I FZ 472/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krystyna Chustecka, po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia E. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 października 2013 r., sygn. akt I SA/Po 962/13 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi E. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 6 marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległość podatkową spółki w podatku od towarów i usług za sierpień 2008r. wraz z odsetkami i kosztami postępowania egzekucyjnego postanawia oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 8 października 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił E. Z. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z 6 marca 2013r. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła braku swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Okolicznością, na którą powoływała się skarżąca były zaniedbania operatora pocztowego, tj. brak awiza informującego o możliwości odebrania przesyłki w urzędzie pocztowym lub awizowanie pod błędny adres. W ocenie Sądu, strona skarżąca nie uprawdopodobniła jednak wystąpienia zaniedbań i naruszenia przepisów o doręczeniach przy doręczeniu przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję. Podkreślono, że z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca wszczęła postępowanie reklamacyjne przed Urzędem Pocztowym, w celu wyjaśnienia podnoszonych we wniosku okoliczności. Ponadto Sąd I instancji nie dopatrzył się uchybień w doręczaniu zaskarżonej decyzji W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca, wniosła o uchylenie orzeczenia. Strona podkreśliła, że w jej przekonaniu przesyłka z decyzją nie została jej doręczona z winy doręczyciela, gdyż w okresie, kiedy prawdopodobnie została wysłana decyzja nie było w drzwiach awiza. Prawdopodobnie doręczyciel nie awizował w ogóle przesyłki z decyzją lub zaawizował pod błędny adres. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z dnia 14 marca 2012 r., poz. 270) dalej: P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Oprócz złożenia stosowanego wniosku, warunkiem przywrócenia uchybionego terminu jest również (między innymi) zachowanie siedmiodniowego terminu liczonego od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a także uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak jej winy. Merytoryczna ocena wniosku sprowadzała się zaś do zbadania czy okoliczności wskazane przez stronę jako przeszkody w zachowaniu terminu, mogą być ocenione jako niezawinione. Sposób rozumienia pojęcia "brak winy w uchybieniu terminu" w praktyce nie budzi wątpliwości. W orzecznictwie zgodnie się przyjmuje, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona (lub jej pełnomocnik) nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. wyrok NSA z 28 czerwca 2007 r., II OSK 479/07, LEX nr 344095). Brak winy w uchybieniu terminu podlega ocenie z uwzględnieniem obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. W niniejszej sprawie, jak słusznie ocenił Sąd I instancji, strona skarżąca nie wykazała braku zawinienia w uchybieniu terminu, o którego przywrócenie wnosi. Za okoliczność braku winy w uchybieniu terminu w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie może być uznany powołany przez skarżącą fakt, że nie odebrała dwukrotnie awizowanej przesyłki, a w konsekwencji, że nie wiedziała o wydanej decyzji, ponieważ w skrzynce oddawczej awiza nie było. Przede wszystkim należy podkreślić, że w aktach administracyjnych znajduje się prawidłowo awizowana przesyłka, pierwsze awizowanie przesyłki miało miejsce dnia 11 marca 2013 r., ponowne – dnia 19 marca 2013 r. Zatem organ podatkowy słusznie uznał decyzję za skutecznie doręczoną na podstawie art. 150 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.). Stwierdzenie skarżącej, że awiza nie było w skrzynce może być uznane jedynie za przypuszczenie. Natomiast, aby przyznać mu charakter faktu, adresat przesyłki musi uprawdopodobnić, że tak było rzeczywiście. Jak słusznie wskazał Sąd I instancji skarżąca nie uprawdopodobniła wystąpienia zaniedbań i naruszenia przepisów o doręczeniach przy doręczeniu przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję. Strona nie wystąpiła do Urzędu Pocztowego z wnioskiem o wszczęcie postępowania reklamacyjnego w celu wyjaśnienia podnoszonych zarówno we wniosku, jak i w zażaleniu okoliczności. Na koniec warto podkreślił, że przywrócenie terminu tylko na podstawie twierdzenia, że awiza nie pozostawiono prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji doręczenia zastępczego. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia