I FZ 202/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Janusz Zubrzycki (sprawozdawca), , , po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 23 października 2017 r. sygn. akt I SA/Ke 179/17 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi W. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 14 grudnia 2016 r., nr: [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2010 r. postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 23 października 2017 r., sygn. akt I SA/Ke 179/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odrzucił zażalenie W. Z. na postanowienie z 19 lipca 2017 r., utrzymujące w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z 7 czerwca 2017 r. oddalające wniosek Skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 14 grudnia 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2010 r. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że w świetle art. 260 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.), jak i art. 194 § 1 tej ustawy, od postanowienia wydanego w trybie wskazanym w art. 260 P.p.s.a. zażalenie nie przysługuje. Oznacza to, że zażalenie, jako niedopuszczalne, podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. W zażaleniu na to postanowienie Skarżący wniósł o jego uchylenie w całości oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. Zarzucił przy tym WSA naruszenie art. 16 § 2, art. 83 § 3, art. 178 w związku z art. 197 § 2, art. 194 § 1 pkt 8, art. 194 § 1 pkt 1-10, art. 254 § 1, art. 258 § 2 pkt 6-8, art. 259 § 2 i 3, art. 260 § 1 i 2, art. 227 § 1 P.p.s.a. oraz art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, przez nieprawidłowe przyjęcie, że nie przysługuje zażalenie na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego oddalające wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i jest niedopuszczalne oraz podlega odrzuceniu, co miało wpływ na wynik postępowania, ponieważ doprowadziło do negatywnego dla Skarżącego rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się w pierwszej kolejności do wniosku Skarżącego o rozpoznanie sprawy na rozprawie należy wskazać, że zgodnie z art. 197 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zażalenie na posiedzeniu niejawnym. Z uwagi na nieskomplikowany charakter rozpatrywanego zażalenia Sąd nie znalazł podstaw, by skorzystać w niniejszej sprawie z przewidzianego w art. 90 § 2 ww. ustawy uprawnienia do skierowania sprawy na posiedzenie jawne i wyznaczenia rozprawy, stąd wniosek Skarżącego w tym względzie nie został uwzględniony. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny już wielokrotnie badał zasadność zarzutów Skarżącego podniesionych w zażaleniach analogicznych do obecnie rozpatrywanego. Zarówno w postanowieniach z 28 listopada 2017 r. (sygn. akt I FZ 310/ 17 - 311/17), z 31 stycznia 2018 r. (sygn. akt I FZ 359/17 - 362/17), z 30 lipca 2018 r. (sygn. akt I FZ 186/18 - 188/18), czy 9 sierpnia 2018 r. (I FZ 198/18 - 200/18) Naczelny Sąd Administracyjny uznał argumenty Skarżącego za nieusprawiedliwione. Z uwagi na fakt, że w powołanych sprawach, jak też w sprawie obecnie rozpoznawanej, treść zarzutów i ich uzasadnienie są tożsame, Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko wyrażone w przywołanych orzeczeniach. W ślad za argumentacją wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny w uprzednio rozstrzygniętych sprawach Skarżącego należy zatem wskazać, że 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658), modyfikująca - w sprawach wszczętych po tym dniu, a taką jest niniejsza sprawa - między innymi zasady rozpoznawania w postępowaniu sądowoadministracyjnym wniosków o przyznanie prawa pomocy. Znacznej zmianie uległa treść art. 260 P.p.s.a., która przed 15 sierpnia 2015 r. stanowiła, że wniesienie sprzeciwu (jeśli nie jest on odrzucony) skutkuje utratą mocy zarządzenia lub postanowienia, przeciwko któremu został sprzeciw wniesiony, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie sądu wydane w tym trybie przysługiwało zażalenie. Obecnie, jak słusznie zauważył Sąd I instancji, w świetle art. 260 P.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny rozpoznając sprzeciw od zarządzeń lub postanowień referendarza, o których stanowi art. 258 § 2 pkt 6-8 P.p.s.a., wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza zmienia albo utrzymuje w mocy, orzekając jako sąd II instancji i stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Przepis art. 260 P.p.s.a. w brzmieniu obecnie obowiązującym nie wskazuje na zaskarżalność postanowienia wydanego na jego podstawie. W konsekwencji na tego rodzaju postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego nie przysługuje zażalenie. Odnosząc się do treści powołanej przez Skarżącego w zażaleniu uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 2009 r., I GPS 1/09, zgodnie z którą: "Na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, wydane na podstawie art. 259 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), o odrzuceniu sprzeciwu wniesionego od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy, przysługuje zażalenie", należy stwierdzić, że nie ma ona żadnego związku z rozstrzygnięciem, od którego Skarżący chciał wnieść zażalenie - postanowieniem z 19 lipca 2017 r. sąd nie odrzucił bowiem sprzeciwu, lecz utrzymał w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego. Nie był także zasadny podniesiony w zażaleniu zarzut naruszenia art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, gdyż brak jest podstaw do przyjęcia, że będące podstawą do wydania zaskarżonego postanowienia przepisy P.p.s.a. były niezgodne z wyrażonymi w art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP zasadami demokratycznego państwa prawnego oraz równości wobec prawa. Postanowienia wydane w toku postępowania, na które nie służyło zażalenie mogą być objęte zakresem kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej. Stanowi o tym art. 191 P.p.s.a., zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny, na wniosek strony, rozpoznaje również te postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, które nie podlegały zaskarżeniu w drodze zażalenia, a miały wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., oddalił zażalenie.