I GSK 1445/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz po rozpoznaniu w dniu 17 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. z siedzibą w M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 3 lipca 2019 r., sygn. akt I SA/Rz 399/19 w zakresie odrzucenia skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w M. na pismo Zarządu Województwa Podkarpackiego z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie podtrzymania stanowiska w sprawie pozostawienia wniosku o dofinansowanie bez rozpatrzenia z urzędu postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 3 lipca 2019 r., sygn. akt I SA/Rz 399/19 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w M. na pismo Zarządu Województwa Podkarpackiego z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie podtrzymania stanowiska w sprawie pozostawienia wniosku o dofinansowanie bez rozpatrzenia z urzędu odrzucił skargę, oraz zwrócił stronie uiszczony wpis sądowy od skargi. Pismem z dnia 14 czerwca 2019 r., wniesionym w formie dokumentu elektronicznego, strona skarżąca wniosła skargę na pismo Zarządu Województwa Podkarpackiego z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie podtrzymania własnego stanowiska wyrażonego w informacji z dnia [...] maja 2019 r. nr [...], o pozostawieniu wniosku o dofinansowanie projektu pn. "[...]" bez rozpatrzenia.. W uzasadnieniu Sąd podkreślił, że w niniejszej sprawie strona skarżąca wniosła skargę na pismo Zarządu Województwa Podkarpackiego z dnia [...] maja 2019 r. informujące o podtrzymaniu własnego stanowiska w sprawie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o dofinansowanie projektu. Tak więc nie mamy do czynienia w tym wypadku z rozstrzygnięciem, o którym mowa w art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Oceny projektu bezspornie nie stanowi zaskarżone pismo informujące o podtrzymaniu stanowiska w sprawie pozostawienia wniosku o dofinansowanie projektu bez rozpatrzenia. Od takiego rozstrzygnięcia nie przysługuje protest, bowiem możliwość jego wniesienia została w ustawie wdrożeniowej ograniczona jedynie dla przypadku negatywnej oceny projektu. W tych okolicznościach za niedopuszczalne należny uznać zaskarżenie takiej czynności skargą do sądu. Wobec powyższego Sąd stwierdził, że brak jest podstaw do rozszerzania możliwości wniesienia protestu, a następnie skargi do sądu administracyjnego na inne, niż wskazane w ustawie przypadki. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który w sprawie ma zastosowanie na podstawie art. 64 ustawy wdrożeniowej, sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Tego rodzaju sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Z tych też względów, stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 64 ustawy wdrożeniowej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Zaskarżonemu postanowieniu na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów postępowania art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej oraz art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy przez niewłaściwe ich zastosowanie, albowiem rozpoznanie skargi należało do sądu administracyjnego oraz na postawie art. 58 § 1 p.p.s.a. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości ponadto wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano argumenty na poparcie zarzutów podniesionych w niej zarzutów. Zarząd w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzuty skargi kasacyjnej – zaś ich komplementarny charakter na gruncie, których jest ona stawiana umożliwia, aby zarzuty te rozpoznać łącznie – sprowadzają się do zakwestionowania stanowiska Sądu I instancji, zgodnie, z którym wniesienie skargi na informację instytucji zarządzającej o pozostawieniu wniosku o dofinansowanie bez rozpatrzenia, wydaną na podstawie art. 43 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, nie jest dopuszczalne. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego to stanowisko Sądu I instancji jest prawidłowe. Stosownie do art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej skarga do sądu administracyjnego przysługuje w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia. Oznacza to, że możliwe jest jedynie zaskarżenie do sądu informacji wydanych na skutek oceny protestu. Protest zaś może być wniesiony w przypadku negatywnej oceny projektu (art. 53 ust. 1 ustawy wdrożeniowej). W świetle powyższego, że pozostawienie przez Zarząd Województwa Podkarpackiego wniosku bez rozpatrzenia na skutek nieuzupełnienia przez skarżącą braków formalnych nie może być uznane za negatywną ocenę projektu w rozumieniu art. 53 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej, a w konsekwencji od tego rozstrzygnięcia nie przysługiwało prawo do wniesienia protestu na podstawie art. 53 ust. 1 tej ustawy wdrożeniowej. Wniosek strony skarżącej nie przeszedł, bowiem do kolejnego, merytorycznego, etapu konkursu, na którym ocenia się projekt, gdyż nie spełnił warunków, które badane są przez organ na etapie wcześniejszym – oceny formalnej złożonego wniosku. Od wyników oceny wstępnej wniosku nie przysługuje wnioskodawcy żaden środek prawny, w tym w postaci protestu. Protest, jak wskazano wyżej, składać można w przypadku negatywnej oceny projektu, która dokonywana jest po przejściu wniosku przez etap sprawdzenia wymagań formalnych. Jeżeli wniosek skarżącego nie przeszedł pomyślnie weryfikacji formalnej, to nie mógł być dopuszczony do oceny projektu, a więc złożony "protest" ani inny środek odwoławczy stronie nie przysługiwał (tak też NSA w postanowieniu z dnia 10 sierpnia 2018 r. sygn. akt I GSK 2641/19 oraz w postanowieniu z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 3855/17). W sprawie Zarząd Województwa Podkarpackiego pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącej, ponieważ pomimo wezwania spółka nie uzupełniła braków formalnych wniosku. Skoro rozstrzygnięcie to nie może być zaskarżone protestem, to nie może być również przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Tym samym Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że protest został złożony w dniu 11 maja 2019 r. na pismo informacyjne z dnia [...] maja 2019 r. więc nie uprawnione jest twierdzenie skarżącej, że zaskarżone pismo stanowiło odpowiedź na protest. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska skarżącej, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy skarga powinna być dopuszczalna na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Należy bowiem wskazać, że sprawy regulowane ustawą wdrożeniową podlegają kognicji sądów administracyjnych jedynie w zakresie wskazanym w tej ustawie, a więc w przypadkach rozstrzygnięć, o których mowa w art. 61 ustawy, a podstawą wniesienia skargi jest art. 3 § 3 p.p.s.a. Nie ma zaś podstaw do rozszerzenia właściwości sądów administracyjnych w tych sprawach. Czyni to w świetle powyższego wszystkie zarzuty podniesione w petitum skargi kasacyjnej za nieuzasadnione. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.