I GSK 2297/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik (spr.) Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń Protokolant Ewa Czajkowska po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 marca 2018 r. sygn. akt III SA/Lu 38/18 w sprawie ze skargi M na rozstrzygnięcie protestu Zarządu Województwa Lubelskiego z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M na rzecz Zarządu Województwa Lubelskiego 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 13 marca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (dalej: WSA w Lublinie lub Sąd I instancji) oddalił skargę M (dalej: Miasto albo skarżący) na informację Zarządu Województwa Lubelskiego (dalej: Zarząd) o negatywnym rozstrzygnięciu protestu z dnia [..] kwietnia 2017 r. w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej. Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że Miasto złożyło wniosek o udzielenie dofinansowania na realizację projektu "Rewaloryzacja pałacu w zespole pałacowo-parkowym w R" w odpowiedzi na konkurs nr RPLU.07.01.OO-IZ.00-06-001/16 ogłoszony w ramach Działania 7.1 Dziedzictwo kulturalne i naturalne – projekty regionalne RPO WL na lata 2014-2020. Pismem z dnia [..] lutego 2017 r. Zarząd poinformował wnioskodawcę, że po dokonaniu oceny formalnej projekt został oceniony negatywnie ze względu na niespełnienie kryteriów formalnych specyficznych: kryterium 4 – "Projekt realizowany w ramach wsparcia sektora kultury i turystyki obejmuje obiekt(y) związane wyłącznie z funkcją kulturalną lub turystyczną"; kryterium 6 – "W ramach projektu obejmującego modernizację, konserwację lub poprawę infrastruktury kultury i dziedzictwa kulturowego, w skali roku przynajmniej 80% czasu lub powierzchni tej infrastruktury jest wykorzystywane do celów związanych z kulturą", a także niespełnienie kryterium formalnego poprawności: "Informacje zawarte we wniosku i załącznikach są spójne, poprawne i zgodne z obowiązującymi dokumentami składającymi się na regulamin konkursu/zasady naboru wniosków o dofinansowanie projektów pozakonkursowych" w zakresie niektórych pytań cząstkowych (pytania: nr 1, nr 6, nr 7, nr 11). Zaskarżonym rozstrzygnięciem z dnia [...] kwietnia 2017 r. Zarząd, działając na podstawie art. 57 oraz art. 58 ust. 1 pkt 1-2 w zw. z art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. z 2017 r. poz. 1460 ze zm.), dalej: u.z.r.p., nie uwzględnił protestu wniesionego przez Miasto. WSA w Lublinie oddalił skargę Miasta na powyższe rozstrzygnięcie Zarządu. Sąd podał, że w ramach oceny formalnej w pierwszym rzędzie podlega ocenie spełnienie kryteriów formalnych specyficznych oraz kryteriów formalnych dostępu. Ocena w zakresie tych kryteriów poprzedza ocenę w zakresie kryterium formalnego poprawności. Kryteria formalne specyficzne są kryteriami obligatoryjnymi, a zatem niespełnienie któregokolwiek z kryteriów formalnych specyficznych skutkuje negatywną oceną projektu, niezależnie od kwestii czy spełnione zostało kryterium formalne poprawności. Zakwestionowane w rozpoznawanej sprawie kryteria określone zostały w załączniku nr 6 do regulaminu konkursu. Według tego załącznika kryterium formalne specyficzne 4 – "Projekt realizowany w ramach wsparcia sektora kultury i turystyki obejmuje obiekt(y) związane wyłącznie z funkcją kulturalną lub turystyczną" oraz kryterium formalne specyficzne 6 "W ramach projektu obejmującego modernizację, konserwację lub poprawę infrastruktury kultury i dziedzictwa kulturowego, w skali roku przynajmniej 80% czasu lub powierzchni tej infrastruktury jest wykorzystywane do celów związanych z kulturą" są kryteriami zerojedynkowymi. Ocena spełnienia kryteriów będzie polegała na przyznaniu wartości logicznych "tak", "nie", "nie dotyczy". Z treści wniosku i wyjaśnień złożonych w odpowiedzi na wezwanie Zarządu wynika, że niespełnione zostało kryterium formalne specyficzne nr 4. Jak podano w treści studium wykonalności, w sekcji 1.2, pałac nie pełni funkcji muzealnej, wnętrza nie są dostępne dla zwiedzających. W pałacu zlokalizowane są biura oraz mieszczą się organizacje pozarządowe. Okoliczności te wnioskodawca potwierdził w piśmie z dnia 22 grudnia 2016 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie z dnia 8 grudnia 2016 r. W piśmie tym podano, że obiekt nie pełni funkcji muzealnej, nie ma w nim żadnych zbiorów ani eksponatów o dużej wartości historycznej, artystycznej czy naukowej. Wyjaśniono, że 14,22% powierzchni użytkowej budynku jest wynajmowana podmiotom zewnętrznym i wykorzystywana jest na prowadzenie działalności innej niż kulturalna. Następnie Sąd I instancji wskazał, że kryterium formalne specyficzne nr 4 stawia wymaganie, zgodnie z którym projekt realizowany w ramach wsparcia sektora kultury i turystyki obejmuje obiekt(y) związane wyłącznie z funkcją kulturalną lub turystyczną. Nie można więc uznać tego kryterium za spełnione w sytuacji, gdy projekt dotyczy obiektu, który choćby w części nie jest związany z wymienionymi funkcjami. Pałac nie pełni funkcji muzealnej, wnętrza pałacu nie są udostępniane turystom, ale są wykorzystywane w różnych innych celach, w tym w części są wynajmowane. Nie spełnione zostało także kryterium formalne specyficzne nr 6. Według tego kryterium w ramach projektu obejmującego modernizację, konserwację lub poprawę infrastruktury kultury i dziedzictwa kulturowego, w skali roku przynajmniej 80% czasu lub powierzchni tej infrastruktury jest wykorzystywane do celów związanych z kulturą. Wymienione kryterium pozostaje w związku z treścią Szczegółowego Opisu Osi Priorytetowych Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Lubelskiego na lata 2014-2020. Treść omawianego kryterium jest skorelowana z art. 53 ust. 4 pkt a rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz.Urz. UE L 2014.187.1), dalej: rozporządzenie 651/2014. Zgłoszony przez Miasto projekt nie spełnia powyższego kryterium, gdyż w świetle treści wniosku o dofinansowanie oraz dołączonych do niego dokumentów nie ma podstaw do przyjęcia, że w skali roku przynajmniej 80% czasu lub powierzchni infrastruktury jest wykorzystywane do celów związanych z kulturą. Bezspornie pałac nie spełnia powyższego kryterium, a wynika to z okoliczności przedstawionych wyżej w odniesieniu do kryterium formalnego specyficznego 4. Nieuprawnione jest zaś twierdzenie strony skarżącej, że na potrzeby finansowania elewacja pałacu powinna zostać traktowana jako samodzielna i odrębna część infrastruktury, jako samodzielne i odrębne zamierzenie budowlane, a próg 80% powinien być oceniany w ramach projektu w odniesieniu wyłącznie do zewnętrznej części (elewacji, fasady pałacu), jako odrębnej infrastruktury. Rewaloryzacja ścian zewnętrznych, które konstruują budynek, stanowi rewaloryzację samego budynku. Nie można bowiem wyodrębnić ścian zewnętrznych z budynku, którego te ściany tworzą. Wbrew stanowisku strony skarżącej, elewacja pałacu nie może być traktowana jako odrębna część infrastruktury oceniana samodzielnie z punktu widzenia kryterium formalnego specyficznego 6. Akcentowana przez stronę skarżącą możliwość oglądania pałacu z zewnątrz nie oznacza wykorzystywania elewacji w skali roku w 80% do celów związanych z kulturą. Zdaniem Sądu I instancji niezasadne są także zarzuty kwestionujące ocenę niespełnienia kryterium formalnego poprawności: "Informacje zawarte we wniosku i załącznikach są spójne, poprawne i zgodne z obowiązującymi dokumentami składającymi się na Regulamin konkursu/zasady naboru wniosków o dofinansowanie projektów pozakonkursowych". Nie budzi wątpliwości, że wnioskodawca dokonując poprawy wniosku błędnie wypełnił tabele 1 i 2 w sekcji 2.36. W ocenie WSA w Lublinie wezwanie z dnia 8 grudnia 2016 r. wskazujące, że tabele zostały błędnie wypełnione i wzywające do korekty wniosku w tym zakresie, należy uznać za wystarczające. Niezasadny jest zatem podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 37 ust 1 w zw. z art. 43 ust. 1 u.z.r.p. wskutek skierowana do wnioskodawcy wezwania, które w ocenie strony skarżącej zostało sformułowane w sposób nieprecyzyjny. Poza tym nie było obowiązkiem Zarządu wskazanie w wezwaniu konkretnego działu gospodarki, który winien być wymieniony we wniosku. Miasto zaskarżyło wyrok w całości domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi Miasto zarzuciło naruszenie: I. Przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie przez Sąd I instancji zaskarżonego wyroku, które stanowi powtórzenie błędnych tez organu oraz w którym brak jest odniesienia się przez WSA w Lublinie do stanowiska skarżącej przedstawionego w skardze, co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych przez błędne przyjęcie, że projekt nie obejmuje obiektu związanego wyłącznie z funkcją kulturalną lub turystyczną oraz, że czas lub powierzchnia modernizowanej infrastruktury w ramach projektu nie jest wykorzystywana do celów związanych z kulturą, w skutek czego ocena wniosku została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny – w sytuacji gdy projekt obejmuje rewaloryzację pałacu, stanowiącego zabytek nieruchomy wpisany do wykazu zabytków wpisanych do rejestru zabytków nieruchomych województwa lubelskiego i rejestru zabytków archeologicznych województwa lubelskiego, co potwierdza również załączona do wniosku decyzja zatwierdzająca projekt budowlany z dnia 27 listopada 2008 r., a powierzchnia modernizowanej w ramach projektu infrastruktury obejmuje jedynie część prac konserwatorskich zespołu pałacowo-parkowego, tj. renowację: 1. elewacji korpusu głównego pałacu wraz z alkierzami , 2. elewacji skrzydła zachodniego, 3. elewacji wieży w skrzydle zachodnim; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 37 ust. 1 w zw. z art. 46 ust. 1 i 3 u.z.r.p. poprzez dokonanie oceny wniosku w sposób nieprzejrzysty i nierzetelny, niespójny z oceną wniosków o dofinansowanie składanych przez skarżącego we wcześniejszych konkursach oraz pozbawiony uzasadnienia ze względu na niewyjaśnienie przesłanek, ze względu na które wniosek został oceniony negatywnie pod względem formalnym oraz powtórzenie treści Instrukcji wypełniania wniosku oraz wezwania do usunięcia braków formalnych – wobec czego przeprowadzona ocena wniosku nie została poddana właściwej kontroli instancyjnej, realizowanej w ramach przewidzianej procedury konkursowej; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 56 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 58 ust. 1 u.z.r.p. poprzez niezawarcie w zaskarżonym wyroku jakiegokolwiek uzasadnienia niespełnienia przez wniosek wskazanych kryteriów formalnych – w sytuacji gdy organ przy rozpoznaniu protestu naruszył zasady rzetelności i przejrzystości, powielając argumenty organu poczynione w ramach oceny wniosku i niedostrzeżeniu ewidentnych uchybień merytorycznych art. 37 ust. 1 u.z.r.p., co skutkuje nierozpoznaniem protestu przez organ – mimo tego, że ocena projektu dokonana została z naruszeniem przepisów prawa i regulaminu konkursu; Powyższe naruszenia przepisów postępowania miały istotny wpływ na wynik sprawy, to jest przesądziły o negatywnej ocenie wniosku skarżącego z powodu niespełnienia kryteriów formalnych i legły u podstaw odmowy dofinansowania realizacji Projektu. II. Przepisów prawa materialnego tj.: 1. art. 37 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 43 ust. 1 u.z.r.p. poprzez brak rzetelnej i obiektywnej oceny polegającej na błędnym przyjęciu, że zarzuty skarżącego są niezasadne, a ocena wniosku została przeprowadzona prawidłowo, co skutkuje negatywną oceną projektu w ramach "Wymogów formalnych i kryteriów oceny projektów" (Załącznik nr 6 do Regulaminu konkursu), dalej: "Kryteria formalne", w zakresie: – Kryteriów formalnych specyficznych: Kryterium 4 i Kryterium 6, – Kryterium formalnego poprawności: Kryterium 1. co w konsekwencji naruszyło art. 125 ust. 1 rozporządzenia nr 966/2012 oraz art. 125 ust. 3 lit. a/ rozporządzenia nr 1303/2013 poprzez skierowanie do Miasta wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku sformułowanego w sposób nieprecyzyjny i uniemożliwiający zidentyfikowanie rzekomych wadliwości, do których odwoływał się organ, a co za tym idzie uniemożliwiający dokonanie ewentualnego uzupełnienia lub poprawy Wniosku, oraz poprzez wprowadzanie skarżącego w błąd przy udzielaniu odpowiedzi na pytania zadawane na etapie przygotowywania dokumentacji aplikacyjnej wobec wyraźnego wskazania możliwości kontaktu telefonicznego z pracownikami organu - co należy uznać za dokonanie oceny wniosku w sposób dowolny i sprzeczny z zasadą równego dostępu do pomocy; 2. art. 37 ust. 1 u.z.r.p. w zw. z art. 53 ust. 4a rozporządzenia nr 651/20149 w zw. z § 7 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju poprzez błędną wykładnię pojęcia przestrzeni infrastruktury wykorzystywanej do celów związanych z kulturą, co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego zakwalifikowania powierzchni całego obiektu - budynku pałacu do powierzchni wykorzystywanych do celów związanych z kulturą - w sytuacji gdy powierzchnia modernizowanej w ramach Projektu infrastruktury obejmuje jedynie część prac konserwatorskich zespołu pałacowo-parkowego, tj. renowację 1. elewacji korpusu głównego pałacu wraz z alkierzami, 2. elewacji skrzydła zachodniego, 3. elewacji wieży w skrzydle zachodnim. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA lub Sąd II instancji) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, zatem spełnione zostały warunki do rozpoznania skargi kasacyjnej. Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna Miasta oparta została na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. W takiej sytuacji Sąd II instancji w pierwszej kolejności odnosi się do podniesionych w tej skardze zarzutów procesowych, a dopiero w drugiej do naruszeń prawa materialnego. Konieczność zachowania takiej kolejności rozpoznawania zarzutów kasacyjnych jest konsekwencją tego, że ocena naruszeń prawa materialnego może być dokonana tylko wtedy, gdy w postępowaniu kasacyjnym zostanie ustalone, że stan faktyczny sprawy jest niesporny albo, że nie został skutecznie zakwestionowany skargą kasacyjną. Skarga kasacyjna Miasta nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła prowadzić do uchylenia skarżonego wyroku. W ocenie NSA nietrafne są podniesione przez Miasto zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Pośród nich najdalej idącym jest ten, który podnosi naruszenie przez Sąd I instancji treści art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzut tak sformułowany ma podstawowe znaczenie dla oceny poprawności wyroku, gdyż jego trafność czyniłaby niezasadnym odnoszenie się do pozostałych, bo stwierdzenie wady uzasadnienia wyroku nie daje możliwości jego oceny z punktu widzenia naruszeń prawa procesowego i materialnego. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji nie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. Z treści tego przepisu nie wynika nic więcej jak tylko to, z jakich elementów musi być budowane uzasadnienie wyroku. Zatem przepis ten odnosi się do elementów formalnych uzasadnienia, czyli do tego, czy kontrolowane uzasadnienie wyroku posiada elementy wskazane w ustawie. Na podstawie tego przepisu nie można kwestionować dokonanych przez Sąd I instancji ocen stanu faktycznego i prawnego sprawy. Jeżeli w tym zakresie uzasadnienie, a w konsekwencji wyrok jest wadliwy, to taką wadę należy podnosić jako naruszenie prawa materialnego lub procesowego we właściwej podstawie kasacyjnej. Sąd II instancji podkreśla, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., podobnie jak każdy inny ma być uzasadniony przez stronę. Obowiązek ten wynika z treści art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., zatem to strona, jeżeli twierdzi, że doszło do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., ma wskazać jakich elementów brakuje w uzasadnieniu. Rozpoznawana skarga kasacyjna, pomimo że wskazanemu zarzutowi poświęca 17 stron, to ani jednym zdaniem nie odnosi się do formalnej wadliwości uzasadnienia, ale prowadzi polemikę z merytorycznymi poglądami Sądu I instancji, a to nie jest wypełnienie warunku dla uznania trafności stawianego zarzutu. Nietrafne są również zarzuty podnoszące naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. z odesłaniem do art. 37 ust. 1 w związku z art. 46 ust. 1 i 3 u.z.r.p. (pkt 2) oraz w powiązaniu z art. 56 ust. 2 pkt 1 i art. 58 ust. 1 u.z.r.p. Nietrafność tych zarzutów ma swoje źródło w ich formalnej wadliwości. NSA podkreśla jeszcze raz, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym, a to oznacza, że jej skuteczność jest uzależniona od spełnienia prawem nakazanych warunków, a sąd kasacyjny może wypowiadać się na temat skarżonego wyroku tylko w zakresie przez nią wskazanym. Sąd II instancji nie może domniemywać kierunków i zakresu weryfikacji zaskarżonego wyroku. Z tego też powodu ta skarga jest profesjonalnym środkiem prawnym. Zatem NSA odnosząc się do wcześniej wskazanych zarzutów zauważa, że Sąd I instancji nie mógł naruszyć przepisu, którego nie stosował. Poza sporem pozostaje, że skarżony wyrok oddalił skargę Miasta, toteż jego prawną podstawą był art. 151 p.p.s.a. Zresztą wprost dał temu wyraz w ostatnim zdaniu uzasadnienia. Skoro tak, to logicznie rzecz ujmując Sąd I instancji mógł naruszyć właśnie ten przepis, jeżeli zdaniem strony została oddalona skarga w warunkach, które nie dawały podstaw do takiego orzekania. Z kolei naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. byłoby możliwe do zarzucenia Sądowi I instancji, ale tylko przy założeniu, że zarzut polegałby na niezastosowaniu tego przepisu. Z treści zarzutu i uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika, by Miasto stawiało taki zarzut, a skoro ten brak istnieje, to Sąd II instancji nie może kontrolować wyroku z takiej perspektywy prawnej, bo gdyby to uczynił to naruszyłby przepis art. 183 § 1 p.p.s.a. To do strony należy wyznaczenie zakresu sprawy kasacyjnej, a nie do Sądu II instancji. Z tych więc powodów wadliwie ujęte zarzuty procesowe muszą prowadzić do ich nieuwzględnienia. Zdaniem NSA nietrafne są również zarzuty materialne skargi kasacyjnej. Podobnie jak w przypadku zarzutów procesowych wskazać należy, że są formalnie wadliwe, bo nie określają przepisów naruszonych przez Sąd I instancji. Wprost odnoszą się do przepisów u.z.r.p., a tych przepisów przecież nie stosuje i nie stosował Sąd I instancji. Na gruncie p.p.s.a., gdy chodzi o prawo materialne, wadliwie stosowane przez organ prawo materialne znajduje oparcie w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a., o ile zarzut byłby zbudowany jako naruszenie tego przepis przez jego niezastosowanie albo w art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie skargi, w sytuacji gdy nie mogła być oddalona ze względu na wady postępowania przed organami. Wskazane wady podnoszonych przez Miasto zarzutów nie dawały podstaw do odrzucenia skargi, jednak mają istotny wpływ na zakres oceny skarżonego wyroku (zob. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 1), bo zakres tej kontroli może być wyznaczony zakresem uzasadnienia. Skoro tak, to zarzut naruszenia prawa materialnego może być wiązany z naruszeniem treści art. 37 ust. 1 i ust. 2 u.z.r.p. polegającym na nierzetelnej ocenie projektu Miasta i przyjęciu, że nie spełniał on specyficznego kryterium formalnego nr 4, które nakazywało by projekt był realizowany w ramach wsparcia sektora kultury i turystyki i obejmował obiekty związane wyłącznie z funkcją kulturalną lub turystyczną. Tak rozumiany zarzut nie znajduje uzasadnienia. Zgodzić należy się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że projekt Miasta nie spełnił tego warunku. Poza sporem jest, że rewaloryzacja pałacu w zespole pałacowo-parkowym w R obejmować miała elewację zewnętrzną tego obiektu i jego otoczenie, jednak sam obiekt, pomimo że zabytkowy, nie pełnił funkcji kulturalnej lub turystycznej, tym samym nie mógł być zakwalifikowany do dofinansowania. Sąd II instancji podkreśla, że z dofinansowania mogły korzystać tylko projekty, które były związane wyłącznie z funkcją kultury lub turystyki, co oznacza, że przy ustalaniu zakresu przedmiotowego konkursu należało w sposób bardzo ścisły uwzględniać rodzaj realizowanej funkcji. Bez wątpienia tej funkcji nie realizował obiekt zgłoszony przez Miasto. Chociaż jest obiektem zabytkowym, to jednak pełni inną funkcję niż wymagana w warunkach konkursu. Niezasadność rozpoznawanego zarzutu pociąga za sobą nietrafność pozostałych zarzutów materialnych, gdyż w realiach rozpoznawanej sprawy są one bezprzedmiotowe, skoro niespełnienie kryterium formalnego specyficznego nr 4 prowadziło do negatywnej oceny, której skutkiem było nierozpoznawanie wniosku. Z tych wszystkich powodów oraz ze względu na treść art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie. O kosztach postępowania postanowiono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.