnej Strony (nie wskazano bowiem naruszenia żadnych innych przepisów przez WSA w Warszawie), jednakże za przyjęciem drugiego rozumienia zarzutu przemawia punkt I skargi kasacyjnej, w którym Strona wskazuje inną podstawę wniesienia skargi kasacyjnej – art. 173 § 1 P.p.s.a. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny przyjmuje taką interpretację intencji Strony w zakresie sformułowania zarzutów, która jest dla Strony korzystniejsza, bowiem umożliwia merytoryczną ocenę podniesionych zarzutów. Jednakże nawet przyjęcie korzystnej dla Strony interpretacji jej zamiarów nie może doprowadzić do uchylenia zaskarżonego postanowienia, bowiem nieskuteczny jest zarzut Strony dotyczący naruszenia przez sąd I instancji art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Przede wszystkim należy mieć bowiem na uwadze, że sąd I instancji tego przepisu nie stosował, a zatem nie mógł go naruszyć. Nie mogą również odnieść zamierzonego przez Stronę skutku zarzuty wyrażone w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Strona nie wskazała – poza nieskutecznym zarzutem naruszenia art. 174 pkt 2 P.p.s.a. – żadnego innego przepisu, który miałby naruszyć sąd I instancji. Tymczasem określony w art. 176 P.p.s.a. wymóg przytoczenia podstaw kasacyjnych odnosi się do obowiązku wskazania konkretnego przepisu prawa, który został naruszony przez sąd I instancji. Biorąc zaś pod uwagę fakt, że w postępowaniu sądowo-administracyjnym skarga kasacyjna jest wyjątkowo sformalizowanym środkiem odwoławczym od orzeczenia sądu I instancji, a także mając na uwadze zasadę związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), tutejszy sąd stwierdza, że pełnomocnik Strony nie podważył skutecznie orzeczenia sądu I instancji. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.