I GSK 1300/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia NSA Piotr Piszczek Sędzia del. WSA Jacek Boratyn (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Piotr Kaczmarek po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 2049/24 w sprawie ze skargi J. K. na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania dotyczącego płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego 1. oddala skargę kasacyjną. 2. zasądza od J. K. na rzecz Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 13 lutego 2025 r., sygn. V SA/Wa 2049/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej WSA w Warszawie) po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. K. (dalej zwanego skarżącym lub wnioskodawcą) na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Agencja dalej zwana ARiMR) z dnia [...] maja 2024 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania, w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, oddalił skargę. W stanie faktycznym sprawy wnioskiem złożonym 14 maja 2012 r. skarżący wystąpił o przyznanie mu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2012 r. Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Szczecinku odmówił przyznania skarżącemu jednolitej płatności obszarowej i nałożył na niego sankcję w wysokości 350 034,49 zł oraz odmówił mu przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych i nałożył sankcję w kwocie 100 814,68 zł, ze względu na różnice między powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego Dyrektor Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z [...] maja 2014 r. uchylił decyzję organu I instancji oraz odmówił przyznania skarżącemu jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych na rok 2012. WSA w S. po rozpoznaniu skargi wnioskodawcy na decyzję Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] maja 2014 r., wyrokiem z dnia 28 stycznia 2015 r., sygn. I SA/Sz 821/14 oddalił tę skargę. Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 15 marca 2017 r., sygn. akt II GSK 1181/15, oddalił skargę kasacyjną wnioskodawcy od wyroku WSA w S.. Wnioskiem z dnia 13 lutego 2023 r. skierowanym do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Szczecinku skarżący wniósł o wznowienie postępowania dotyczącego wnioskowanej przez niego płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012, zakończonego decyzją Dyrektora Zachodniopomorskiego OR ARiMR z dnia [...] maja 2014 r. Jako podstawę złożenia wniosku skarżący przywołał art. 148 § 1 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. W uzasadnieniu wniosku o wznowienie skarżący wskazał, "(...) iż w sprawie wyszły na jaw okoliczności, które istniały w dniu wydania przez Dyrektora Zachodniopomorskiego OR ARiMR ostatecznej decyzji z [...] maja 2014 r., a które nie były organowi wówczas znane. Chodzi mianowicie o okoliczności stwierdzone w prawomocnym wyroku Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] lipca 2021 r. sygn. akt [...], o których dowiedział się w dniu 18 stycznia 2023 r. Na potwierdzenie okoliczności iż skarżący dopiero w dniu 18 stycznia 2023 r. dowiedział się o treści ww. wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia [...] lipca 2021 r. przedłożono oświadczenie syna skarżącego. Podniesiono w nim, że wyrok zapadł w dniu [...] lipca 2021 r., a jego odpis wraz z pisemnym uzasadnieniem choć został w bliżej nieokreślonym terminie doręczony adwokatowi, będącemu pełnomocnikiem procesowym skarżącego, to jednak nigdy nie został przez tego pełnomocnika przekazany skarżącemu, co stanowi jedną z okoliczności stanowiących przedmiot postępowania przygotowawczego przed Prokuraturą Okręgową w G., w związku z podejrzeniem przywłaszczenia. W sierpniu 2022 r. adwokat reprezentujący skarżącego w postępowaniu przed sądem cywilnym, przekazał kopię tego wyroku synowi skarżącego, który ani nie był stroną pełnomocnictwa w ww. sprawie cywilnej, ani nie był przez swojego ojca upoważniony do reprezentowania go w relacji z tym adwokatem, nie posiadał też szczegółowego upoważnienia do odbioru w imieniu ojca korespondencji od wspomnianego adwokata. Tym samym dopiero 18 stycznia 2023 r. skarżący dowiedział się o treści wyroku. Tak więc 18 stycznia 2023 r. wyszła na jaw okoliczność, że skarżący pozostawał w 2012 r. – co stwierdzone zostało wyrokiem sądu cywilnego - jedynym podmiotem faktycznie użytkującym rolniczo działki zgłoszone w jego wniosku, o czym organ rozpoznający sprawę nie wiedział, zważywszy że swą decyzję oparł na innych ustaleniach faktycznych. Zawiadomieniem z dnia 5 kwietnia 2023 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Szczecinku przekazał wniosek skarżącego, do załatwienia zgodnie z właściwością, do Dyrektora Zachodniopomorskiego OR ARiMR. Dyrektor Zachodniopomorskiego OR ARiMR postanowieniem z dnia [...] marca 2024 r., odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Zachodniopomorskiego OR ARiMR z [...] maja 2014 r. Organ stwierdził, że miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania liczony jest od dnia uzyskania informacji o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia, a nie od dnia, w którym strona powzięła informację, że okoliczność ta może stanowić podstawę wznowienia postępowania. Świadomość prawnego znaczenia okoliczności faktycznych, jako podstawy wznowienia, nie ma wpływu dla oceny zachowania terminu przewidzianego w art. 148 § 1 K.p.a. W ocenie organu skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania z uchybieniem jednomiesięcznego terminu, gdyż o treści wyroku wiedział już wcześniej, aniżeli w dacie 18 stycznia 2023 r. Na powyższe wskazuje pismo z dnia 17 stycznia 2023 r. osoby reprezentującej go w sprawie sygn. akt [...] , w treści którego wynika, że skarga kasacyjna od ww. wyroku, sporządzona w dacie 9 listopada 2021 roku, była sporządzona cyt.: "(... w Pana imieniu i na Pana zlecenie (...). ", a więc sam wyrok musiał być już znany stronie przed datą porządzenia skargi kasacyjnej. Zdaniem organu I instancji wiedza na temat okoliczności faktycznych, w tym będących przedmiotem oceny przez Sąd Apelacyjny w [...], były znane skarżącemu przed wydaniem tego orzeczenia, gdyż strona sama wystąpiła z powództwem o zapłatę z tytułu poniesionych nakładów na użytkowane przez niego grunty w r. 2012, a Sąd Apelacyjny ostatecznie podzielił to, na co wskazał Sąd Okręgowy w [...] w wyroku z dnia [...] stycznia 2021 roku sygn. akt [...], wskazując na stronie 11 wyroku cyt.: "Sąd Apelacyjny w całości podziela ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji, z tym dodatkowym uzupełnieniem, że pozwany skutecznie zgłosił do potrącenia wierzytelność z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości." Wiedzę na temat okoliczności faktycznych skarżący posiadał już w 2012 r. Skarżący znał również treść wyroku sądu I instancji (sygn. akt [...]), będącego przedmiotem apelacji. Na powyższe wskazuje pozyskane w dniu 2 sierpnia 2023 r. od strony zawiadomienie z dnia 2 stycznia 2023 r. skierowane do Prokuratury Regionalnej w S. o możliwości popełnienia przestępstwa. W piśmie tym skarżący wskazał cyt.: " Wyrok w powyższej sprawie został wydany w dniu [...] stycznia 2021 r., a uprawomocnił się w dniu [...] lipca 2021 r. Wyrok ten był korzystny dla mnie i zobowiązywał pozwany KOWR w K. do wypłacenia mi kwoty [...] złotych. ". Z powyższego wynika, że treść wyroku pierwszej instancji była już skarżącemu znana w dacie sporządzania pisma z dnia 2 stycznia 2023 r., a nie jak twierdzi on wraz z synem w dacie 18 stycznia 2023 r. W ocenie Prezesa ARMiR, który postanowieniem z [...] maja 2024 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji, skarżący wiedział o treści wyroku w dniu [...] sierpnia 2022 r., kiedy to odbyło się spotkanie dotyczące rozliczeń finansowych z kancelarią adwokata K. W. , zorganizowane z inicjatywy i na prośbę syna skarżącego, który był umocowany do reprezentowania swojego ojca we wszystkich sprawach sadowych i administracyjnych, co potwierdza sporządzona w dacie 20 sierpnia 2022 roku notatka służbowa przez S. D.. W spotkaniu tym uczestniczył również skarżący. Świadomość prawnego znaczenia okoliczności faktycznych, jako podstawy wznowienia, nie ma wpływu dla oceny zachowania terminu przewidzianego w art. 148 § 1 K.p.a. (vide wyrok NSA z dnia 16 maja 2018 r., sygn. akt IIOSK 1799/16). WSA w Warszawie po rozpoznaniu skargi na postanowienie Prezesa ARiMR z [...] maja 2024 r., oddalił skargę. Sąd uznał, że organ słusznie odmówił wznowienia postępowania. Podkreślił przy tym, że dochowanie terminu określonego w art. 148 K.p.a. jest warunkiem koniecznym do wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie, przy czym, jak wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, ciężar dowodu dochowania terminu, o którym stanowi w art. 148 § 1 K.p.a., spoczywa na stronie domagającej sią wznowienia postępowania. Ona to musi więc udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, w sposób pozwalający organowi zweryfikować i ustalić, że jej podanie o wznowienie złożyła przed upływem jednomiesięcznego terminu od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. W niniejszej sprawie bezspornie ustalono, że Sąd Okręgowy w [...] wyrokiem z dnia [...] stycznia 2021 r. zasądził o KOWR na rzecz skarżącego kwotę [...] zł. Po rozpoznaniu apelacji KOWR zapadł przywoływany przez skarżącego wyrok Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] lipca 2021 r. sygn. akt [...] . Następnie została sporządzona przez adwokata K. W. skarga kasacyjna z dnia 9 listopada 2021 r. od ww. wyroku Sądu Apelacyjnego. Od 2019 r. skarżący w powyższym postępowaniu przed sądami cywilnymi był reprezentowany przez adwokata K. W. . Skarżący argumentuje, że nie miał wiedzy o treści ww. wyroków, albowiem adwokat działał na jego szkodę i tych wyroków mu nie przekazał, a o wyroku Sądu Apelacyjnego dowiedział się w dniu 18 stycznia 2023 r., uzyskując odpis wyroku od syna. W tym kontekście Sąd zauważył, że skarżący w omawianym postępowaniu przed sądem powszechnym był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Skutki czynności podejmowanych przez pełnomocnika strony obciążają samą stronę. Skarżący ponosi ryzyko ujemnych skutków wskazywanego przez siebie niestarannego zachowania adwokata. WSA w Warszawie zwrócił przy tym uwagę, że skarżący nie przedstawił żadnych wiążących dowodów (orzeczenia sądu dyscyplinarnego, wyroku karnego skazującego), które potwierdziłyby, że adwokat działał na jego szkodę, zatajając przed nim treść wyroków sądów powszechnych. Niezależnie od powyższego Sąd nie dał wiary, iż skarżący nie miał żadnej wiedzy odnośnie treści i rozstrzygnięć wydawanych z wszczętej z jego powództwa sprawy sądowej o charakterze cywilnym. Znał bowiem treść wyroku sądu I instancji (sygn. akt [...]), będącego przedmiotem ww. apelacji. Na powyższe wskazuje pozyskane w dniu 2 sierpnia 2023 roku od niego zawiadomienie z dnia 2 stycznia 2023 r. skierowane do Prokuratury Regionalnej w S. o możliwości popełnienia przestępstwa. Z powyższego wynika, że treść wyroku pierwszej instancji była już stronie znana w dacie sporządzania pisma z dnia 2 stycznia 2023 r., a nie w dacie 18 stycznia 2023 r. Całkowicie niezrozumiałe jest także, dlaczego pomimo widocznej w niniejszej sprawie inicjatywy podejmowanej przez syna skarżącego (aktywny udział w spotkaniu z dnia 20 sierpnia 2022 r.), nie przekazał on ojcu uzyskanego odpisu wyroku Sądu Apelacyjnego, pomimo że jak sam wskazuje otrzymał go od adwokata właśnie w sierpniu 2022 r. WSA w Warszawie stwierdził także, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie wniósł wnioskodawca zaskarżając ten wynik w całości. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., zarzucił naruszenie przepisów postępowania polegające na: 1. niezastosowaniu środka, o którym mowa w art. 145 § 1 ust. 1 lit. c ustawy na skutek niewłaściwej kontroli działalności organu administracji, skutkującej brakiem dostrzeżenia i stwierdzenia przez WSA mających bezpośredni wpływ na wynik postępowania naruszenia następujących norm postępowania administracyjnego: - Art. 77 § 1 ustawy Kodeks Postępowania Administracyjnego [dalej: K.p.a.] – na skutek braku dostatecznie wnikliwego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie mającej kluczowe dla wyniku sprawy okoliczności faktycznej, tj. ustalenia daty, w której skarżący faktycznie dowiedział się o okolicznościach, które wskazuje on w swoim wniosku o wznowienie postępowania, jako stanowiące określoną w art. 145 § 1 pkt. 5 K.p.a. podstawę do wznowienia postępowania zakończonego decyzją Dyrektora Zachodniopomorskiego OR ARiMR nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. Organ nie tylko nie zebrał w sytuacji pozostawiającej wyraźnie wątpliwości, wyczerpującego materiału dowodowego w związku z poniechaniem środków dowodowych wymienionych w pkt 3, ale także nie rozważył w sposób należycie wnikliwy dowodów i wyjaśnień mu przedłożonych. - Art. 89 § 2 K.p.a. w związku z art. 75 K.p.a. - w związku z nieuzasadnionym zaniechaniem przez organ przeprowadzenia środków dowodowych, które pozwoliłyby rozstrzygnąć - wobec sprzecznych, nie dających się pogodzić twierdzeń odpowiednio świadków oraz skarżącego - istotne kwestie, które po odebraniu w/w oświadczeń pozostawały wątpliwymi, w szczególności kwestia znaczenia faktu wniesienia przez pełnomocnika procesowego skarżącego skargi kasacyjnej do Sądu Najwyższego na wyrok Sądu Apelacyjnego sygn. akt [...] , a także znaczenia spotkania w siedzibie w/w pełnomocnika procesowego skarżącego, do jakiego doszło w związku z finalnym przekazaniem skarżącemu zasądzonej na jego rzecz od KOWR przelanej przez tę instytucję zsądzonej w procesie cywilnym kwoty odszkodowania za bezprawne zagarnięcie plonów z upraw zasianych i użytkowanych przez rok 2012 przez skarżącego, a w stosunku do których to w/w instytucji - tj. KOWR (ówcześnie Agencji Nieruchomości Rolnych) - organy ARiMR mylnie przyznały w miejsce skarżącego płatności powierzchniowe z tytułu rzekomego użytkowania przez tę instytucję działek rolnych deklarowanych przez skarżącego w jego wniosku na rok 2012 w sprawie administracyjnej, o której wznowienie skarżący wnioskował. - Art. 148 § 1 K.p.a. - poprzez przyjęcie de facto niewłaściwej wykładni wymienionego przepisu, przejawiające się zapoznaniem tego, iż w normie tej prawodawca wyraźnie przewiduje że jednomiesięczny termin na wystąpienie do organu z wnioskiem o wznowienie postępowania mierzony jest w odniesieniu od dnia, w którym o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania dowiedziała się strona postępowania, co oznacza okoliczność stricte faktyczną, wymagającą każdorazowej weryfikacji z uwzględnieniem indywidualnych okoliczności sprawy. - art. 145 §1 pkt 5 K.p.a. - poprzez niewłaściwą wykładnię pojęcia istotnej dla sprawy nowej okoliczności, przejawiającą się tym, iż organy wydając zaskarżone postanowienia wykluczyły w tym charakterze okoliczności ustalone prawomocnie w wyroku Sądu Apelacyjnego w [...] sygn. akt [...] dowodzące, iż to skarżący a nie ANR (dziś KOWR) użytkował w roku 2012 działki zgłoszone w jego wniosku o przyznanie płatności, wszczynającym postępowanie, o którego wznowienie wnioskował skarżący, a której to okoliczności organ wydający decyzję kończącą w/w postępowanie nie znał, o czym najlepiej świadczy fakt, iż rozstrzygnął sprawę wniosku skarżącego odmownie, płatności przyznając innemu podmiotowi. Na tej podstawie skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA Warszawie, a także zasądzenie na swoją rzecz od organu kosztów postępowania. Na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. wniósł również o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci Odpisu Wniosku Rzecznika Dyscyplinarnego Pomorskiej Izby Adwokackiej o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego (aktu oskarżenia) wobec adwokata K. W. z dnia 09.02.2024 r. skierowanego do Sądu Dyscyplinarnego Koszalińskiej Izby Adwokackiej w K. - na okoliczność zasadności twierdzeń podnoszonych przez stronę w postępowaniu administracyjnym, wskazujących, że strona na skutek potencjalnego usiłowania celowych działań na jej szkodę, była systematycznie ograniczana przez pełnomocnika reprezentującego ją w sprawie zakończonej wyrokiem Sądu Apelacyjnego w [...] sygn. akt [...] w dostępie do istotnych dla niej informacji, przez co nie mogła w rzeczywistości zapoznać się z okolicznościami stanowiącymi podstawę wznowienia postępowania na podst. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. w dacie, którą organy błędnie ustaliły, jako inicjującą bieg terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 K.p.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że postępowaniu administracyjnym, poprzedzającym wydanie zaskarżonego wyroku, WSA uprawdopodobniono w stopniu wystarczającym, że w sprawie rzeczywiście zaszły okoliczności nietypowe, w szczególności związane ze złą wolą pełnomocnika, któremu doręczono wyrok sądu cywilnego będący źródłem wiedzy o okolicznościach stanowiących potencjalną podstawę wznowienia, podważające wspomniane wyżej przypuszczenie i potwierdzające, że w rzeczywistości strona wnioskująca o wznowienie dowiedziała się o treści wyroku SA w [...] sygn. akt [...] na długo po jego otrzymaniu przez pełnomocnika reprezentującego ją w ówczesnej sprawie przed sądem powszechnym. informacje i sugestie otrzymane od pełnomocnika sprowadzały się według strony do tego, że pełnomocnik informował go jedynie o tym, że Sąd II instancji "cofnął" odszkodowanie przyznane przez Sąd Okręgowy i stąd potrzeba wniesienia skargi kasacyjnej. Prezes ARiMR w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. Jak stanowi zaś art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W przypadku zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania podkreślić należy, że prawidłowo sformułowany zarzut tego typu winien wskazywać konkretne regulacje procesowe, którym uchybił sąd pierwszej instancji, a także to, że naruszenie tego rodzaju regulacji mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie nie może więc ograniczyć się tylko do wskazania, że do naruszenia określonych przepisów faktycznie doszło, ale musi wykazać, co najmniej potencjalny, związek przyczynowy pomiędzy tym naruszeniem, a wynikiem sprawy, tj. treścią zapadłego orzeczenia. O skuteczności zarzutów, postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie sformułował przeciwko wyrokowi WSA w Warszawie wyłącznie zarzuty oparte na podstawie z art. 174 pkt 2 P.p.s.a., a więc na twierdzeniach odnośnie naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy. We wszystkich czterech zarzutach wskazał na uchybienie przez WSA w Warszawie regulacji K.p.a., odnoszących się wprost do postaw i trybu składania wniosku o wznowienie postępowania, a także tych przepisów przywołanej wyżej ustawy, które regulują tryb prowadzenia postępowania dowodowego w sprawie. To sprawia zaś, że przedmiotowe zarzuty w znacznym stopniu mają komplementarny charakter, co uzasadniania łączne odniesienie się do ich wspólnych elementów. I tak, mając na względzie postać i treść zarzutów skargi kasacyjnej, w kontekście całokształtu okoliczności sprawy, na wstępie rozważań odnośnie ich zasadności, stwierdzić należy, że rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy przez Sąd pierwszej instancji sprowadzało się do przesądzenia tego czy skarżący wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania w przewidzianym na to w art. 148 § 1 K.p.a., miesięcznym terminie. WSA w Warszawie w tej kwestii podzielił stanowisko organów, że skarżący niewątpliwie uchybił temu terminowi, jako że z okoliczności sprawy jednoznacznie wynika, że wiedzę o zaistnieniu przesłanek wznowienia powziął znacznie wcześniej niż we wskazywanej przez siebie dacie 18 stycznia 2023 r. Z taką oceną Sądu pierwszej instancji należy się zgodzić, gdyż podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie pozwalają na jej zakwestionowanie. Opierają się one bowiem na niejasnych i nieprzystających do okoliczności sprawy stwierdzeniach, które w dodatku są gołosłowne i nieprzekonujące. W niniejszym przypadku skarżący kasacyjnie wystąpił o wznowienie postępowania, wnioskiem z 13 lutego 2015 r., wskazując, że wiedzę o zaistnieniu przesłanek wznowienia powziął dopiero 18 stycznia 2023 r. Tymczasem organy, na podstawie przedłożonych przez niego dowodów (pism) jak również odwołując się do okoliczności sprawy, związanych z datami wyrokowania przez sądy cywilne oraz datą sporządzenia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w [...] stwierdziły że musiało to nastąpić już co najmniej w 2021 r., kiedy to zapadł wyrok sądu pierwszej instancji w sprawie z jej pozwu. Dodały także, że skarżący miał niewątpliwie wiedzę co do podstaw ewentualnego wznowienia postępowania 2 stycznia 2023 r., kiedy wystosował odnoszące się do nich pismo – skierowane do Prokuratury Regionalnej w S. zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa. Tak więc choć organy nie ustaliły konkretnie daty powzięcia przez skarżącego kasacyjnie informacji odnośnie przesłanek wznowienia, to jednak wykazały, że nastąpiło to przed 18 stycznia 2023 r. A więc doszło w sprawie do uchybienia miesięcznego terminu na wystąpienie z wnioskiem o wznowienie postępowania, zakończonego ostateczną decyzją. Słusznie więc WSA w Warszawie uznał, że postanowienie odmawiające wznowienia nie zostało wydane z naruszeniem prawa. W tym miejscu dodać również należy, że podnoszone przez skarżącego nieprawidłowości, jakie miały być udziałem jego pełnomocnika, reprezentującego go w postępowaniu cywilnym, związane z brakiem informowania go o stanie sprawy, nie znajdują wiarygodnego potwierdzenia. Zainicjowane wobec pełnomocnika postepowanie dyscyplinarne, jak wynika z przeprowadzonych na wniosek skarżącego kasacyjnie dowodów z dokumentów, odnosiło się do kwestii sposobu rozliczenia adwokata z mocodawcą, a nie braku informowania tego ostatniego o zapadłych w niej rozstrzygnięciach. Wbrew pierwszym dwom z zarzutom, w sprawie nie doszło do naruszenia art. 77 § 1 K.p.a. gdyż w sprawie odmowy wznowienia organy dysponowały odpowiednim materiałem dowodowym, odnośnie którego nie zachodziła potrzeba jego uzupełnienia i poszerzenia. W tym aspekcie zauważyć należy, że WSA w Warszawie słusznie stwierdził, że to na skarżącym spoczywał ciężar dowodu w zakresie wykazania wystąpienia z wnioskiem o wznowienie w przewidzianym na to terminie. Dostarczył on wprawdzie odnoszących się do tego dowodów, jednakże wynikało z nich, że uchybił on przedmiotowemu terminowi. W tej więc sytuacji nie sposób jest mówić o naruszeniu przez Sąd przepisów postępowania. Co zaś się tyczy dwóch ostatnich zarzutów, to w tym względzie zwrócić należy uwagę, że w ich treści skarżący podniósł dopuszczenie się przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni zarówno art. 148 § 1 jak i 145 § 1 pkt 5 K.p.a., jednakże w żadnej mierze nie wskazał na czym błąd tego rodzaju miałby polegać. Błąd w zakresie wykładni konkretnego przepisu oznacza jego niewłaściwe rozumienie, wadliwe odkodowanie zawartej w nim normy prawnej. Formułując tego rodzaju zarzut, jego autor nie może się jedynie ograniczyć do wskazania przepisu, który został według niego błędnie zinterpretowany, ale winien również podać na czym ten błąd polegał. Najpełniejszą formą wskazania błędnego rozumienia przez sąd konkretnego przepisu jest zaś podanie, jak dany przepis winien być prawidłowo wykładany. Oba oceniane zarzuty, nominalnie odnoszące się do błędnej wykładni, pomijają ten element. Poprzez nie skarżący kasacyjnie dąży w istocie do wykazania wadliwego zastosowanie wymienionych przez siebie przepisów, a pośrednio także podważenia poczynionych w sprawie ustaleń, co czyni te zarzuty wewnętrznie sprzecznymi. To zaś z kolei przesądza o ich nieskuteczności. Mając więc na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Na podstawie art. 209, art. 204 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935) Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od skarżącego kasacyjnie na rzecz Prezesa ARiMR kwotę 480 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Obejmuje ona zwrot kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, która sporządziła odpowiedź na skargę kasacyjną i reprezentowała organ na rozprawie.