I FZ 458/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Barbara Wasilewska, , , po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia "T." Sp. z o.o. w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 września 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 1046/13, odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia skargi "T." Sp. z o.o. w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 10 maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do maja 2009 r. postanawia oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 16 września 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 1046/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił T. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. (zwanej dalej w skrócie "Spółką") przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G.z dnia 10 maja 2013 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do maja 2009 r. Sąd zaznaczył, że pismem wniesionym w dniu 5 lipca 2013 r. Spółka zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na wydaną w jej sprawie decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 10 maja 2013 r. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że o fakcie wydania wobec niej decyzji ostatecznej dowiedziała się w dniu 4 lipca 2013 r. Zdaniem skarżącej, decyzja ta nie została wcześniej stronie skutecznie doręczona. Organ odwoławczy wysłał ją bowiem na adres doradcy podatkowego M.Ł., błędnie przyjmując, że był on umocowany do reprezentowania Spółki przed organem odwoławczym w tej sprawie. Sąd I instancji uznał, że z uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie wynika, aby strona nie ponosiła winy w uchybieniu terminowi do jej wniesienia. W szczególności brak jest podstaw do przyjęcia, że nieodebranie przez skarżącą korespondencji było spowodowane nadzwyczajnymi przeszkodami, tj. wadliwym działaniem organu podatkowego, czy pracowników urzędu pocztowego. Poza zaś zarzutem wadliwego doręczenia decyzji, który to zarzut nie został uwzględniony, strona nie wskazywała na żadne inne okoliczności mogące świadczyć o braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. W złożonym zażaleniu Spółka wniosła o uchylenie powyższego postanowienia, a także zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania zgodnie z obowiązującymi przepisami. W uzasadnieniu ponownie podniosła, że zaskarżona decyzja została doręczona do rąk osoby, która nie była umocowana do reprezentowania Spółki. Podkreśliła w tym zakresie, że wynikało to wprost z oświadczenia Spółki, w którym wskazano, że ww. pełnomocnik został umocowany do podejmowania działań w imieniu Spółki odnośnie okresu rozliczeniowego w podatku VAT dotyczącego poszczególnych miesięcy 2010 r., a nie 2009 r. Dodatkowo podniesiono, że awiza nie zostały pozostawione w miejscu do tego wskazanym, co spowodowało, że M. Ł. nie miał żadnej wiedzy o wysłanej do niego korespondencji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Z powyższego wynika, że wniosek o przywrócenie terminu powinien powoływać okoliczności wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminu, które zapewniają uprawdopodobnienie zasadności tego wniosku. Brak winy w uchybieniu terminu podlega ocenie z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Z brakiem winy mamy bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu, których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. Tymczasem w złożonym wniosku skarżąca Spółka jako przesłankę mającą uzasadniać przywrócenie terminu do wniesienia skargi wskazała na wadliwość doręczenia przesyłki zawierającej ostateczną decyzję organu II instancji. Zdaniem strony skarżącej doręczenie ostatecznej decyzji nastąpiło do rąk osoby nieuprawnionej do odbioru przesyłek pocztowych, tj. pełnomocnika działającego bez odpowiedniego umocowania. Mając na uwadze argumentację strony zaprezentowaną w toku postępowania wskazać należy, że nie może ona stanowić skutecznej podstawy uzasadniającej wniosek o przywrócenie terminu. Skarżąca Spółka nie uzasadniła bowiem przesłanek wskazujących na brak winny w naruszeniu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi lecz jedynie zakwestionowała prawidłowość doręczania skargi. Jest to o tyle istotne, że nieprawidłowość doręczenia zaskarżonej decyzji nie jest przesłanką przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Przy założeniu, że strona ma w tym zakresie rację i doręczenie nie było prawidłowe, to skutek takiej okoliczności byłby tylko taki, że nie rozpocząłby biegu termin do wniesienia skargi i bezprzedmiotowe byłoby żądanie jego przywrócenia (zob. postanowienie NSA z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt I GZ 199/11, dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych – CBOSA – na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Na marginesie można wskazać, że wadliwość doręczenia decyzji mogłaby zostać podniesiona w skardze kasacyjnej od postanowienia odrzucającego skargę, które jednakże nie zapadło. Sąd pierwszej instancji winien zatem rozważyć, czy podnoszone przez stronę okoliczności będą przemawiać za uznaniem, że skargę wniesiono w terminie i czy sprawie należy nadać dalszy bieg. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 P.p.s.a., oddalił zażalenie strony.