I GSK 1391/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Stukan-Pytlowany po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. Spółki z o.o. w S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 2 sierpnia 2012 r., sygn. akt III SA/Gd 456/12 w sprawie ze skargi S. Spółki z o.o. w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem objętym skargą kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. odrzucił skargę S. Sp. z o.o. w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] kwietnia 2012 r. w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do klasyfikacji taryfowej towaru oraz zwrotu należności celnych. Sąd zwrócił również uiszczony wpis sądowy. Relacjonując stan sprawy Sąd I instancji podał, że ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że zaskarżona decyzja została doręczona Spółce 11 maja 2012 r., a list polecony został odebrany przez pracownika Spółki – M. C. Skarga do Sądu została nadana w Urzędzie Pocztowym w G. w dniu 13 czerwca 2012 r. Z uwagi na treść art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. jako wniesioną po upływie ustawowego terminu wskazanego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia S. Sp. z o.o. w S., zaskarżając to orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej: p.u.s.a.) polegające na przyjęciu, że skarżący nie zachował terminu do wniesienia skargi, co skutkowało odrzuceniem skargi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał, że błędnie został ustalony stan faktyczny sprawy, bowiem M. C., który pokwitował odbiór przesyłki poleconej zawierającej odpis zaskarżonej decyzji, nie był pracownikiem upoważnionym do odbioru korespondencji. W ocenie autora skargi kasacyjnej dopiero z datą odbioru korespondencji przez prezesa zarządu Spółki, tj. 14 maja 2012 r., rozpoczął bieg trzydziestodniowy termin do złożenia skargi. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w G. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej poza nieważnością postępowania, którą bierze pod rozwagę z urzędu, a która w niniejszej sprawie nie występuje. Oznacza to, że zakres kontroli kasacyjnej wyznacza autor skargi kasacyjnej poprzez wskazanie podstaw i zarzutów kasacyjnych. Z kolei przepis art. 174 p.p.s.a. stanowi, że skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: a) naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.); b) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegała błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego i jak należy dany przepis rozumieć, bądź wykazanie naruszenia przepisów postępowania i istotnego wpływu tegoż naruszenia na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji, a nie organy orzekające. W myśl art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pism w postępowaniu sądowym (art. 46 i nast. p.p.s.a.) oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, wniosek co do sposobu rozstrzygnięcia. Skarga kasacyjna niespełniająca ww. wymogów uniemożliwia ocenę jej zasadności. Dlatego też sporządzenie skargi kasacyjnej obwarowane zostało przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1-3 p.p.s.a.), który w założeniu ma zapewnić sporządzenie skargi kasacyjnej na odpowiednim poziomie merytorycznym i formalnym. Autor skargi kasacyjnej wprawdzie powołał art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzucając naruszenie przepisów postępowania, ale wskazał, że naruszonym przepisem jest art. 58 § 1 ust. 2 p.u.s.a. Po pierwsze wskazać należy, że ustawa Prawo o ustroju sądów administracyjnych jest zbiorem przepisów ustrojowych, a nie procesowych; po drugie – akt ten składa się z 50 artykułów, a po trzecie – Sąd I instancji odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Przyjmując, że profesjonalny pełnomocnik omyłkowo wskazał w postawie skargi kasacyjnej niewłaściwy akt prawny, to i tak należy wskazać, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazany bowiem przez pełnomocnika jako prawidłowy stan faktyczny nie miał miejsca, co wynika z dokumentów zawartych w aktach sprawy. Wszystkim twierdzeniom pełnomocnika Spółki, że M. C., który odebrał korespondencję w imieniu Spółki, działał w przeświadczeniu, że nie ma do czynienia z listem poleconym, otrzymał do podpisu druki z wypełnionymi już datami, przeczy jeden dokument – znajdujące się na stronie 5A akt administracyjnych potwierdzenie odbioru korespondencji, z którego wynika, że przesyłka zawierająca decyzje organu z dnia 20 kwietnia 2012 r. była dwukrotnie awizowana (w dniach 2 i 11 maja 2012 r.). Z powyższego wynika, że przesyłka została odebrana w Urzędzie Pocztowym właściwym dla siedziby adresata przesyłki, a nie jest twierdzi pełnomocnik Spółki – w siedzibie Spółki. Zatem nie można dać wiary twierdzeniom pełnomocnika Spółki, że osoba która odebrała korespondencję nie miała świadomości, że jest to przesyłka polecona, a także, że nie dysponowała ona pieczęcią firmową. Ponadto skoro M. C. nie jest osobą upoważnioną do odbioru korespondencji, to nie jest zrozumiałym dla Sądu, dlaczego udał się do Urzędu Pocztowego w celu odebrania kierowanej do Spółki korespondencji. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w oparciu o art. 184 p.p.s.a.