I FZ 375/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: , Przewodniczący Sędzia NSA: Ryszard Pęk (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 września 2016 r., sygn. akt I SA/Łd 523/16 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 23 marca 2016 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności W. P. za zaległości podatkowe spółki akcyjnej z tytułu podatku od towarów i usług wraz z odsetkami za zwłokę za poszczególne miesiące 2010 r. i 2011 r. oraz za koszty postępowania egzekucyjnego postanawia: oddalić zażalenie. 1. Postanowieniem z 14 września 2016 r., sygn. akt: I SA/Łd 523/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił W. P. (dalej zwany: "skarżącym") wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 23 marca 2016 r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe spółki akcyjnej z tytułu podatku od towarów i usług wraz z odsetkami za zwłokę za poszczególne miesiące 2010 r. i 2011 r. oraz za koszty postępowania egzekucyjnego. 2. Z uzasadnienia postanowienia wynikało, że złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został uzasadniony w sposób, który wskazywałby na zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. dalej zwana w skrócie "ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi"). Sąd I instancji zwrócił przed wszystkim uwagę, że pełnomocnik skarżącego nie przedstawił żadnych okoliczności, które wskazywałyby, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować szkodę znacznych rozmiarów lub inne nieodwracalne skutki. 3. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów według norm przepisanych, zarzucił sądowi I instancji naruszenie art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji pomimo istnienia przesłanek wstrzymania jej wykonania, które to naruszenie miało wpływ na treść zaskarżonego postanowienia. 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. 6. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 61 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zatem zasadą jest wykonalność decyzji ostatecznej. Sąd jednak może, stosownie do treści art. 61 § 3 tej ustawy, na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Z treści tego przepisu wynikają dwie przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji przez sąd: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanka odnosząca się do niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oznacza ze chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana przez zwrot wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki egzekucji, które - raz zaistniałe - powodują na tyle istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, że powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. 7. Naczelny Sąd Administracyjny, poddając ocenie argumentację zaprezentowaną przez skarżącego stwierdza, że sąd I instancji nie popełnił błędu przyjmując, że nie wykazał on, że wystąpiła któraś z przesłanek z art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przypomnieć należy, że w orzecznictwie wielokrotnie już podkreślano, że podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek oraz zwracano uwagę na obowiązki ciążące w tym zakresie na wnioskodawcy. Dla przykładu, w postanowieniu z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14 (publ. na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Trafnie wobec tego sąd I instancji wyjaśnił skarżącemu, że nie jest wystarczająca dla uwzględnienia takiego wniosku ogólna argumentacja bez potwierdzenia jej konkretnymi okolicznościami przemawiającymi za słusznością złożonego wniosku. W sytuacji bowiem, w której to na wnoszącym o zastosowanie ochrony tymczasowej, uregulowanej w art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie sposób uznać za spełniające tych przesłanek gołosłownych twierdzeń skarżącego o tym, że brak wstrzymania orzeczenia pozbawi go wiarygodności w stosunku do osób, z którymi prowadzi lub chciałby prowadzić rozmowy o podjęcie pracy jak też uniemożliwia jemu zaciągnięcie jakiegokolwiek krótkoterminowego kredytu. Także sama wysokość kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji nie może prowadzić do uwzględnienia wniosku. Stanowisko to wskazuje, że autor środka zaskarżenia zdaje się pomijać treść art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi bowiem z brzmienia tego przepisu nie sposób wysnuć wniosku, że ustawodawca uzależnił udzielenie ochrony tymczasowej od wysokości wartości przedmiotu zaskarżenia, która skutkowałaby wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Z punktu widzenia uprawdopodobnienia wyrządzenia znacznej szkody czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, strona powinna wskazać na okoliczności, które w tym zakresie przemawiały za przyznaniem jej racji. Również w interesie skarżącego leży poparcie przedstawianych twierdzeń stosownymi dokumentami; sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu oraz mieć możliwość zweryfikowania tejże wiedzy. 7. Reasumując; w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący nie wykonał ciążącego na nim z mocy art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi obowiązku wykazania zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 23 marca 2016 r. Z tych względów, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.