I FZ 111/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Zirk-Sadowski, po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Z. sp. z o.o. z/s w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 2175/17 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi Z. sp. z o.o. z/s w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia 3 kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2008 r. postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z 2 lutego 2018 r., III SA/Wa 2175/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie Z. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie tego Sądu odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Podstawą ww. rozstrzygnięcia było ustalenie, że pełnomocnik nie nadesłał w terminie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wobec nieuzupełnienia wskazanego braku formalnego zażalenie podlegało odrzuceniu, jako że znajdujące się w aktach sprawy umocowanie upoważniało jedynie do reprezentowania skarżącej przed WSA w Warszawie. Domagając się w zażaleniu uchylenia ww. postanowienia pełnomocnik spółki podniósł, że w doręczonej mu przesyłce znajdowało się jedynie wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia, nie otrzymał on natomiast wezwania do uzupełnienia braków formalnych zażalenia we wskazany wyżej sposób. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Brak jest podstaw do uwzględnienia argumentacji strony zmierzającej do podważenia okoliczności otrzymania wezwania do przesłania stosownego pełnomocnictwa. Gołosłowne są zwłaszcza twierdzenia co do tego, że w doręczonej stronie przesyłce brak było tego rodzaju pisma. Znajdujące się w aktach sprawy (k. 74) zwrotne potwierdzenie odbioru korespondencji skierowanej do pełnomocnika strony, zawiera w opisie rodzaju przesyłki adnotację, że obejmowała ona "wezwanie do uiszczenia wpisu od zażalenia + braki". Sformułowanie to wskazuje, że przesyłka zawierała m.in. pismo o wezwaniu do uzupełnienia innych jeszcze, aniżeli wpis sądowy, braków formalnych (tj. do złożenia pełnomocnictwa procesowego; pismo załączono również do akt sprawy – k. 73). W tym stanie rzeczy twierdzenia zażalenia (dotyczące działania pełnomocnika w postępowaniu z należytą starannością – s. 3 zażalenia), nie mogą podważyć okoliczności wynikających z treści zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki, które jako dokument urzędowy korzysta z domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało stwierdzone w ramach widniejącego opisu. Rzeczą odbierającego przesyłkę było sprawdzenie jej zawartości w chwili odbioru (zgodności z informacją wynikającą ze zwrotnego potwierdzenia odbioru) oraz zgłoszenie ewentualnych zastrzeżeń doręczycielowi. W sytuacji gdy tego nie uczyniono, nie ma podstaw, aby kwestionować prawidłowość doręczenia stronie przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia skargi o stosowne pełnomocnictwo. Przyjęcie dopuszczalności kwestionowania po odbiorze przesyłki jej zawartości przeczyłoby bowiem sensowi potwierdzania odbioru przesyłki. W każdym przypadku odbiorca przesyłki mógłby podnosić, że otrzymał inne pismo niż wysłane lub też, że nie otrzymał żadnego (por. post. NSA z 30.09.2016 r., I FZ 260/16, CBOSA). W sytuacji zatem gdy wezwanie do przedłożenia pełnomocnictwa zostało skutecznie doręczone, a strona nie uczyniła mu zadość, Sąd pierwszej instancji, zasadnie odrzucił jej zażalenie, na podstawie 178 w zw. z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie można bowiem podzielić stanowiska skarżącej, jakoby zwrócenie się o nadesłanie pełnomocnictwa do występowania przed NSA "lub przed sądami administracyjnymi" wskazywało (in fine) na możliwość przedłożenia umocowania do występowania przed "wojewódzkimi sądami administracyjnymi", które w aktach sprawy się już znajdowało (s. 4 zażalenia). Liczbę mnogą ww. zwrotu "sądy administracyjne" należało odnosić do sądów administracyjnych obu instancji, co dla zawodowego pełnomocnika reprezentującego skarżącą powinno być czytelne (por. choćby art. 184 in principio Konstytucji). Mając na uwadze powyższe należało oddalić zażalenie, zgodnie z art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ww. ustawy.