I GSK 1348/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Smoleń Sędzia NSA Michał Kowalski (spr.) Sędzia del. WSA Małgorzata Kowalska Protokolant asystent sędziego Marcin Bubiński po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 sierpnia 2025 r. sygn. akt III SA/Gl 560/25 w sprawie ze skargi A w K. na rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Katowicach z dnia 9 czerwca 2025 r. nr ZP-08-118-2/MW/2024/2025 w przedmiocie negatywnej oceny projektu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A w K. na rzecz Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Katowicach 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2025 r., sygn. akt III SA/Gl 560/25 na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie: Dz. U. 2024 poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę Fundacji A w K. na rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Katowicach z dnia 9 czerwca 2025 r. nr ZP-08-118-2/MW/2024/2025 w przedmiocie ponownego rozstrzygnięcia protestu od negatywnej oceny formalnej wniosku o dofinansowanie w ramach Fundusze Europejskie dla Śląskiego na lata 2021-2027. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Fundacja w ramach naboru złożyła wiosek o dofinansowanie projektu pt.: [...]. Wniosek Fundacji uzyskał negatywną ocenę Komisji Oceny Projektów i nie został przyjęty do realizacji o czym poinformowano stronę skarżącą pismem z dnia 26 sierpnia 2024 r. Skarżąca złożyła w dniu 9 września 2024 r. protest. Pismem z dnia 24 września 2024 r. Fundacja została poinformowana, że protest od negatywnego wyniku oceny formalno-merytorycznej złożonego przez nią wniosku o dofinasowanie nie został uwzględniony. Strona skarżąca zakwestionowała stanowisko organu, wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, która wyrokiem z dnia 18 listopada 2024 r. wydanym w sprawie o sygn. akt III SA/Gl 833/24 została oddalona. Od powyższego wyroku strona skarżąca złożyła skargę kasacyjną do NSA. W wyniku jej rozpoznania Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 marca 2025 r. w sprawie o sygn. akt I GSK 199/25 uchylił zaskarżony wyrok w całości i stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia właściwej instytucji. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji nie spełnia jednak wymogu całościowej oceny zarzutów Fundacji podniesionych w skardze do WSA oraz konieczności zawarcia wywodów dlaczego w sprawie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze. Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku stwierdził, że kryteria konkursowe D.9., D.14., D.16., nie zostały spełnione przez Fundację. Nie wyjaśniono jednak w sposób wystarczająco przekonujący z czego wynikała negatywna ocena wskazanych kryteriów. Zauważyć w związku z tym należy, że część analityczna uzasadnienia nie pozwala na odtworzenie toku rozumowania Sądu I instancji, który doprowadził do stanowiska o zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia. Niemniej jednak NSA uznał, że istota sprawy, którą jest ocena poszczególnych kryteriów konkursowych, jest dostatecznie wyjaśniona, co pozwoliło na zastosowanie w sprawie art. 188 p.p.s.a. i uchylenie wyroku Sądu I instancji oraz rozstrzygnięcia protestu. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że zgodnie z załącznikiem nr 1 do Regulaminu konkursu stanowiącym o kryteriach wyboru projektów do dofinansowania, aby uznać, że kryterium D.9. zostało spełnione w części B.2. wniosku o dofinansowanie należy wskazać, m.in. prawidłowo sformułowany cel projektu. Fundacja w części B.2. wskazała, że celem projektu jest założenie i prowadzenie działalności przez minimum 55 osób dotkniętych procesem transformacji w Województwie Śląskim. Wskazano także, że maksymalna założona liczba osób, która otrzyma dotacje na rozpoczęcie działalności gospodarczej to 65 osób. Przyjęcie, że tylko 85% uczestników założy i będzie prowadzić działalność gospodarczą nie jest poprawne. Odczytując opis celu projektu przedstawiony w wniosku przez Fundację nie sposób dojść do przekonania, że cel projektu dotyczy wyłącznie 55 z 65 osób, na które przewidziano dofinansowanie i że wyłącznie 55 osób będzie prowadzić działalność gospodarczą. We wniosku wskazano, że minimum 55 osób dotkniętych procesem transformacji w Województwie Śląskim z 65 objętych dla których przewidziano pomoc może osiągnąć rezultat w postaci wypełnienia wszystkich wymagań do objęcia pomocą. Jednakże wsparcie i możliwość zrealizowania celu zapewniono każdej z 65 osób w tym zapewniono środki w budżecie. Przyjąć zatem należy, że cel projektu został przez organ błędnie oceniony. Zasadnie zaś wskazywała Fundacja w toku postępowania, że przyjęta przez nią wielkość minimalna 55 osób jest czynnikiem nie mającym wpływu na założenia celu projektu w maksymalnej wysokości, tzn. przyjęcie udzielenia pełnego wsparcia i zagwarantowania środków w budżecie dla całej grupy 65 osób. Tok rozumowania Fundacji znajduje swoje uzasadnienie, m.in. w § 3 pkt 21 ppkt. c), d), e) i f) Regulaminu przyznawania środków finansowych na rozpoczęcie działalności gospodarczej (zał. Nr 2 do standardu realizacji usług w projekcie), zgodnie z którymi: warunkami obligatoryjnymi podpisania umowy o udzielenie wsparcia finansowego są (łącznie): c) udział we wsparciu szkoleniowo-doradczym (minimum 80% godzin szkoleń przewidzianych w umowie uczestnictwa), d) złożenie zakwalifikowanego biznesplanu wraz z załącznikami, e) zarejestrowanie działalności gospodarczej [...], f) wniesienie zabezpieczenia. Jedynie zatem spełnienie łącznie wszystkich wymogów, o których mowa w cytowanym przepisie, gwarantuje przyznanie pełnego wsparcia w celu zaaktywizowania określonej zawodowo grupy z obszaru Województwa Śląskiego. Obowiązki nałożone tym przepisem skierowane są do uczestników programu, a nie Fundacji zapewniającej im wsparcie. Powyższe wyraźnie wskazuje, że poczynienie założenia wypłaty pełnego wsparcia 65 osobom może okazać się niewykonalne choćby z powodu wystąpienia siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności. Organy nie mogą pomijać, że zdarzenie losowe nie powinny wywoływać wobec skarżącej negatywnych konsekwencji. Nawet pomijając zdarzenia losowe lub nadzwyczajne okoliczności w realiach prowadzonego przez Fundację wsparcia może przecież dojść do sytuacji, gdy z winy samego zainteresowanego nie zostanie wypełniony warunek udziału we wsparciu szkoleniowo-doradczym w wymiarze minimum 80% godzin szkoleń lub nie zostanie zakwalifikowany biznesplan. Wskazano także, że kryterium D.9 (cel projektu) wiąże się z pozostałymi kryteriami zakwestionowanymi przez organ i Sąd I instancji, tj. D.9, D.14, D.16. Zatem niezbędne jest ponowne dokonanie przez organ oceny wskazanych kryteriów – tj.: D.9, D.14 (wskaźniki realizowane w ramach projektu oraz poszczególnych kwot ryczałtowych) i D.16 (budżet projektu). Następnie pismem z dnia 9 czerwca 2025 r. Wojewódzki Urząd Pracy w Katowicach po dokonaniu ponownego rozpatrzenia wniesionego w dniu 9 września 2024 r. protestu od negatywnego wyniku oceny formalno-merytorycznej wniosku o dofinansowanie poinformował skarżącą o nieuwzględnieniu protestu. W podstawie prawnej wskazał art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 (Dz. U. z 2022 r., poz. 1079 ze zm.; dalej ustawa wdrożeniowa). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalając zaskarżonym wyrokiem skargę stwierdził, że po dokonaniu analizy sprawy i kontrolując zaskarżone rozstrzygnięcie o nieuwzględnieniu protestu Fundacji Sąd uznał, że ocena formalna projektu została przeprowadzona w sposób zgodny z prawem i z uwzględnieniem reguł, o których mowa w art. 45 ustawy wdrożeniowej, tj. w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewniający równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania oraz równe traktowanie wnioskodawców. Sąd nie dopatrzył się również innych naruszeń, które mogłyby skutkować uwzględnieniem skargi. Organ podjął w ocenianym postępowaniu wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy, wyprowadzone na ich podstawie wnioski, zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu są właściwie umotywowane i znajdują uzasadnienie w materiale dowodowym, a wywód pozostaje zgodny z regułami logicznego rozumowania i reżimem wynikającym z Regulaminu Konkursu i Wytycznych. W skardze kasacyjnej zaskarżono powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie i stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, jednocześnie przekazanie sprawy właściwej instytucji w celu ponownego rozpatrzenia podjętego przez nią rozstrzygnięcia w przedmiocie nieuwzględnienia protestu oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie: - art. 43 oraz art. 45 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 w związku z załącznikiem nr 1 do Regulaminu wyboru projektów oraz punktem 2.2 oraz 3.3 Wytycznych Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej dotyczących kwalifikowania wydatków na lata 2021-2027z dnia 18 listopada 2022 r. w związku z art. 153 oraz wynikające z faktu przyjęcia przez sąd, że nieuwzględnienie protestu od negatywnej oceny wniosku odpowiada prawu, podczas, gdy w ramach kryterium budżetowych D. 16 "Budżet projektu": 1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach dokonując oceny protestu na postawie ww. art. 45 ust. 1 Ustawy wdrożeniowej naruszył ocenę prawną wskazania zawarte w wyroku NSA z 13 marca 2025 r. sygn. akt I GSK 199/25 w którym stwierdzono, że "NSA uznał, że istota sprawy która jest ocena poszczególnych kryteriów konkursowych, jest dostatecznie wyjaśniona - przez co doszło obrazy art. 153 oraz 193 p.p.s.a., 2. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wadliwie ocenił kwalifikowalność uznając, że część wydatków dotycząca wkładów własnych uczestników: a. mogła być uwzględniona przez organ za wydatek niekwalifikowany, bo wniosek nie przedstawiał opisu składników oraz metodologii oceny i podstaw kalkulacji wartości jednostkowej oraz w świetle wytycznych i ciężaru uzasadnienia tego wkładu, b. doszło do braku doprecyzowania przez skarżącą rodzaju wkładów i podstawy kalkulacji, gdy tymczasem, wkład własny należało ocenić jako kwalifikowany, gdyż wniosek skarżącej był prawidłowy i spełniał kryteria oceny, a w szczególności: c. wniosek skarżącej fundacji w rozdziale E.3.1 numer wydatku 5.2 punkt 3 i punkt 12, na str. 46 expressis verbis przedstawiał, że chodzi o niepieniężny wkład własny oraz wskazał sposób kalkulacji kosztów, d. wniosek skarżącej nie wymagał doprecyzowania, o którym wspomina sąd, gdyż: i. kryteria oceny wynikają z załącznika nr 1 do Regulaminu wyboru projektów, ii. sposób dokumentowania kosztów wynika z pkt 2.2 Wytycznych dotyczących kwalifikowalności wydatków oraz listy tzw. FAQ (pytania Nr 8 i Nr 38 Listy Pytań), w szczególności należało zastosować podrozdział 3.3 Wytycznych dotyczących kwalifikowalności wydatków, w tym: pkt 1 litera b) ww. wytycznych, gdzie wyjaśniono co może być składnikiem wkładu własnego w formie wkładu niepieniężnego, pkt 1 lit c) ww. wytycznych, gdzie określono sposób dokumentowania, pkt 1 lit d) ww. wytycznych, gdzie opisano sposób oceny i kalkulacji wartości wkładu własnego niepieniężnego, pkt 3 lit a) wytycznych gdzie w szczególności ustalono wycenę nieruchomości lub ich części, - stąd nie było podstaw, by skarżąca opisywała składniki i metodologię oceny w swoim wniosku. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wadliwie ocenił, w odniesieniu do kosztów aktywnego monitoringu uczestników, że: a. koszty należało zakwalifikować w sposób domniemany do kosztów pośrednich, a zatem są one niekwalifikowalne, bo wniosek fundacji był ogólny, a protest nie usunął wątpliwości co do charakteru tych działań, a tym samym pozostaje domniemanie kwalifikacji do kosztów pośrednich, gdy tymczasem, koszty te należało zakwalifikować do kosztów bezpośrednich, gdyż: b. wniosek skarżącej fundacji w rozdziale E.1.1 Zadanie 5. Podpunkt 5.3 i 5, na str. 36 oraz w rozdziale E.3.1 na str. 47 i 48 express/s verbis wskazywał w numerach wydatków od 5.3 do 5.6, na zakres czynności związanych z aktywnymi działaniami merytorycznymi, które są niezbędne dla potwierdzenia ciągłości prowadzenia działalności gospodarczej oraz weryfikacji prawidłowości wydatkowania dotacji, c. w ramach oceny należało zastosować wskazane w załączniku nr 1 do Regulaminu wyboru projektu kryteria, tzw. listę FAQ (pytanie nr 17) oraz zastosować Rozdział 3.4 Wytycznych dotyczących wyboru projektów na lata 2021-2027. w konsekwencji powyższych zarzutów nr 1 i 2 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wadliwie uznał, że wydatki w postaci wkładu własnego oraz aktywnego monitoringu nie są kwalifikowane mimo, że wydatki te zgodnie z kryterium D.16 w całości zidentyfikowano prawidłowo, przy czym Sąd wprowadził wadliwe kryteria oceny podczas, gdy przy zastosowaniu prawidłowych kryteriów winien uznać, że: a. wydatki te są adekwatne do zakresu merytorycznego projektu, opisu grupy docelowej i planowanego wsparcia oraz b. wydatki nie są uznane jako niemożliwe do ponoszenia w wytycznych dotyczących kwalifikowalności wydatków na lata 2021-2027, ponadto w konsekwencji WSA wadliwie przyjął, że c. przekroczono próg 10 % wartości wydatków niekwalifikowanych ustalonych na kwotę 948 962,30 zł, ponieważ koszty wkładu własnego (na kwotę 474.500,0 zł) oraz aktywnego monitoringu (na kwotę 577.000,00) należy uznać jako niekwalifikowane w ramach domniemania kosztów pośrednich, gdy tymczasem wskazane koszty były kosztami bezpośrednimi, czyli kwalifikowalnymi; 5. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wadliwie ocenił kryterium D. 16 w zakresie oceny wynagrodzenia eksperta ds. rekrutacji (Podrozdział E.3.1, Wydatek 1.1, str. 38 wniosku) na kwotę 126.000,00. zł uznając, że a. IP dokonała oceny D.16 w powiązaniu z D.9/D.14 i rozważyła argumenty Fundacji uznając ich zasadność, gdy tymczasem b. IP wcale nie uznała wynagrodzenia eksperta za zasadne, a sam Sąd w ogóle nie wyjaśnił jak jest jego ocena w tym zakresie. 6. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wadliwie ocenił kryterium D.17 w powiązaniu z kryterium D.16, poprzez uznanie, że: a. ocena kryterium D. 17 nie przesądziła o wyniku sprawy bowiem o negatywnej ocenie przesądziło kryterium D. 16 i przekroczony próg 10%, stąd zarzuty Fundacji w zakresie D. 17 nie mają wpływu na wynik rozstrzygnięcia w sprawie, gdy tymczasem b. zarzuty Fundacji w proteście wskazywały, że błędne jest przyjęcie, że wkład własny nie może być niepieniężny, a ponieważ ten błąd wystąpił zarówno przy ocenie pierwotnej jak i w wyniku rozpoznania protestu przez WUP - to ma on wpływ na wynik kryterium D. 17, Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach: c. pominął w ocenie kryterium D.17, że organ rozpoznający protest wadliwie uznał, że negatywna ocena wynikała także z faktu przekroczenia kwoty wymaganego wkładu własnego o 18,85 zł gdy, tymczasem wymagania dotyczą minimum 5% wkładu własnego (zgodnie z podrozdziałem 2.1 Regulaminu konkursu określono maksymalny poziom dofinansowania na 95%), a zatem dopuszczalne jest, aby wkład ten był większy niż 5%. Jednocześnie, zarzucono mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania: 7. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach niewłaściwe zastosował art. 45 ust. 2 ustawy wdrożeniowej poprzez wadliwe uznanie, że: a. nie doszło od naruszenia zasady równego traktowania, podczas gdy b. wniosek fundacji został odrzucony, a inne wnioski w tym samym konkursie, obejmujące tą samą grupę docelową, które także wskazywały na konieczność posiadania wkładu własnego wnoszonego przez uczestników zostały uznane za prawidłowe, w części zostały poprawione lub uzupełnione w trybie negocjacji, a w konsekwencji wszystkie one zostały za kwalifikowane. 8. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na zbyt ogólnikowym uzasadnieniu wyroku w ramach oceny kryterium D. 16 , polegające na: a. zmianie przesłanek jakie winny być brane pod uwagę przy ocenie kosztów związanych z wkładem własnym oraz aktywnym monitorowaniem z kryterium D.16; b. brakiem wyrażenia stanowiska sądu, który nie ustosunkował się do ustaleń organu rozpoznającego protest pomimo, że organ ten wadliwie twierdził, że nie może uwzględnić zarzutów protestu, gdyż fundacja nie ustosunkowała się w proteście do oceny; c. mylnym wskazaniem, że rozpoznający protest uwzględnił zarzuty Fundacji w ramach kryterium D. 16 choć WUP nie zgodził się we wszystkich punktach z zarzutami Fundacji, przy jednoczesnym d. pominięciu oceny wniosku w ramach kryterium D.16 w szczególności w zakresie zatrudnieniem eksperta ds. rekrutacji, co jednocześnie stanowi odrębny zarzut poprzez: 9. Obrazę art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a., gdyż NSA w wyroku z 13 marca 2025 r. sygn. akt I GSK 199/25 (dalej jako: pierwszy wyrok NSA) uznał, że ocena poszczególnych kryteriów konkursowych jest dostatecznie wyjaśniona czego nie wziął pod uwagę rozpoznający ponownie protest organ oraz oceniający legalność tego protestu WSA w Gliwicach 10. art. 73 ust. 8 pkt 1a ustawy wdrożeniowej w związku z art. 63 ustawy wdrożeniowej oraz art. 3 § 3 p.p.s.a. i art. 2 Konstytucji, poprzez przyjęcie, że istnieje domniemanie kwalifikacji środków z tytułu wkładu własnego i aktywnego monitorowania do kosztów pośrednich, gdy tymczasem należało zbadać charakter tych środków określony we wniosku gdyż nie ma podstaw aby w stosować domniemania. Strona przeciwna w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalanie i zasadzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionej podstawy. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 40). Przystępując do rozważań na tle zarzutów kasacyjnych oraz ich uzasadnienia należy wskazać, że istota sprawy dotyczy oceny prawidłowości stanowiska zgodnie z którym określenie jednolitego wkładu na poziomie 7.300zł/osobę dla całej grupy z finansowymi barierami jest nieadekwatne i może ograniczać dostęp innych chętnych. W innych projektach uczestnicy mieli charakter pieniężny rozliczany na końcu projektu lub był wnoszony przez beneficjenta w kosztach pośrednich, więc nie blokował dostępu na starcie innym chętnym osobom do startu w tym projekcie. Stanowisko to jest zgodne z wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartymi wiążącym w rozpatrywanej sprawie wyroku NSA z dnia 13 marca 2025 r., sygn. akt I GSK 199/25 w którym nakazano ponownie ocenić kryterium D.9 w związku z kryteriami D.14 i D.16, a zatem pierwszoplanowe znaczenie ma wkład własny uczestników – kwalifikowalność i adekwatność (D.16) oraz równe traktowanie (art. 45 ust. 2 ustawy). Odnosząc się merytorycznie do tego zagadnienia należy stwierdzić, że wytyczne dopuszczają wkład niepieniężny i nie ma wyłączenia aby był wnoszony przez uczestników, o ile jest dopuszczalny co do rodzaju, adekwatnie zastosowany i weryfikowalny, spójny z diagnozą i nie dyskryminuje dostępu do wsparcia. Natomiast wniosek nie przedstawiał opisu składników oraz metodologii oceny i podstaw kalkulacji wartości jednostkowej. Tym samym mogła być uwzględniona ta część wydatku za niekwalifikowalny w kryterium D.16. Po weryfikacji kwalifikacyjnej i adekwatności zgodnie z D.16 i wytycznymi, nie ma podstaw do abstrakcyjnego, bez szczegółowego uzasadnienia, dopuszczenia instytucji wkładu niepieniężnego. Odnosząc do zarzutu strony skarżącej naruszenia zasady równego traktowania to jej wykazanie miało polegać na porównaniu zastosowania spornego wkładu, jego opisowości i sprawdzalności oraz wpływie na dostępność. Konstrukcja wkładu w przywołanych 7 innych projektach różni się istotnie, bowiem jako pieniężny obliczeniowy na końcu projektu; wkład ten ujęty przez beneficjenta w kosztach pośrednich. Nie stanowi on zatem elementu porównawczego. W świetle art. 45 ust.2 i zasad porównywalności występowania, zarzut dotyczący zasad równego traktowania nie został przez Fundację wykazany na tyle, aby podważyć ocenę D.16. W tym świetle zasadnie stwierdzono brak doprecyzowania uwzględniania rodzaju wkładu uczestników i podstawy kalkulacji 7.300zł/os, a zatem organ prawidłowo uzasadnił zakwestionowanie tej pozycji w kryterium D.16. Poza tym kwestie zarzutów dotyczące oceny zasad i trybu rekrutacji, diagnozy, wielkości grupy, doradztwa 12h zamiast wskazywanej przez IP 8h należy stwierdzić, że po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Instytucja Pośrednicząca dokonała oceny D.16 w powiązaniu z D.9/D.14 i rozważyła argumenty Fundacji uznając ich zasadność. Metodologicznie było to prawidłowe i zgodne z wymogami wiążącego w sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Odnośnie przekroczenia wartości wydatków niekwalifikowalnych progu granicznego 10% kosztów bezpośrednich w D.16 na skutek punktowej oceny poszczególnych kryteriów należy wskazać, że Instytucja Pośrednicząca wyjaśniła, że zsumowała łączną kwotę wydatków niekwalifikacyjnych co wyniosło 1 327.370 zł, tj. 15,39% kosztów bezpośrednich. Powyższe zaś skutkuje przyznaniem 0 pkt w D.16 i niespełnieniem zobowiązania, że łączne wartości jako wydatki niekwalifikowalne mogą maksymalnie wynosić 9,99% kosztów bezpośrednich, co wynika z Regulaminu. Konstrukcja kryterium D.16 jako system punktowy z określonym progiem jest standardowym rozwiązaniem w tej kategorii spraw. Jeśli organ wykaże naruszenie limitu niekwalifikowalnych wydatków to przyznanie 0 pkt jest tego następstwem. Natomiast oceniając kluczowe, a sporne kwestie, tj. czy zakwestionowanie wkładu uczestników i monitoringu było zgodne z Wytycznymi i Regulaminem to prawidłowo wskazano, że istniały materialne podstawy do obu korekt przy braku dostatecznego opisu i uzasadnienia tego kryterium po stronie wnioskodawcy. Tym samym konsekwentnym skutkiem powyższego jest przyznanie 0 pkt w D.16. Dodatkowo przyjęcie przez IP 0 pkt w kategorii D.17 nie przesądzało o wyniku sprawy, bowiem o negatywnej ocenie przesądziło ocenione na 0 pkt kryterium D.16 i przekroczony próg 10%. Zarzuty Fundacji w zakresie D.17 nie mają zatem wpływu na wynik rozstrzygnięcia w sprawie skoro pierwszoplanowy D.16 pozostaje niespełniony. Wymaga również podkreślenia, że Naczelny Sąd Administracyjny uchylając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w całości i eliminując go z obrotu prawnego jednocześnie rozstrzygnął, że powtórną oceną organ powinien objąć D.9 w związku z D.14 i D.16, a rozpoznanie protestu musi nastąpić w ramach zarzutów protestu i wskazań sądowych. Tym samym zgodnie z art.153 p.p.s.a. i utrwaloną linią, organ jest związany wytycznymi udzielonymi przez NSA. Skoro NSA wytyczył określony zakres obejmujący D.9 w odniesieniu do D.14 i D.16, to organ nie miał obowiązku analizy wszystkich kryteriów poza zakresem protestu i wskazań NSA. Bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 67 ust. 2 ustawy przez nieprzeprowadzenie pełnej powtórnej oceny wszystkich kryteriów skoro po uchyleniu pierwotnego wyroku WSA i przy zakreślonych przez NSA granicach organ był ograniczony wyłącznie do oceny kryteriów D.9, D.14 i D.16 oraz argumentów protestu. Poza powyższym należało stwierdzić, że zgodnie z ustawą wdrożeniową i Regulaminem konkursu, uzupełnienia w ramach negocjacji są instrumentem dla inicjatyw, które przeszły ocenę merytoryczną na tym poziomie. Skoro zatem projekt podstawy tej nie spełniał, to etap negocjacji nie był dostępny. W tym świetle zarzut naruszenia art. 45 ust. 2 przez brak wskazania projektu do negocjacji nie jest zasadny, bowiem sytuacja prawna wniosku nie jest porównywalna z projektami, których kryteria uznano za spełnione i dlatego zostały przyjęte do negocjacji. W rozpatrywanej sprawie szczegółowo i w sposób zgodny z wiążącymi w sprawie wskazaniami wynikającymi z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2025 r., sygn. akt I GSK 199/25 dokonano ponownej oceny kryterium D.9 i powiązanych z nimi kryteriów D.14 i D.16; skorygował szereg wcześniejszych krytycznych uwag oceniających uznając racje Fundacji (uznanie celu, partnerstwa, doradztwo 12h; sformułowane wnioski biznesplanów). Negatywny wynik oceny przesądziło stwierdzenie niespełnienia wymogów z kryterium D.16, przekroczony próg 10% kosztów, co dawało 0 pkt i w konsekwencji niewypełnienie D.16. Zarzuty o nierównym traktowaniu i obowiązku powtórnej oceny wszystkich kryteriów prawidłowo uznano przy tym za nieznajdujące oparcia w prawie i stanie faktycznym; wskazywane przez stronę skarżącą projekty nie są relewantne do spornego wniosku. Natomiast zastrzeżenia Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczały się do analizy kryterium D.9 w odniesieniu do kryteriów D.14 i D.16, a nie do ponownej całościowej oceny projektu. W tym świetle należy podkreślić, że wnioskodawca powinien mieć świadomość konieczności przedstawienia obligatoryjnych dokumentów spełniających określone wymagania, precyzyjności opisu poszczególnych instrumentów, bowiem braki w tym zakresie skutkować będą negatywną oceną. W rozpatrywanej sprawie przeprowadzono wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy, wyprowadzone na ich podstawie wnioski, zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu są właściwie umotywowane i znajdują oparcie w materiale dowodowym, a wywód pozostaje zgodny z regułami logicznego rozumowania i reżimem wynikającym z Regulaminu Konkursu i Wytycznych. Nie można także zaaprobować poglądu zawartego w skardze kasacyjnej, zgodnie z którym przeprowadzone postępowanie sądowoadministracyjne narusza art. 141 § 4 p.p.s.a. Sam fakt wydania wyroku niezgodnego z oczekiwaniami skarżącej nie może prowadzić do wniosku, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przez Sąd I instancji zasad prowadzenia postępowania sądowoadministracyjnego, w tym zasad sporządzania uzasadnienia wyroku. W tym świetle za pozbawione usprawiedliwionej podstawy uznano zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego w postaci art. 45 ust. 2, art. 73 ust. 8 pkt 1a, art. 63 ustawy wdrożeniowej, art. 3 § 3, art. 141 § 4, art. 153 i art. 193 p.p.s.a. oraz art. 2 Konstytucji, jak i podnoszone zarzuty naruszenia prawa materialnego w postaci art. 43 oraz art. 45 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej oraz art. 153 p.p.s.a. Stąd na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).