I FZ 147/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Danuta Oleś, , , po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 marca 2016 r., sygn. akt III SA/Gl 1986/15 odmawiające wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 3 lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z 14 marca 2015 r., sygn. akt III SA/Gl 1986/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił A. P. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 3 lipca 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że pismem z 20 sierpnia 2015 r. A. P. (dalej: "skarżący") wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 3 lipca 2015 r. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości. Powołał się na wartość przedmiotu zaskarżenia i podniósł, że wykonanie decyzji sprowadzi na skarżącego znaczną szkodę i trudne do odwrócenia skutki. Wniosek nie zawierał szczegółowego uzasadnienia. Odmawiając wstrzymania wykonania decyzji, Sąd pierwszej instancji podkreślił, że skarżący nie wykazał, aby zaistniały ustawowe przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten nie został uzasadniony, nie przedłożono również żadnych dokumentów dotyczących sytuacji finansowej i majątkowej skarżącego. Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie, zaskarżając je w całości, nie zgodził się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, wskazując że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji organu podatkowego, to w istocie uzasadnienie samej skargi, a przede wszystkim fakt przedawnienia zobowiązania podatkowego objętego decyzją. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718, dalej "P.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji, zasadnie odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania decyzji. Słusznie stwierdził, że to na osobie wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa ciężar wykazania przesłanek, które uprawdopodobnią zasadność takiego wniosku. Stwierdzić należy, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa wyłącznie na skarżącym. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Brak jest przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę (por. postanowienie NSA z 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14 - opublikowane w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc się do twierdzeń skarżącego, że w zasadzie uzasadnienie samej skargi jest uzasadnieniem przedmiotowego wniosku, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że z takim stanowiskiem zgodzić się nie można. Zaznaczyć należy, że warunkiem wstrzymania zaskarżonego aktu jest złożenie wniosku, który musi zawierać uzasadnione podstawy i wskazywać na konieczność jego wstrzymania z uwagi na możliwość nastąpienia negatywnych skutków wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 2 października 2014 r., sygn. akt II OZ 1009/14 - opublikowane w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Co prawda, skarżący zawarł w złożonej skardze przedmiotowy wniosek, lecz w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie zawierał on podstaw do tego, aby można było uznać jego zasadność. Słusznie Sąd pierwszej instancji przyjął, że skarżący nie wykazał okoliczności, które uzasadniałyby pozytywne rozpatrzenia zawartego w skardze wniosku. Odnosząc się do twierdzenia skarżącego, że wysokość zobowiązania podatkowego przemawia za tym, aby uznać wniosek, Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że to, że należność określona w decyzji jest wysoka, nie świadczy o zajściu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 7 października 2014 r., sygn. akt I FZ 347/14 - opublikowane w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Na prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji wskazuje fakt, że skarżący w istocie nie wykazał stosownych okoliczności, które pozwoliłyby sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie decyzji organu podatkowego. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.