I FZ 5/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krystyna Chustecka po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 października 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 948/16 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia 9 czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie; 2. umorzyć postępowanie zażaleniowe. POSTANOWIENIE Postanowieniem z dnia 6 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę W. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia 9 czerwca 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług, gdyż jak wskazał Sąd braki formalne skargi nie zostały uzupełnione w zakreślonym terminie. Od powyższego postanowienia skarżący wniósł zażalenie domagając się jego uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "P.p.s.a.") Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1 i 2 stało się bezprzedmiotowe. Przepis ten znajdzie zastosowanie w sprawie niniejszej. Z uwagi na okoliczność, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 14 marca 2016 r., sygn. akt I FZ 6/17 przywrócił skarżącemu termin do uzupełnienia braków formalnych skargi, należy uznać, iż postanowienie o odrzuceniu skargi z dnia 6 października 2016 r. z powodu nieuzupełnienia w terminie braków formalnych skargi w terminie straciło swój byt prawny. W takiej zatem sytuacji rozpoznawanie zażalenia od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 października 2016 r. byłoby niecelowe a postępowanie wywołane zażaleniem na to postanowienie należało umorzyć jako bezprzedmiotowe. Z tych względów orzeczono na podstawie art. 185 § 1 i art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 193 i art. 197 § 2 P.p.s.a.