I GSK 2563/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Edward Kierejczyk Sędziowie NSA Jan Grabowski Jan Kacprzak (spr.) Protokolant Anna Tomaka-Magdoń po rozpoznaniu w dniu 24 października 2007 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S.-A. Spółka z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 10 sierpnia 2006 r. sygn. akt V SA/Wa 1030/06 w sprawie ze skargi A. P. Spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty podatku od towarów i usług oddala skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2006 r. sygn. akt I GSK 2370/05, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej A. P. Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 13 maja 2005 r., sygn. akt V SA/Wa 2400/04 w sprawie ze skargi Spółki A. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług, uchylił zaskarżony wyrok w zakresie dotyczącym oddalenia skargi na w/w decyzję w części dotyczącej podatku od towarów i usług i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.. W pozostałej części skargę kasacyjną oddalił. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na decyzję organu odwoławczego w całości a więc i w odniesieniu do rozstrzygnięcia w sprawie dotyczącego określenia podatku od towarów i usług. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r., Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego I w W. z dnia [...] października 2003 r. w zakresie określenia wartości celnej oraz kwoty długu celnego, zaś w części dotyczącej określenia podatku od towarów i usług uchylił tę decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Uzasadniając decyzję w uchylonej części Dyrektor Izby Celnej w W. stwierdził, że organ celny pierwszej instancji wydał postanowienie o wszczęciu postępowania celnego oraz postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego. Zdaniem organu odwoławczego wydane następnie w oparciu o art. 266 Kodeksu celnego postanowienie o połączeniu wymienionych powyżej postępowań, wszczętych odrębnymi postanowieniami nie jest prawnie skuteczne, bowiem zakres uregulowania art. 266 Kodeksu celnego nie odnosi się do postępowania podatkowego wszczynanego i prowadzonego na podstawie ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym i Ordynacji podatkowej. Zdaniem organu celnego drugiej instancji brak prawidłowego połączenia postępowań uniemożliwiało zawarcie orzeczenia co do ich zakresów w jednej decyzji, a wszczęte postępowanie podatkowe powinno zakończyć się wydaniem oddzielnej decyzji w zakresie podatków. Naczelny Sąd Administracyjny uznał prezentowany w decyzji zaskarżonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pogląd za błędny. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż w związku ze zmianami wprowadzonymi ustawą z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizacje jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (Dz. U. Nr 137, poz. 1302), organy celne uzyskały status organów podatkowych i zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym, jeśli w wyniku weryfikacji zgłoszenia celnego organ celny stwierdzi, że kwoty podatku zostały wskazane nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatki w prawidłowej wysokości. Naczelnik urzędu celnego może określić kwotę podatku w decyzji dotyczącej należności celnych. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż z treści art. 266 Kodeksu celnego wynika, że organ celny może połączyć toczące się przed nim oddzielne sprawy, w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli dotyczą tej samej osoby i są ze sobą w związku. Zgodnie zaś z art. 262 Kodeksu celnego do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepis art. 12 oraz przepisy działu IV Ordynacji podatkowej. Wymieniony art. 262 Kodeksu celnego i dział IV Ordynacji podatkowej dotyczy postępowania podatkowego, a zatem ustawodawca zezwalając na połączenie postępowań włączył do katalogu postępowań celnych, które można połączyć także postępowanie podatkowe, które regulują przepisy wymienionego działu IV Ordynacji podatkowej. W świetle powyższego, stwierdzenie organu celnego drugiej instancji zawarte w zaskarżonej decyzji, że wydanie postanowienia o połączeniu postępowania celnego i podatkowego nie jest prawnie skuteczne, nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę zaakceptował błędne rozstrzygnięcie organu odwoławczego w części dotyczącej określenia podatku od towarów i usług, co stanowi zgodnie z treścią art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2006 r., sygn. akt V SA/Wa 1030/06, po ponownym rozpoznaniu skargi Spółki A. P. w części dotyczącej podatku od towarów i usług, uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej podatku od towarów i usług, stwierdził, że zaskarżona decyzja w części uchylonej nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz zasądził od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz A. P. Spółki z o.o. w W. kwotę 250 złotych tytułem kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w odniesieniu do ,problematyki prawnej wynikającej z przepisów art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11 poz. 50 ze zm.), art. 262 i 266 kodeksu celnego, art. 12 i przepisów działu IV ordynacji podatkowej wywiódł według stanowiska zawartego w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 27 kwietnia 2006 r., I GSK 2370/05 wydanego w tej sprawie, a uchylającego poprzedni wyrok Sądu pierwszej instancji i przekazującego mu sprawę do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny podniósł, że z powołanego art. 11 ust 2 ustawy z 1993 r. wynika, że ustawodawca nie ograniczył uprawnienia naczelnika urzędu celnego do orzekania w przedmiocie podatku od towarów i usług jedynie do sytuacji, w której nastąpiło zaniżenie wartości celnej towaru, mającej wpływ na podstawę opodatkowania w imporcie. Wręcz przeciwnie w każdej sytuacji, gdy w wyniku weryfikacji zgłoszenia celnego organ stwierdził, że wartość celna została błędnie określona, a w związku z tym błędnie określono również kwotę podatku należnego z tytułu importu, naczelnik urzędu celnego był obowiązany wydać decyzję określającą podatki w prawidłowej wysokości. Wymieniony przepis stanowił więc podstawę do określenia podatku również w niższej wysokości niż wykazana nieprawidłowo w zgłoszeniu celnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że na gruncie tego przepisu nie ma znaczenia, czy nieprawidłowe określenie podatku przez importera nastąpiło w wyniku obniżenia, czy też podwyższenia przez organy celne wartości celnej towaru. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał ponadto, że powołany przez Spółkę wyrok NSA z 8 maja 2003 r. sygn. akt I SA/Łd 2190/02 odnosi się do stanu prawnego obowiązującego przed 1 września 2003 r., tj. przed istotnymi zmianami wprowadzonymi do ustawy o podatku VAT z 1993 r., ustawą z 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw (...), którą nadano organom celnym kompetencje organu podatkowego. Wyrażony w tym wyroku pogląd dotyczy nie tylko innego stanu faktycznego, ale także innego stanu prawnego. Wojewódzki Sąd zauważył, że przepis art. 11 ust. 2 ustawy o podatku VAT z 1993 r. obowiązywał wówczas w innym brzmieniu. Natomiast art. 11b tej ustawy, będący również przedmiotem wykładni został uchylony z dniem 1 września 2003 r. powołana ustawą o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych. Zatem art. 11b ustawy o podatku VAT 1993 r., jako przepis o charakterze formalnym - na co wskazuje jednoznacznie jego brzmienie - nie obowiązywał już w dacie wszczęcia w niniejszej sprawie postępowania podatkowego oraz wydania w tym zakresie decyzji przez organ pierwszej instancji. Z przedstawionych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutu skarżącej, mającego prowadzić do uznania, iż w sprawie brak było podstaw do wydania decyzji w przedmiocie podatków należnych z tytułu importu leków z uwagi na obniżenie przez organy celne wartości celnej tych leków. Przyczyną uchylenia decyzji w zakresie dotyczącym określenia podatku od towarów i usług jest natomiast bezpodstawne uznanie przez Dyrektora Izby Celnej, iż wydane w sprawie postanowienie o połączeniu postępowań celnego i podatkowego, wszczętych odrębnymi postanowieniami, nie jest prawnie skuteczne z przyczyn wymienionych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny według wyroku NSA z dnia 27 kwietnia 2006 r.. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał ponadto, iż w niniejszej sprawie nie było potrzeby wydawania postanowienia o połączeniu wszczętych odrębnymi postanowieniami postępowań celnego i podatkowego. Wojewódzki Sad zwrócił uwagę na brzmienie zdania drugiego art. 11 ust 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym, wprowadzone ustawą z 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw (...), zgodnie z którym naczelnik urzędu celnego może określić kwotę podatku w decyzji dotyczącej należności celnych. Przepis ten uprawnia do rozstrzygnięcia w jednej decyzji zarówno co do podatków i co do należności celnych. Powyższy przepis, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, stanowi więc samoistną podstawę do zamieszczenia w decyzji o należnościach celnych rozstrzygnięcia także o podatkach. Na tej też podstawie Wojewódzki Sąd wywiódł, iż nie jest konieczne wydawanie postanowienia o połączeniu obu postępowań, tj. postępowania celnego i podatkowego, wszczętych oddzielnie. Z kolei wydanie postanowienia o połączeniu na podstawie art. 266 Kodeksu celnego nie jest kwalifikowane jako wada wymagająca wzruszenia decyzji. Od powyższego wyroku wniosła skargę kasacyjną S. – A. Spółka z o.o. w W., będąca następcą prawnym A. P. Spółki z o.o. w W. i zaskarżając ten wyrok w części dotyczącej podatku od towarów i usług, zarzuciła, że został on wydany z: I Naruszeniem przepisów postępowania, o których mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a, tj: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz § 2 p.p.s.a. poprzez odmowę uchylenia decyzji Dyrektora Izby Celnej z tej przyczyny, iż została ona wydana, w części dotyczącej podatku VAT z istotnym naruszeniem normy procesowej art. 11 c ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (dalej: ustawy o VAT) w związku z art. 244 pkt 3 i art. 65 § 4 i 5 Kodeksu celnego, tj. po upływie trzech lat od dnia dokonania przez Spółkę zgłoszenia celnego, a więc po wygaśnięciu obowiązku publicznoprawnego, 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz § 2 p.p.s.a. poprzez odmowę uchylenia decyzji Dyrektora Izby Celnej z tej przyczyny, iż została ona wydana, w części dotyczącej podatku VAT z istotnym naruszeniem normy procesowej art. 11 c ust 4 ustawy o VAT w zw. z art. 230 § 4 Kodeksu celnego, 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit c oraz § 2 p.p.s.a. poprzez odmowę uchylenia decyzji Dyrektora Izby Celnej z tej przyczyny, iż została ona wydana w części dotyczącej określenia podatku VAT z istotnym naruszeniem normy procesowej art. 11 c ust 4 ustawy o VAT w zw. z art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit c oraz § 2 p.p.s.a. poprzez odmowę uchylenia decyzji Dyrektora Izby Celnej z tej przyczyny, iż została ona wydana, w części dotyczącej określenia podatku VAT, z istotnym naruszeniem normy procesowej art. 11 ust 2 ustawy o VAT, 5) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak dostatecznego wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przesłanek, ze względu na które przy orzekaniu w przedmiotowej sprawie pominięto kwestie prawne, które zostały wymienione w pkt I. 1) - 3) skargi kasacyjnej. II Naruszeniem przepisów prawa materialnego, o którym mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj: art. 15 ust. 4 ustawy o podatku VAT z 1993 r. poprzez błędne stosowanie, tj: akceptację przez WSA możliwości stosowania normy tego przepisu w przedmiotowej sprawie przez Dyrektora Izby Celnej w W.. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku WSA w części dotyczącej podatku VAT i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca Spółka podniosła, że do dnia wydania decyzji przez Dyrektora Izby Celnej nie wydano żadnego skutecznego aktu administracyjnego, określającego wobec niej wielkość zobowiązania w zakresie podatku VAT, w kwocie innej niż wynikała ze zgłoszenia celnego. Decyzję Dyrektora Izby Celnej wydano natomiast po upływie 3 lat od daty dokonania zgłoszenia celnego. Zdaniem Spółki, w dacie wydawania decyzji przez organ odwoławczy bezskutecznie upłynął termin do powiadomienia, a tym bardziej do rozstrzygania o zobowiązaniu Spółki w zakresie podatku VAT. W ocenie Spółki, jedynym uprawnionym rozstrzygnięciem Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie określenia podatku VAT było uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w tym zakresie, wskazując na dyspozycję art. 11 c) ust. 4 ustawy o VAT w zw. z art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej. Strona wnosząca skargę kasacyjną stwierdziła również, że niedostateczne uwzględnienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku kluczowych zarzutów podnoszonych w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego, stanowi zaprzeczenie wzorca prawidłowego uzasadnienia orzeczenia. W kwestii naruszenia prawa materialnego autor skargi kasacyjnej podniósł, że bezprzedmiotowym było stosowanie w niniejszej sprawie art. 15 ust. 4 ustawy o VAT, skoro niemożliwe było stosowanie w sprawie art. 11 ust. 2 tej ustawy. Ponadto nie można było również stosować przepisu art. 15 ust. 4 ustawy o VAT z uwagi na fakt, iż po dacie 30 kwietnia 2004 r. ustała możliwość stosowania przepisów ustawy o VAT ze względu na brak przepisów intertemporalnych w przepisach obowiązujących od dnia 1 maja 2004 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W związku z oparciem niniejszej skargi kasacyjnej na obydwu podstawach wymienionych w art. 174 p.p.s.a., rozpoznania w pierwszej kolejności wymagają podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. W przypadku postawienia zarzutu naruszenia przepisów postępowania, strona wnosząca skargę kasacyjną obowiązana jest nie tylko dokładnie wskazać naruszony przepis, ale również wykazać, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, wymienione w pkt I 1 – 4 petitum skargi, nie dają podstawy do przyjęcia, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i § 2 p.p.s.a. Odnosząc się do zarzutu wskazanego w pkt I.1) skargi kasacyjnej, tj. naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz § 2 p.p.s.a. poprzez odmowę uchylenia decyzji organu odwoławczego, wydanej w części dotyczącej podatku VAT po upływie 3 lat od dnia dokonania przez Spółkę zgłoszenia celnego, Naczelny Sąd Administracyjny uznaje ten zarzut za bezzasadny. Art. 65 § 4 Kodeksu celnego uprawnia organ celny do wydania decyzji uznającej zgłoszenie celne za nieprawidłowe w całości lub części i zmiany elementów zawartych w zgłoszeniu – także innych niż rozstrzygające o nadaniu towarowi właściwego przeznaczenia, czy określające kwotę długu celnego. Przewidziany w art. 65 § 5 Kodeksu celnego termin do wydania powyższej decyzji, tj. 3 lata od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego, w niniejszej sprawie został zachowany. Jak bowiem wynika z ugruntowanej linii orzeczniczej NSA – termin ten odnosić należy do decyzji organów celnych pierwszej instancji (por. wyrok z dnia 21 czerwca 2006 r., sygn. akt I GSK 2482/05; wyrok z dnia 11 lipca 2006 r., sygn. akt I GSK 2635/05, wyrok z dnia 4 lipca 2007 r., sygn. akt I GSK 1863/06). Do decyzji organu odwoławczego ma on zastosowanie wówczas, gdyby chodziło o uchylenie lub zmianę decyzji organu pierwszej instancji na niekorzyść odwołującego się. Podnieść ponadto należy, że co do kwestii wygaśnięcia obowiązku publicznoprawnego, to art. 244 w pkt 3 Kodeksu celnego dotyczy przedawnienia w rozumieniu art. 242 § 4 Kodeksu celnego i reguluje kwestię wygaśnięcia długu celnego, nie zaś podatku VAT. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego chybiony jest również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i § 2 p.p.s.a. poprzez odmowę uchylenia decyzji organu odwoławczego, wydanej w części dotyczącej podatku VAT z naruszeniem art. 11 c) ust. 2 ustawy o VAT w zw. z art. 230 § 4 Kodeksu celnego. Przepis art. 11 c) ust. 2 ustawy o VAT stanowi, że do należności podatkowych określonych zgodnie z ust. 1 oraz art. 11 stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu celnego, dotyczące powiadomienia dłużnika o kwocie należności wynikających z długu celnego. Podkreślić należy, iż powołany przepis nakazuje odpowiednie stosowanie przepisów Kodeksu celnego w zakresie powiadomienia dłużnika o kwocie zobowiązania podatkowego. Należy zatem wyjaśnić, że do przedawnienia zobowiązań podatkowych, wbrew stanowisku skarżącej Spółki, mają zastosowanie przepisy ustawy Ordynacja podatkowa. Zgodnie z art. 70 § 1 tej ustawy, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Skoro więc w przedmiotowej sprawie obowiązek podatkowy powstał z chwilą przyjęcia zgłoszenia celnego, uznać należy, iż w dacie orzekania przez organ celny nie zachodziła ujemna przesłanka kontynuowania postępowania podatkowego – przedawnienie zobowiązania podatkowego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzut wymieniony w punkcie I. 3) skargi kasacyjnej, odnoszący się do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i § 2 p.p.s.a. w związku z przepisami art. 11 c) ust. 4 ustawy o VAT oraz art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, nie może być poddany odrębnej ocenie. Został on bowiem ściśle powiązany z zarzutami naruszenia przepisów postępowania w zasadniczej kwestii ustalenia wysokości kwoty należnego podatku, co jednoznacznie wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej w tym przedmiocie. Dlatego też, wskazane powyżej stanowisko, w którym Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadne uznał zarzuty dotyczące przedawnienia zobowiązania podatkowego, należy odnieść również do stwierdzenia niezasadności zarzutu, związanego z umorzeniem postępowania w sytuacji jego bezprzedmiotowości. Odnosząc się do zarzutu zawartego w punkcie I.4) skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w myśl art. 11 ust. 2 ustawy o podatku VAT, organ celny był zobowiązany do sprawdzenia kwoty podatków wykazanych przez podatnika w zgłoszeniu celnym. W przypadku wykazania nieprawidłowych kwot podatków, organ celny obowiązany był obliczyć je w prawidłowej wysokości i wykazać w zgłoszeniu celnym. W przepisie tym ustawodawca, nakładając na organ celny obowiązek sprawdzenia kwoty podatków wykazanych przez podatnika w zgłoszeniu celnym, umożliwił organowi dokonanie takiej weryfikacji zgłoszenia celnego zarówno w trybie art. 70 Kodeksu celnego, jak również w trybie art. 83 Kodeksu celnego. W obu wypadkach, gdy organ celny uznaje zgłoszenie celne za nieprawidłowe, zastosowanie ma przepis art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego. Nie stanowi także usprawiedliwionej podstawy kasacyjnej podniesiony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku przesłanek ze względu, na które pominięto przy orzekaniu kwestie prawne wymienione w pkt I.1) – 3) skargi kasacyjnej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uchybienie takie nie zaistniało, ponieważ Sąd pierwszej instancji w sposób prawidłowy uzasadnił wydany przez siebie wyrok, przedstawiając wyczerpujące argumenty. Niewątpliwie art. 141 § 4 sądowej ustawy procesowej nakłada na sąd obowiązek zawarcia w uzasadnieniu określonych elementów, takich jak: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie (...). Z treści uzasadnienia powinno zatem wynikać, czy wojewódzki sąd administracyjny rozstrzygał w granicach sprawy, w której wydany został zaskarżony akt, czy zawarł w tym uzasadnieniu elementy konieczne, w tym czy wskazał podstawy prawne stanowiące oparcie dla rozstrzygnięcia oraz czy należycie je wyjaśnił. Uzasadnienie, które nie spełnia swego procesowego znaczenia, a w szczególności nie daje stronom oraz sądowi drugiej instancji możliwości oceny trafności rozstrzygnięcia, uznać należy za uchybiające przepisowi prawa procesowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew powyższemu zarzutowi skargi kasacyjnej, zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji zostało uzasadnione zgodnie z przewidzianymi prawem powyższymi wymogami. Wobec nieprzedstawienia w skardze kasacyjnej zasadnych zarzutów w ramach naruszenia przepisów postępowania, rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczące zarzutów naruszenia prawa materialnego muszą się odnosić do przedstawionego powyżej niespornego stanu faktycznego. Wskazując w podstawach skargi kasacyjnej na naruszenie prawa materialnego, skarżąca Spółka zarzuciła obrazę art. 15 ust. 4 ustawy o podatku VAT z 1993 r. poprzez jego błędne stosowanie. Naczelny Sąd Administracyjny uznał ten zarzut za chybiony z uwagi na fakt, iż zastosowanie tego przepisu nie miało wpływu na wynik sprawy. W art. 29 ust. 13 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), który powinien być wskazany w podstawie prawnej decyzji, ustawodawca zawarł bowiem tożsamą co do istoty regulację w odniesieniu do podstawy opodatkowania w imporcie, jak w art. 15 ust. 4 ustawy o podatku VAT z 1993 r. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że podstawy kasacyjne, na których w rozpatrywanej sprawie oparto środek odwoławczy, nie mają usprawiedliwionych podstaw i z tego względu na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.