I GSK 149/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia del. WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Zarządu Województwa Świętokrzyskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 28 grudnia 2017 r. sygn. akt I SA/Ke 626/17 w sprawie ze skargi C. na informację Zarządu Województwa Świętokrzyskiego z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach; 2. zasądza od C. na rzecz Zarządu Województwa Świętokrzyskiego 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 28 grudnia 2017 r., sygn. akt I SA/Ke 626/17 po rozpoznaniu sprawy ze skargi C. na informację Zarządu Województwa Świętokrzyskiego z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa Świętokrzyskiego oraz zasądził na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przedstawił na wstępie stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że pismem z dnia [...] września 2017 r. znak: [...] Dyrektor Departamentu Wdrażania Europejskiego Funduszu Społecznego Urzędu Marszałkowskiego Województwa Świętokrzyskiego poinformował skarżącą, że złożony przez nią wniosek o dofinansowanie realizacji projektu w ramach Poddziałania 9.2.3 Rozwój wysokiej jakości usług zdrowotnych "C.", otrzymał 64,5 pkt. Nie uzyskał więc minimum 60% punktów w poszczególnych punktach oceny merytorycznej, co skutkowało jego odrzuceniem na etapie oceny merytorycznej. Liczba przyznanych punktów w każdej z części oceny w postaci średniej arytmetycznej oraz szczegółowe uzasadnienie oceny merytorycznej każdego z oceniających znajdują się w kopiach kart oceny merytorycznej załączonych do niniejszego pisma. Pismem z dnia [...] października 2017 r. znak: [...] Zastępca Dyrektora Departamentu Wdrażania Europejskiego Funduszu Społecznego Urzędu Marszałkowskiego Województwa Świętokrzyskiego poinformował skarżącą o nie uwzględnieniu złożonego protestu od powyższej oceny. W uzasadnieniu wskazano, że pomimo uwzględnienia części zarzutów protest nie mógł zostać uwzględniony, gdyż ponowna ocena w zakresie uwzględnionych zarzutów nie mogłaby zmienić oceny projektu w taki sposób, aby został on zakwalifikowany do dofinansowania. Uwzględniono zarzuty w zakresie pkt 3.2 a i 3.2 c. W zakresie zarzutów oznaczonych 4.1 a i 4.1 b odnośnie zadania 1 oceniający również przyznał rację wnioskodawcy. Ilość planowanego sprzętu wynika z budżetu a zasadność jego zakupu na potrzeby wypożyczalni sprzętu rehabilitacyjnego nie wymaga szczegółowego uzasadnienia i uwzględnił zarzuty. Jednocześnie nie uwzględnił twierdzeń wnioskodawcy, że zakupy sprzętu będą dokonywane etapami - we wniosku zabrakło takich informacji. Nie zgodził się również z wnioskodawcą, że pracownik wypożyczalni będzie osobą świadczącą usługi zdrowotne. W zakresie zadania 2 nie zgodził się z wnioskodawcą, dalej twierdząc, iż zapisy w tej części wniosku są niezrozumiałe. Protest nie może służyć uzupełnieniu wniosku o dofinansowanie, a za takie należy uznać wskazanie w treści protestu istotnych zapisów wyjaśniających intencje wnioskodawcy. Dopiero w proteście wnioskodawca wskazuje przewidywaną do zatrudnienia liczbę pielęgniarek, jak również planowaną liczbę godzin w poszczególnych formach wsparcia. Jeśli wnioskodawca przewidywał dodatkowe usługi świadczone przez rehabilitanta, to powinien to we wniosku w sposób wyraźny opisać. Brak jest również uzasadnienia dla wydatków związanych z transportem uczestników na badania, skoro z nazwy zadania wynika, że chodzi o "opiekę domową", to ewentualne dodatkowe usługi transportowe, na które przewidziano 2000 zł miesięcznie, wymagają uzasadnienia. Nie sposób również zgodzić się z wnioskodawcą twierdzącym, że wynagrodzenie koordynatora powinno stanowić koszt bezpośredni. Z opisu zadań zarządczych koordynatora jednoznacznie wynika, że są to wydatki stanowiące koszt pośredni. Uwzględniono natomiast uwagi wnioskodawcy co do zasadności wsparcia udzielanego przez psychologa i terapeutę. Odnośnie zadania 3 zapis, którym posłużył się wnioskodawca "Funkcjon. Centrum utworzone na 50 nowych miejsc świadczenia usług zdrowotnych w dni robocze w godz. 7.30-16.00, świadcz. opieki rodzinnej również w weekendy i święta dla 180 osób...", jest niezrozumiały i może budzić wątpliwości - riie wiadomo czy miejsc ma być 50 (tak jak w nazwie zadania i opisie celu głównego projektu w części 3.1.2 wniosku) czy 180 - jak wskazano w opisie. Dopiero w proteście wnioskodawca wyjaśnia, że chodzi o utworzenie 50 miejsc, z których w okresie realizacji projektu skorzysta 180 osób z różną intensywnością. W zakresie uwag dotyczących zarzutów 4.1 c ponownie wskazano, że we wniosku zabrakło informacji, że zakupy sprzętu będą dokonywane etapami i dlatego wypożyczalnia może zacząć funkcjonować wcześniej. Co do zarzutu 4.3 c. którego nie uwzględniono, oceniono, iż na dzień składania wniosku o dofinansowanie rozbudowa budynku Centrum w W. nie została zakończona, a zatem wskazywanie tego obiektu jako potwierdzającego posiadanie potencjału technicznego jest nieprawidłowe. W zakresie zarzutów V a - Dotyczące pozycji budżetowych 1.17 oceniający zgodził się z wnioskodawcą, że zakup pomp infuzyjnych może być uzasadniony w kontekście wypożyczalni sprzętu rehabilitacyjnego zwłaszcza, że wnioskodawca zaplanował zakup również innego sprzętu, o którym mowa w załączniku- nr 2 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 października 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu opieki paliatywnej i hospicyjnej - na które się powołuje. Co do pozycji budżetowych 1.20,1.21,1.22 i 1.23 zgodzono się z wnioskodawcą, że zakup komputera, monitora, urządzenia wielofunkcyjnego i koszt uruchomienia sprzętu informatycznego należy uznać za zasadne. Za zasadne uznano natomiast uwagi oceniających co do niezgodności z taryfikatorem planowanych do zakupu urządzeń mających stanowić wyposażenie wypożyczalni. Argumentem uzasadniającym zakupy powyżej określonych w taryfikatorze cen nie może być okoliczność, że w innym projekcie zakup droższych niż wynika to z taryfikatora sprzętów został uznany za uzasadniony. Ocenie każdorazowo podlegają zapisy konkretnego wniosku, akceptacja kosztu w innym wniosku nie skutkuje automatycznym przyjęciem podwyższonego kosztu w pozostałych wnioskach składanych przez wnioskodawcę. Skoro wnioskodawca planował zakup sprzętu o wyjątkowej trwałości to powinien był to we wniosku opisać. W zakresie zarzutów V b stwierdzono, że uwaga oceniających dotyczyła skrócenia okresu wynagrodzenia pracownika wypożyczalni do 10 m-cy w roku 2019 i jest to zastrzeżenie słuszne, co wynika z nieprecyzyjnych informacji dotyczących czasu od którego ma zacząć funkcjonować wypożyczalnia, o czym wspomniano wyżej. Powyższe dotyczy również zasadności skrócenia opłacania kosztów eksploatacyjnych. Co do braku metodologii ich wyliczania, to wnioskodawca dopiero w proteście wskazuje co będzie się na nie składać, a zatem brak takich informacji we wniosku musi powodować obniżenie punktacji. Zasadne są uwagi oceniających dotyczące braku informacji co do liczby pielęgniarek i osób zatrudnionych do realizacji zadania 3. Ponadto z taryfikatora nie wynika wykluczenie zatrudnienia etatowego jak twierdzi wnioskodawca, co miałoby uniemożliwić mu określenie liczby osób. Dopiero w proteście wnioskodawca wskazuje, że pielęgniarek zatrudnionych równocześnie będzie 15 - takiej informacji, niezbędnej do oceny planowanych zadań, zabrakło we wniosku. Zaskarżonym wyrokiem Sąd I instancji uwzględnił skargę na powyższą informację na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 217 ze zm.) stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona z naruszeniem treści art. 37 ust. 1 powołanej ustawy stanowiącym, że właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny. W przepisie tym zawarto zasady ogólne, mające charakter normatywny i znajdujące umocowanie w zasadzie równego dostępu do pomocy, wywodzącej się z traktatowej zasady równości (art. 9 TWE oraz art. 2 i art. 157 ust. 4 TFUE). Naruszenie którejkolwiek z zasad wymienionych w art. 37 ust. 1 stanowi naruszenie zasady równego dostępu do pomocy. Nie można uznać dokonanej oceny za przejrzystą i rzetelną, nie zawiera ona bowiem jasnego i popartego merytorycznymi argumentami uzasadnienia przyznanej projektowi liczby punktów. To bowiem uzasadnienie dokonanej oceny projektu jest wyłączny źródłem wiedzy dla przedkładającego projekt, o tym w jaki sposób został on oceniony. Ocena przejrzysta i rzetelna, to nie taka która informuje wyłącznie o liczbie punktów przyznanych w ramach ocenianych kryteriów, ale taka która zawiera również argumenty uzasadniające przyznanie takiej, a nie innej liczby punktów. Ponadto przytaczane w ocenie argumenty muszą odnosić się do przedstawianej w projekcie analizy poszczególnych kryteriów w zestawieniu z określoną przez oceniających instrukcją dokonywania oceny punktowej projektu. Przeprowadzona ocena projektu i rozstrzygnięcie w ramach złożonego protestu nie spełniają ww. wymogów. Sąd I instancji przypomniał, że dokonując oceny wniosku w ramach kryteriów merytorycznych określonych chociażby w karcie oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie projektu konkursowego w ramach RPOWŚ na lata 2014-2020, oceniający przyznają wnioskodawcy określoną liczbę punktów w każdym z tych kryteriów. Liczba tych punktów powinna wynikać z zawartego w ocenie uzasadnienia. Równocześnie liczba przyznanych punktów decyduje o zakwalifikowaniu danego wniosku do dofinansowania. Tym samym poszczególne, uzasadnione zastrzeżenia oceniających wniosek muszą mieć swoje jednoznaczne odzwierciedlenie w liczbie przyznanych punktów. W rozstrzyganej sprawie takiej zależności nie widać. Jak wynika z rozstrzygnięcia o nieuwzględnieniu złożonego protestu, rozpoznający protest uwzględnili szereg zarzutów protestującego. I tak przyznano w części rację skarżącemu kwestionującemu stanowisko oceniających wniosek co do oceny w zakresie: 3.2 Doboru grupy docelowej, ( litera a i c), 4.1 Zadania w tym a) trafność doboru zadań i ich opis w kontekście osiągnięcia celów/wskaźników projektu z uwzględnieniem trwałości rezultatu projektu i b) szczegółowy opis zadań z udziałem partnerów, form wsparcia, czy też V Budżet projektu. Uwzględnienie zarzutów protestującego nie znalazło natomiast żadnego odzwierciedlenia w liczbie punktów przyznanych wnioskodawcy. Takie rozstrzygnięcie musi prowadzić do stwierdzenia o braku rzetelności w ocenie przedłożonego wniosku. Skoro cześć uchybień wytykanych wnioskodawcy nie miała miejsca, to winno to znaleźć odzwierciedlenie w korekcie przyznanych punktów. Skoro tak się nie dzieje to zasadny jest wniosek, że stwierdzone błędy, niejasności czy też uchybienia dostrzeżone przez oceniających pozostają bez wpływu na finalnie przyznaną liczbę punktów. Ocenę taką można uznać za dowolną, a nie za rzetelną i przejrzystą. W ocenie Sądu I instancji zasadny jest zarzut skarżącej, że dokonano nieprawidłowej oceny wniosku w zakresie 4.3.c. potencjału technicznego, tj. posiadane lub pozyskane zaplecze, pomieszczenie, sprzęt który wnioskodawca może wykorzystać w projekcie. Należy w tym zakresie poddać ocenie z jednej strony posiadane (na dzień złożenia wniosku) zaplecze czy pomieszczenia, a z drugiej strony zaplecze czy pomieszczenia pozyskane, a więc to w posiadanie którego wejdzie wnioskodawca już po złożeniu wniosku, a przed jego realizacją. Wnioskodawca na dzień składania wniosku posiadał potencjał techniczny w postaci pomieszczeń, jak i pozyska taki potencjał w jeszcze większym zakresie po przeprowadzeniu rozbudowy posiadanego budynku. Dlatego ocena wniosku w tym zakresie nie jest prawidłowa. Za zasadne Sąd I instancji uznał też zarzuty skarżącego co do braku podstaw do obniżenia dokonanej oceny wniosku z uwagi na brak precyzji w określeniu liczby nowych miejsc świadczenia usług zdrowotnych. Wnioskodawca w tym zakresie niezmiennie wskazywał, że zostanie utworzone Centrum na 50 nowych miejsc. Przy takim wskazaniu nie można mieć wątpliwości, co do liczby nowych miejsc świadczenia usług zdrowotnych. Tych miejsc nie można bowiem w żaden sposób utożsamiać, czy zrównywać z ogólną liczbą osób, której w trakcie realizacji projektu usługa będzie świadczona. W ocenie Sądu I instancji, brak jest też podstaw do uznania dokonanej oceny wniosku za rzetelną w zakresie podnoszonym przez oceniających wątpliwości co do braku precyzji, czyż sprzeczności co do rozpoczęcia funkcjonowania wypożyczalni i zatrudnienia personelu od stycznia 2019 r., kiedy zakup sprzętu do wypożyczenia finansowany z projektu będzie miał miejsce w okresie późniejszym. Wnioskodawca bowiem w tym zakresie konsekwentnie wskazywał, że wypożyczalnia sprzętu rozpocznie działalność po rozbudowie budynku (koniec 2018 r.) Jednocześnie sprzęt do wypożyczania ma być zakupiony ze środków własnych, jak i z dofinansowania. Powyższe w pełni uzasadnia przyjęcie, że wbrew twierdzeniom oceniających rozpoczęcie działalności w tej części może nastąpić z początkiem 2019 r., a nie po pełnym wyposażeniu wypożyczalni. Wnioskodawca bowiem będzie posiadał zarówno lokal do prowadzenia tej działalności, jak i część rzeczy przeznaczonych do wypożyczenia. Za zasadne Sąd I instancji uznał też twierdzenia skarżącej co do tego, że w sposób wystarczający z wniosku wynika liczba pielęgniarek, jak również planowana liczba godzin w poszczególnych formach wsparcia. Słuszne są argumenty skarżącego, że powyższe ustalenia i obliczenia muszą być zgodne z Taryfikatorem cen rynkowych stanowiącym załącznik do regulaminu konkursu (zał. VII). Tym samym pomimo braku bezpośrednich wyliczeń w tym zakresie we wniosku, to ich ustalenie jest możliwe po zestawieniu danych przedstawionych przez wnioskodawcę z wykazem specjalistycznych kosztów z poz.1 ww. załącznika. Z powyższych względów Sąd I instancji uznał, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny i zalecił, by przy ponownej ocenie organ uwzględnił powyższe rozważania. Dlatego skarga została uwzględniona W skardze kasacyjnej Zarząd Województwa Świętokrzyskiego zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi organ zarzucił na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.): 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: - art. 57 w zw. z art. 58 ust. 1 w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, że uwzględnienie przy rozpatrywaniu protestu przez Instytucję Zarządzającą jakiegokolwiek zarzutu podniesionego przez wnioskodawcę w proteście musi w każdej sytuacji powodować zmianę przyznanej wnioskodawcy punktacji, bez względu na to, czy protest zostaje rozpatrzony pozytywnie czy negatywnie, a ewentualny brak zmiany punktacji w związku z uznaniem przez instytucję zarzutu protestującego jest uznany przez sąd za ocenę dowolną, nierzetelną i nieprzejrzystą. Tymczasem zgodnie z treścią ww. przepisów instytucja rozpatrująca protest przeprowadza weryfikację przyznanej projektowi oceny, co skutkuje koniecznością rozważenia w postępowaniu odwoławczym wszystkich zarzutów protestu, a następnie poinformowaniem wnioskodawcy na piśmie o wyniku rozpatrzenia protestu z tym zastrzeżeniem, że przesłana informacja powinna w szczególności zawierać treść rozstrzygnięcia polegającego na uwzględnieniu albo nieuwzględnieniu protestu, wraz z uzasadnieniem; - pkt 3.3 ppkt 5 tiret 3 regulaminu konkursu w zw. z pkt 4.3. ppkt 3 instrukcji wypełniania wniosku w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że potencjałem technicznym wnioskodawcy, podlegającym ocenie może być (nieistniejąca jeszcze w dacie składania wniosku) mająca dopiero powstać w przyszłości część budynku, która miałaby być wykorzystana w projekcie, a także wskazane przez wnioskodawcę zaplecze lokalowe, należące do beneficjenta, którego jednak beneficjent nie będzie wykorzystywał w trakcie realizacji projektu. Podczas gdy ocenianym zapleczem technicznym wnioskodawcy zgodnie z postanowieniami regulaminu konkursu sprecyzowanymi w instrukcji wypełniania wniosku powinno być nabyte i posiadane przez wnioskodawcę zaplecze techniczne, które zaangażowane będzie w realizację projektu. Wskazano wyraźnie w instrukcji wypełniania wniosku, że ocenianym potencjałem technicznym wnioskodawcy nie może być potencjał, jakiego wnioskodawca nie posiada, a dopiero będzie posiadał, a także potencjał posiadany, który nie będzie wykorzystywany do celów realizacji projektu; - pkt 3.3 ppkt 4 regulaminu konkursu w zw. z pkt 4.1.2 regulaminu konkursu w zw. z załącznikiem nr VII do regulaminu konkursu - "Taryfikator cen rynkowych" w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że liczba pielęgniarek świadczących usługi zdrowotne w projekcie, będąca wskaźnikiem rezultatu może nie być wprost określona we wniosku i powinna zostać ustalona przez oceniających na podstawie interpretacji zapisów przedstawionych przez beneficjenta we wniosku, w zestawieniu z wykazem o którym mowa w poz. 1 załącznika nr VII do regulaminu konkursu. Podczas, gdy jak wynika z zapisów regulaminu konkursu, wnioskodawca zobowiązany jest do określenia wartości docelowej wskaźników, a informacja taka powinna wynikać z opisu zadania w sposób jednoznaczny, gdyż organ oceniający wniosek nie ma obowiązku doszukiwać się treści innych niż wprost we wniosku wyrażone, bowiem rzeczą wnioskodawcy jest wykazanie, że projekt wpisuje się w warunki udzielenia pomocy w tym, że spełnia konkretne normy regulujące udzielenie dofinansowania; - pkt 3.3 ppkt 4 regulaminu konkursu w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że zapisy we wniosku beneficjenta w opisie zadania nr 3 mówiące o ilości planowanych miejsc świadczenia usługi cyt.: "Funkcjon. Centrum utworzone na 50 nowych miejsc świadczenia usług zdrowotnych w dni robocze w godz. 7.30- 16.00, świadcz. opieki rodzinnej również w weekendy i święta dla 180 osób..." informuje precyzyjnie o zaplanowanej ilości miejsc świadczenia usługi. Podczas gdy cytowane zapisy są na tyle niezrozumiałe, że po ich przeczytaniu nie sposób stwierdzić, ile miejsc wnioskodawca planuje utworzyć, 50 czy 180, czy może 50 w dni robocze a w weekendy i święta miejsca na dodatkowe 180 osób; - pkt 3.3 ppkt 4 regulaminu konkursu w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wnioskodawca poprawnie określił w opisie zadania nr 1 okres działalności wypożyczalni sprzętu rehabilitacyjnego. Podczas, gdy wskazany w projekcie okres rozpoczęcia działalności wypożyczalni pokrywa się przez 2 miesiące z okresem zaplanowanym na dokonywanie zakupu niezbędnego do funkcjonowania wypożyczalni wyposażenia, co przy braku jakiegokolwiek uzasadnienia we wniosku i akceptacji takiego stanu rzeczy mogłoby doprowadzić do sytuacji, w której wypożyczalnia zaczęłaby funkcjonować i być finansowana ze środków EFS bez niezbędnego wyposażenia; 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez przekroczenie przez Sąd I instancji zakresu kognicji ustalonego powyższym przepisem, polegającym na tym, że Sąd I instancji badając legalność dokonania oceny przez Instytucję Zarządzającą kryteriów merytorycznych ocenił, że beneficjent: posiada potencjał techniczny, poprawnie określił okres funkcjonowania wypożyczalni sprzętu rehabilitacyjnego a niejasne i nieprecyzyjne oraz brakujące zapisy we wniosku Instytucja Zarządzająca powinna interpretować we własnym zakresie na korzyść beneficjenta. Podczas gdy zgodnie z ww. przepisem sąd powinien zbadać, czy ocena projektu została dokonana zgodnie z przepisami prawa (kryterium legalności), a nie dokonywać własnych ocen merytorycznych zarezerwowanych dla Komisji Oceny Projektów lub ekspertów posiadających wiedzę specjalną na dany temat; - art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a) oraz art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewyczerpujące uzasadnienie uwzględnienia skargi złożonej przez C. polegające na uznaniu, że Instytucja Zarządzająca dokonała oceny z naruszeniem prawa, a naruszenie to miało istotny wpływ na ocenę sprawy bez konkretnego wskazania w uzasadnieniu wyroku, która konkretnie z zasad określonych w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej została przez Instytucję Zarządzającą naruszona i w jaki sposób, a także brak precyzyjnego wyjaśnienia w jaki sposób owo naruszenie miało wpływ na ocenę sprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ przedstawił argumentację na poparcie podniesionych zarzutów. Skarżąca w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie, jakkolwiek nie wszystkie jej zarzuty oparte zostały na usprawiedliwionych podstawach. Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Z zarzutów skargi kasacyjnej, które oparte zostały na obydwu podstawach wskazanych w art. 174 p.p.s.a. wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując legalność - zawartej w informacji Zarządu Województwa Świętokrzyskiego z dnia [...] października 2017 r. o nieuwzględnieniu protestu - oceny projektu pn. "C." zgłoszonego przez stronę skarżącą do dofinansowania w konkursie nr RSPW.09.02.03-IZ.00-26-118/17 stwierdził, że została ona przeprowadzona w sposób naruszający prawo o istotnym wpływie na wynik oceny projektu, co skutkowało przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania przez instytucję organizującą konkurs. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że przeprowadzona ocena projektu oraz rozstrzygnięcie w ramach złożonego projektu nie spełniają wymogów określonych w art. 37 ust. 1 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020. Zdaniem Sądu I instancji, nie można uznać dokonanej oceny oraz wyboru projektu za przeprowadzone w sposób przejrzysty i rzetelny, jeżeli nie zawierają one jasnego i popartego merytorycznymi argumentami uzasadnienia przyznanej projektowi liczby punków (por. s. 17 - 18 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), zwłaszcza w sytuacji, gdy uwzględnienie części zarzutów protestu nie znalazło odzwierciedlenia w sumie liczby punktów przyznanych wnioskodawcy (por. s. 18) oraz w sytuacji, gdy ponadto za wadliwą należało uznać przeprowadzoną przez instytucję zarządzającą ocenę projektu w zakresie odnoszącym się do braku posiadania przez wnioskodawcę wymaganego potencjału technicznego, a także odnośnie do zarzucanego projektowi braku precyzji w określeniu liczby nowych miejsc świadczenia usług zdrowotnych (zadanie nr 3), rozpoczęcia funkcjonowania wypożyczalni i zatrudnienia jej personelu oraz realizacji zadania nr 2, gdy chodzi o personel pielęgniarski i planowaną liczbę godzin w poszczególnych formach wsparcia (por. s. 19 - 20 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Skarga kasacyjna skutecznie podważa zgodność z prawem zaskarżonego wyroku, a w konsekwencji również i zasadność sformułowanej w nim oceny o braku zgodności z prawem kontrolowanego aktu Zarządu Województwa Świętokrzyskiego. Nie wszystkie jednak jej zarzuty oparte zostały na usprawiedliwionych podstawach, albowiem zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, braku zgodności prawem zaskarżonego wyroku nie sposób jest jednak upatrywać w naruszeniu przez Sąd I instancji przepisów art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a) oraz art. 37 ust. 1 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sposób, w jaki przedstawiono to w skardze kasacyjnej, a mianowicie w braku wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, która konkretnie spośród zasad wymienionych w art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. została naruszona przez instytucję zarządzającą oraz w braku wyjaśnienia wpływu jej naruszenia na wynik sprawy. Podzielając pogląd prawny prezentowany w judykacie przywoływanym w uzasadnieniu omawianego zarzutu kasacyjnego - i przypominając w tym kontekście, że zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania - należy stwierdzić, że sytuacja na gruncie której został on wyrażony nie jest jednak, ani tożsama, ani też porównywalna do sytuacji w rozpatrywanej sprawie, o czym można i należy wnioskować na podstawie powyżej przywołanej argumentacji Sądu I instancji stanowiącej przesłankę ocen prawnych formułowanych przez ten Sąd. Skoro wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a zasadniczo wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, to według Naczelnego Sądu Administracyjnego należy jednak stwierdzić, że uzasadnienie kontrolowanego wyroku sądu administracyjnego I instancji, gdy chodzi o analizę przedstawionych w nim argumentów, nie uniemożliwia przeprowadzenia kontroli prawidłowości tego orzeczenia, co prowadzi do wniosku, że sporządzone ono zostało w sposób uwzględniający konsekwencje wynikające z towarzyszącej uzasadnieniu każdego orzeczenia sądowego funkcji kontroli trafności wydanego rozstrzygnięcia. W tej mierze - co wymaga szczególnego podkreślenia - zupełnie inną kwestią jest natomiast trafność oraz siła przekonywania zawartych w nim argumentów, co prowadzi do wniosku, że brak przekonania strony o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa, czy też odnośnie do oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, której rezultat nie koresponduje z oczekiwaniami strony, czy też skarżącego kasacyjnie organu, nie oznacza jeszcze wadliwości uzasadnienia wyroku i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Fakt więc, że stanowisko zajęte przez sąd administracyjny I instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne, nie poddaje się kontroli kasacyjnej, czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Polemika z merytorycznym stanowiskiem sądu administracyjnego I instancji nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez który nie można skutecznie zwalczać, ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. np. wyrok NSA z dnia: 26 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1131/13; 20 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 2081/13; 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13; 18 marca 2015 r., sygn. akt I GSK 1779/13). Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi określone w art. 141 § 4 p.p.s.a., w szczególności przedstawia motywy, którymi kierował się Sąd I instancji uznając, że ocena projektu zgłoszonego do dofinansowania przez stronę skarżącą została przeprowadzona w sposób naruszający prawo o istotnym wpływie na wynik tej oceny, co skutkowało przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania przez instytucję organizującą konkurs. Inną natomiast kwestię - jak powyżej już podkreślono - stanowi to, czy prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku motywy i racje prawne - zwłaszcza w relacji do niespornego stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy - ocenę taką rzeczywiście usprawiedliwiały. W tym względzie, skarżący kasacyjnie organ trafnie zarzuca, że motywy i racje prawne, którymi kierował się Sąd I instancji stwierdzając, iż ocena projektu strony została przeprowadzona w sposób naruszający prawo o istotnym wpływie na jej wynik stanowią rezultat naruszenia - w tym również przez niewłaściwe zastosowanie, jak wynika to z uzasadnienia skargi kasacyjnej - przepisów art. 57 w związku z art. 58 ust. 1 i art. 37 ust. 1 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020 oraz, wskazanych w tiret od dwa do pięć petitum skargi kasacyjnej, postanowień Regulaminu konkursu w związku z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. Istota spornej w sprawie kwestii wymaga, aby w pierwszej kolejności odnieść się do zarzutu naruszenia art. 57 w związku z art. 58 ust. 1 i art. 37 ust. 1 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020. Zwłaszcza, że prezentowana w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku argumentacja mająca przekonywać - zdaniem Sądu I instancji - o przeprowadzeniu oceny projektu strony w sposób naruszający prawo rzeczywiście świadczy o wadliwości podejścia tego Sądu do przepisów ustawy, naruszenie których zarzuca organ, wręcz nawet w pominięciu wynikających z nich konsekwencji, które jasno i wyraźnie rysują się przede wszystkim na tle tego elementu wypowiedzi normatywnej zawartej w art. 57 przywołanej ustawy, z którego wynika, że rozpatrując protest właściwa instytucja "weryfikuje prawidłowość oceny projektu w zakresie kryteriów i zarzutów" oraz na tle jednoznacznego brzmienia art. 58 ust. 1 przywołanej ustawy, który odnosi się do - zmaterializowanego w adresowanej do wnioskodawcy informacji, o której mowa w tym przepisie - wyniku procedury odwoławczej inicjowanej protestem oraz do koniecznej treści tejże informacji, która zgodnie z tym przepisem powinna zawierać treść rozstrzygnięcia polegającego na uwzględnieniu albo nieuwzględnieniu protestu, wraz z uzasadnieniem, a w przypadku nieuwzględnienia protestu, także pouczenie o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zasadach określonych w art. 61. Jakkolwiek faktem jest, że na gruncie art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. ustawodawca operuje konwencją językową, z której w zakresie odnoszącym się do wymogów wskazanej informacji wynika, że może ona zawierać inne jeszcze treści, niż te które wyraźnie zostały wymienione w tym przepisie i uznane tym samym za konieczne, to jednak nie oznacza to - wbrew sugestii Sądu I instancji - że uwzględnienie części zarzutów protestu musi być skorelowane z treścią adresowanej do wnioskodawcy informacji o jego nieuwzględnieniu w zakresie, w jakim miałoby się to (również) odnosić do (ewentualnej) zmiany pierwotnej punktacji. Protest nie zostaje bowiem uwzględniony właśnie z tego powodu, że - nawet mimo uwzględnienia części zarzutów - "ponowna weryfikacja prawidłowości oceny projektu w zakresie kryteriów i zarzutów" nie wykazała, że dany projekt spełnia jednak wymagane regulaminem konkursu minimum punktowe uzasadniające dokonanie jego wyboru do dofinansowania. Tym samym, brak zawarcia w adresowanej do wnioskodawcy informacji o nieuwzględnieniu protestu treści odnoszącej się do ostatecznej punktacji, to jest punktacji po jej (ewentualnym) zweryfikowaniu w związku z uwzględnieniem części zarzutów, nie uzasadnia twierdzenia o wadliwości tejże informacji, a w konsekwencji o naruszeniu zasady przejrzystości oraz rzetelności wyboru projektów do dofinansowania. Nie dość bowiem, że nie jest tak, iż uwzględnienie danego zarzutu protestu zawsze musi mieć swoją konsekwencję w zmianie pierwotnej punktacji (w tym zwłaszcza w skali tej zmiany), to przede wszystkim - wbrew stanowisku Sądu I instancji - tego rodzaju wymogu nie ustanawia sam ustawodawca, co jasno i wyraźnie wynika z treści przywołanych przepisów ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020. W analizowanym zakresie nie można również tracić z pola widzenie konsekwencji wynikających z ust. 2 i ust. 3 art. 58 przywołanej ustawy, z których wynika, że w przypadku uwzględnienia protestu właściwa instytucja może odpowiednio skierować projekt do właściwego etapu oceny albo dokonać aktualizacji listy, o której mowa w art. 46 ust. 3, informując o tym wnioskodawcę (albo przekazać sprawę instytucji, o której mowa w art. 39 ust. 1, w celu przeprowadzenia ponownej oceny projektu, jeżeli stwierdzi, że doszło do naruszeń obowiązujących procedur i konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na wynik oceny, informując wnioskodawcę na piśmie o przekazaniu sprawy), a ponowna ocena projektu polega na powtórnej weryfikacji projektu w zakresie kryteriów i zarzutów, o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5. W świetle przywołanej regulacji, za uzasadniony należy uznać więc wniosek, że o ile w rezultacie rozpatrzenia protestu nie dojdzie do skierowania projektu do właściwego etapu (ponownej jego) oceny, zwłaszcza zaś do aktualizacji listy projektów pierwotnie wybranych do dofinansowania - co w tym przypadku zawsze przecież stanowi konsekwencję weryfikacji pierwotnej punktacji oraz wymaga stosownego odzwierciedlenia tego stanu rzeczy w informacji o uwzględnieniu protestu - to również w sytuacji uznania zasadności części zarzutów protestu (i jego nieuwzględnienia), za nieznajdujące oparcia w treści przywołanych przepisów należy uznać oczekiwanie odnośnie do obowiązku informowania przez instytucję zarządzającą o (ewentualnej) zmianie punktacji. Jakkolwiek bowiem w omawianej sytuacji - w zależności od wagi i znaczenia zarzutów uznanych za zasadne - może, lecz nie musi się zarysować zmiana pierwotnej punktacji, to nawet wówczas gdy to nastąpi, skala tej ewentualnej zmiany nie jest przecież taka, aby mogła mieć wpływ na wskazany rezultat postępowania odwoławczego inicjowanego protestem. W związku z powyższym nie ma podstaw, aby twierdzić, że w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia zasady przejrzystości oraz rzetelności wyboru projektów do dofinansowania. Wbrew stanowisku prezentowanemu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, adresowana do strony skarżącej informacja o nieuwzględnieniu protestu, nie była bowiem wadliwa, ani też nie posiadała deficytów, które jej treści przypisał Sąd I instancji. Wniosek ten należy odnieść również do tego aspektu spornej w sprawie kwestii - eksponowanego na gruncie zarzutów wskazanych w tiret od dwa do pięć petitum skargi kasacyjnej, które zostały oparte na podstawie z pkt 1 art. 174 p.p.s.a. - który odnosi się do odzwierciedlonego w zaskarżonym wyroku rezultatu kontroli prawidłowości przeprowadzonej przez instytucję zarządzającą oceny spełniania przez projekt strony skarżącej (poszczególnych) kryteriów wyboru w relacji do sposobu uzasadnienia tejże oceny przez instytucję zarządzającą oraz liczby przyznanych punktów. Wymienione zarzuty kasacyjne zamierzające do wykazania naruszenia przez Sąd I instancji, jako normatywnych wzorców kontroli legalności zaskarżonego aktu Zarządu Województwa Świętokrzyskiego, wskazanych w nich postanowień Regulaminu konkursu w związku z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. należy uznać za usprawiedliwione. Nie tyle jednak w zakresie odnoszącym się do błędnej ich wykładni - zwłaszcza, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby unormowania, których naruszenie zarzuca skarżący kasacyjnie organ stanowiły przedmiot jakichkolwiek zabiegów interpretacyjnych podejmowanych przez Sąd I instancji - co w zakresie, w jakim zarzucane naruszenie powiązane zostało z niewłaściwym zastosowaniem wymienionych regulacji, co z kolei jasno i wyraźnie wynika nie dość, że ze sposobu skonstruowania tych zarzutów, to również z ich uzasadnienia. W rezultacie, rysujące się na tym tle zarzucane naruszenie prawa, to naruszenie prawa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na niezastosowaniu normy prawnej, która jako wzorzec kontroli zgodności z prawem zaskarżonego działania instytucji zarządzające powinna być zastosowana w sprawie ze względu na jej stan faktyczny. Na gruncie omawianych zarzutów kasacyjnych, każde spośród zarzucanych naruszeń prawa, skarżący kasacyjnie organ odnosi do treści wniosku o dofinansowanie oraz zawartych w nim konkretnych danych i informacji, co nie jest bez znaczenia dla oceny zasadności tak właśnie skonstruowanych zarzutów. Z tego mianowicie powodu, że zarzuty te, oceniane w relacji do prezentowanego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanowiska o wadliwości przeprowadzonej przez instytucję zarządzającą oceny projektu strony skarżącej, wyraźnie dowodzą tego, że w rozpatrywanej sprawie Sąd I instancji zignorował obowiązek przeprowadzenia kontroli legalności zaskarżonego aktu z punktu widzenia jego zgodności z tymi wzorcami kontroli, których naruszenie - przez ich niezastosowanie - zarzuca skarżący kasacyjnie organ. Tym samym, w spornym w sprawie zakresie stanowisko Sądu I instancji nie może być uznane za prawidłowe. Zwłaszcza, gdy w tej mierze odwołać się do konsekwencji wynikających z art. 37 ust. 2 w związku z art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020, które wyrażają się w tym, że to regulamin konkursu określa kryteria wyboru projektów wraz z podaniem ich znaczenia. Siłą rzeczy, oznacza to po pierwsze, konieczność uwzględniania w postępowaniach ze skarg w sprawach regulowanych przywołaną ustawą również i tych wzorców kontroli, które jako wynikające z regulaminu konkursu wzorce działania obowiązujące przy naborze projektów do dofinansowania, z jednej strony adresowane są do instytucji organizującej konkurs, z drugiej zaś - i to w takim samym wiążącym stopniu - do podmiotów aplikujących o dofinansowanie ich projektów, po drugie zaś, konieczność uwzględnienia znaczenia tego założenia, że jako dokument systemu realizacji, regulamin konkursu nie może być sprzeczny z przepisami prawa powszechnie obowiązującego oraz wytycznymi horyzontalnymi i wytycznymi programowymi oraz nie może podlegać wykładni, której rezultat byłby nie do pogodzenia z normatywnymi zasadami przejrzystości oraz rzetelności wyboru projektów do dofinansowania oraz z zasadą równego dostępu wnioskodawców do informacji o warunkach i sposobie oraz kryteriach wyboru projektów. Ocena zasadności omawianych zarzutów kasacyjnych - zwłaszcza gdy ponownie odwołać się do sposobu ich skonstruowania - nie może pomijać treści art. 50 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020, z którego wynika, że do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów. Ma to tę konsekwencję, że nie pozostaje bez wpływu na zakres postępowania ("wyjaśniającego") prowadzonego w sprawie oceny wniosku. Ogranicza się on bowiem do oceny projektu pod względem spełniania kryteriów wyboru projektów, co wynika z art. 37 ust. 2 w związku z art. 44 ust. 1 przywołanej ustawy, a także w art. 53 ust. 1 i art. 57 tej ustawy. Wobec tego, że - jak wyjaśniono w wyroku NSA z dnia 14 grudnia 2016 r. w sprawie sygn. akt II GSK 5172/16 - z przywołanej regulacji wprost i jednoznacznie wynika, że przedmiotem postępowania regulowanego przywołaną ustawą z dnia 11 lipca 2011 r. jest ocena projektu, to za uzasadnione uznać należy twierdzenie, że właściwa instytucja jest związana konkretnym wnioskiem o dofinansowanie konkretnego projektu, co oznacza związanie treścią wniosku o dofinansowanie oraz załączoną do niego przez wnioskodawcę i wymaganą w danym postępowaniu konkursowym dokumentacją. Poza zakres zawartych w nich oświadczeń woli i wiedzy wnioskodawcy kształtujących - w kontekście wymogów określonych regulaminem konkursu - przedmiotowo istotne elementy projektu instytucja ta nie może więc wykraczać, poprzez uczynienie przedmiotem oceny elementów nie wynikających z wniosku o dofinansowanie projektu oraz dołączonej do niego dokumentacji. W konsekwencji nie jest również zobowiązana do dokonywania ustaleń, czy też poszukiwania innych, niż wskazane przez wnioskodawcę argumentów, twierdzeń, czy też danych, z punktu widzenia których projekt mógłby być oceniony jako spełniający kryteria wyboru do dofinansowania. Byłoby to nie do pogodzenia z istotą oraz logiką omawianego postępowania, które jest postępowaniem konkursowym. Wiodące znaczenie mają w nim zasady szybkości i efektywności instrumentów dystrybucji środków pomocowych adresowanych do podmiotów ubiegających się o dofinansowanie projektowanych przedsięwzięć. Skoro więc warunkiem koniecznym przyznania dofinansowania jest spełnianie przez projekt określonych regulaminem konkursu i wynikających z przepisów prawa kryteriów wyboru projektów, to w świetle przedstawionych argumentów za uzasadnione uznać należy twierdzenie, że to podmiot wnioskujący o przyznanie wsparcia - a nie instytucja odpowiedzialna za zarządzanie i realizację programu wsparcia - jest zobowiązany wykazać, że zgłaszany przezeń projekt kryteria te spełnia. Zadaniem wymienionej instytucji jest bowiem ocena spełniania przez projekt tych kryteriów w oparciu o dane przedstawione przez samego wnioskodawcę (por. również wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1320/17, w którym przywołany pogląd podzielono). Stąd też, całość dokumentacji przedkładanej do konkursu musi być spójna i dotyczyć tego samego zamierzenia, pierwotnie scharakteryzowanego we wniosku i dlatego właśnie wykluczona jest możliwość wprowadzenia do projektu jakichkolwiek modyfikacji w toku oceny, z wyjątkiem tych wynikających wprost z wezwania właściwej instytucji. W świetle powyższego, omawiane zarzuty kasacyjne należało uznać za usprawiedliwione, a stanowisko Sądu I instancji o braku zgodności z prawem kontrolowanego aktu Zarządu Województwa Świętokrzyskiego za dowolne z tego powodu, że wyrażone zostało w oderwaniu od tych normatywnych wzorców kontroli legalności wymienionego aktu, które Sąd ten zobowiązany był uwzględniać, lecz tego nie uczynił, co w konsekwencji nie mogło również pozostawać bez wpływu na ocenę zasadności zarzutu naruszenia w rozpatrywanej sprawie art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a) ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020 (i to niezależnie od tego, że rzeczywiście nie sposób jest nie ustrzec się i tej refleksji, że oceny formułowane na gruncie kontrolowanego stanowiska Sądu I instancji wykraczają poza granice wyznaczone przywołanym przepisem). Ponownie orzekając w sprawie ze skargi C. na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa Świętokrzyskiego w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od negatywnej oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie projektu pn. "C.", Sąd I instancji będzie zobowiązany uwzględnić przedstawione argumenty i formułowane na ich podstawie oceny prawne. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.