I FZ 42/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka-Medek po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. W. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 października 2018 r., sygn. akt I SA/Wr 107/18 w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu od zażalenia w sprawie ze skargi A. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 22 listopada 2017 r., nr 0201-IOR.4002.25.2017 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wystąpienia z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa postanawia oddalić zażalenie. Zarządzeniem z 17 października 2018 r., sygn. akt I SA/Wr 107/18 Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, na podstawie art. 220 § 1 i 2 w zw. z art. 214 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." i w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem", wezwał A. W. do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł od zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 9 sierpnia 2018 r., sygn. akt I SA/Wr 107/18, mocą którego odrzucono, z powodu nieuzupełnienia braku formalnego w postaci podpisu, zażalenie Skarżącego na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału WSA we Wrocławiu z 31 stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/Wr 107/18 o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi na wskazane w sentencji niniejszego orzeczenia postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu. Skarżący w zażaleniu wnosił o uchylenie lub zmianę powyższego zarządzenia. Zarzucił przy tym obrazę przepisów prawa procesowego, mającą wpływ na treść zaskarżonego zarządzenia w szczególności: - poprzez wezwanie strony do dokonania opłaty wpisu sądowego przy jednoczesnym braku prawomocności wydanego zarządzenia, który to wymóg winien poprzedzać wezwanie do uiszczenia wpisu; - poprzez wezwanie strony do dokonania opłaty od wpisu sądowego pismem z 19 października 2018 r. oraz naruszenie przepisów dotyczących doręczania pism sądowych poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 P.p.s.a.). Artykuł 220 § 4 stanowi z kolei, że zażalenie wniesione na zarządzenie przewodniczącego o pozostawieniu pisma bez rozpoznania lub na postanowienie sądu o odrzuceniu środków prawnych wymienionych w § 3 (a zatem również zażalenia - uwaga NSA), wolne jest od wpisu. Przy czym wolne od wpisu, jak stanowi to art. 220 § 3 i 4 P.p.s.a., są zażalenia na postanowienia sądu o odrzuceniu środków prawnych, jeżeli przyczynę stanowił brak uiszczenia należnego wpisu (postanowienie NSA z 26 października 2005 r., sygn. akt I OZ 1096/05, LEX nr 849569). W rozpoznawanej sprawie jednak wyjątek od obowiązku opłacania pism w postępowaniu sądowoadministracyjnym z art. 220 § 4 P.p.s.a. nie znajdzie zastosowania bowiem powodem odrzucenia w postanowieniu z 9 sierpnia 2018 r., zażalenia Skarżącego na zarządzenie z 31 stycznia 2018 r., był brak podpisania tego zażalenia, a nie brak w postaci nieuiszczenia należnego wpisu - ten ostatni brak notabene nie mógłby w sprawie wystąpić, gdyż zgodnie z art. 227 § 2 P.p.s.a. nie pobiera się opłat sądowych od zażalenia na zarządzenie przewodniczącego w przedmiocie kosztów sądowych. Prawidłowo również ustalona została wysokość wpisu od zażalenia. Zgodnie bowiem z powołanym w zaskarżonym zarządzeniu § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia wpis ten wynosi 100 zł. Do uchylenia zaskarżonego zarządzenia nie mogła przyczynić się również argumentacja Strony podnoszona w zażaleniu. Obowiązek uiszczenia opłaty sądowej, jaką jest wpis, oraz jej wysokość wynika wprost z przepisów prawa (art. 230 § 1 P.p.s.a. i przepisy rozporządzenia) nie zaś z treści zarządzenia przewodniczącego (które ma w tym zakresie charakter deklaratoryjny). Dlatego też kwestia prawomocności takiego zarządzenia pozostaje bez wpływu na obowiązek strony skarżącej uiszczenia należnej opłaty. W odniesieniu zaś do poruszonego w zażaleniu zagadnienia niewłaściwego zastosowania przez Sąd pierwszej instancji przepisów dotyczących doręczenia pism sądowych zauważyć należy, że Skarżący w żaden sposób nie sprecyzował, na czym polega w rozpoznawanej sprawie wspomniana wadliwość. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się zaś żadnych nieprawidłowości w doręczaniu Skarżącemu przesyłek przez Sąd pierwszej instancji. W świetle powyższych rozważań zaskarżone zarządzenie Przewodniczącego Wydziału odpowiada prawu i dlatego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 i art. 198 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.