I FZ 270/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Artur Mudrecki po rozpoznaniu w dniu 20 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia N. z siedzibą w S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w pkt 3 wyroku z dnia 24 maja 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 2172/10, w sprawie ze skargi N. z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 25 czerwca 2010 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wypłaty odsetek z tytułu nieterminowego zwrotu podatku od towarów i usług za styczeń, luty i marzec 2005 r. postanawia: oddalić zażalenie. 1. Wyrokiem z dnia 24 maja 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 2172/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi N. z siedzibą w S. (dalej: skarżąca), uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 25 czerwca 2010 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego W., w przedmiocie odmowy wypłaty odsetek z tytułu nieterminowego zwrotu podatku od towarów i usług za styczeń, luty i marzec 2005 r. W tym samym orzeczeniu zasądzono od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz N. z siedzibą w S. kwotę 757 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 2. Pełnomocnik strony skarżącej wniósł zażalenie na postanowienie zawarte w powyższym wyroku w części dotyczącej zwrotu kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie par 3 ust. 1 pkt 1 lit. f) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153) (dalej: rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 31 stycznia 2011 r.). W uzasadnieniu środka zaskarżenia podkreślił, że spór w sprawie dotyczył należności pieniężnej, nadpłaty podatku, której spółka dochodziła również wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (w skardze określiła wartość przedmiotu sporu na kwotę 125.256 zł.). Tym samym zasądzenie na rzecz skarżącej kwoty 757 zł było nieprawidłowe. Zdaniem pełnomocnika strony, spółka powinna otrzymać kwotę 4.117 zł. 3. Na powyższe zażalenie, wpłynęła odpowiedź sporządzona przez pełnomocnika Dyrektora Izby Skarbowej w W. W odpowiedzi wskazano, że przedmiot sporu między stronami nie dotyczył określenia lub ustalenia należności pieniężnej tylko odmowy naliczenia i wypłaty odsetek z tytułu nieterminowego zwrotu podatku od towarów i usług. Właściwe było zastosowanie w przedmiotowej sprawie przez Sąd wpisu stałego a nie stosunkowego. Takie stanowisko zajął również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 16 lutego 2011r., sygn. akt III SA/Wa 998/10. 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Niezasadnie strona żaląca twierdzi, że Sąd pierwszej instancji naruszył par 3 ust. 1 pkt 1 lit. f) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r., który to przepis stanowi, że kwota wynagrodzenia doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym wynosi w pierwszej instancji w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 50.000 zł do 200.000 zł - 3.600 zł. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, za oceną taką przemawia fakt, że w sprawie nie mieliśmy do czynienia z należnością pieniężną. Z akt sprawy wynika, że decyzja objęta skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego utrzymywała decyzję organu pierwszej instancji, którą to odmówiono skarżącej wypłaty odsetek z tytułu nieterminowego zwrotu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do marca 2005 r. Przedmiot sporu nie dotyczył zatem, wbrew opinii strony żalącej, należności pieniężnej. W sprawie tej organy podatkowe nie orzekały o konkretnej należności pieniężnej a o samym uprawnieniu do żądania oprocentowania. Wskazanie przez stronę żalącą na okoliczność określenia w skardze wartości przedmiotu sporu nie przesądza o tym, że w sprawie mieliśmy do czynienia z należnością pieniężną. Potwierdza to, będące w obrocie prawnym zarządzenie z dnia 1 września 2010 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego strony skarżącej (karta 20 akt sądowych), w którym to, pomimo określenia przez stronę wartości przedmiotu sporu, wezwano ją do uiszczenia wpisu stałego. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) (dalej: u.p.p.s.a.) orzekł jak w sentencji.