I GSK 495/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Beata Sobocha-Holc po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej N. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 3603/24 w sprawie ze skargi N. M. na informację Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 6 grudnia 2024 r. nr OR15-84040-OR1501522/23 w przedmiocie negatywnej oceny przedsięwzięcia postanawia: 1. pozostawić skargę kasacyjną bez rozpatrzenia; 2. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uiszczony wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 200 (dwieście) złotych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej zwany: WSA lub sądem I instancji) wyrokiem z 31 stycznia 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 3603/24 oddalił skargę N. M. (dalej zwanego: skarżącym) na informację Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z 6 grudnia 2024 r. nr OR15-84040-OR1501522/23 w przedmiocie pozostawienia wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia bez rozpatrzenia. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącemu 12 marca 2025 r. (patrz ZPO k. 74 akt administracyjnych). Skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Skargę kasacyjną została mylnie złożona w biurze podawczym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu 31 marca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przesłał skargę kasacyjną do WSA w Warszawie 3 kwietnia 2025 r. (patrz data stempla pocztowego – k. 84 akt sądowych). Sąd I instancji pismem z 11 kwietnia 2025 r. w wykonaniu zarządzenia z 9 kwietnia 2025 r. (patrz k. 86 akt sądowych) przekazał Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu akta sprawy wraz ze złożoną skargą kasacyjną. Skarga kasacyjna wpłynęła do Naczelnego Sądu Administracyjnego 16 kwietnia 2025 r. (k. 86 akt sądowych). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna jako wniesiona po upływie ustawowego terminu podlegała pozostawieniu bez rozpatrzenia. Na wstępie podnieść należy, że ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju reguluje postępowanie sądowoadministracyjne pod kilkoma względami odmiennie od trybu określonego w ustawie – Prawo postępowania przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 30e ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2024 r. poz. 324; dalej zwanej: u.z.p.p.r.) w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej zwanej: p.p.s.a.) dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52 – 55, art. 61 § 3 – 6, art. 115 – 122, 146, 150 i 152 tej ustawy. Jak wynika z akt sprawy odpis zaskarżonego wyroku WSA w Warszawie wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącemu 12 marca 2025 r. Zgodnie zaś z treścią art. 30d ust. 1 u.z.p.p.r. wnioskodawca lub właściwa instytucja pośrednicząca lub zarządzająca może wnieść skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w terminie 14 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Termin na wniesienie skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie upływał zatem 26 marca 2025 r. Z daty zamieszczonej na pieczątce wpływu wynika, że czynności tej dokonano po terminie tj. 31 marca 2025 r. Dodatkowo przesyłka została złożona w Biurze Podawczym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, a następnie przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarga kasacyjna wniesiona została zatem za pośrednictwem sądu I instancji. Tymczasem powołany powyżej art. 30d ust. 1 u.z.p.p.r. wprowadza zasadę wnoszenia skargi kasacyjnej w sprawach regulowanych ustawą o zasadach prowadzenia polityki rozwoju bezpośrednio do sądu kasacyjnego. Oznacza to, że dla oceny zachowania terminu do jej wniesienia nie można przyjąć daty nadania (złożenia) skargi za pośrednictwem sądu I instancji (co w sprawie niniejszej tak czy inaczej nie miało wpływu na ocenę terminowości). Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą sądów administracyjnych oraz stanowiskiem doktryny, w przypadku wniesienia skargi za pośrednictwem wojewódzkiego sądu administracyjnego, sąd ten powinien przekazać ją do NSA, a o zachowaniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, określonego w art. 30d ust. 1 u.z.p.p.r., decyduje wówczas data jej nadania przez sąd I instancji na adres Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie SN z 14 listopada 1973 r., II CZ 183/73, OSPiKA 1974, nr 5, poz. 97 i uchwała SN z 11 grudnia 1984 r., III AZP 7/84, OSNCP 1985, nr 8, poz. 109). W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie skarżący uchybił terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 31 stycznia 2025 r. W świetle przedstawionych wyżej okoliczności, skarga kasacyjna strony została przekazana przez sąd I instancji według właściwości Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu 11 kwietnia 2025 r., a zatem została nadana już po upływie ustawowego terminu, którego koniec przypadał na 26 marca 2025 r. Zgodnie z art. 30d ust. 2 u.z.p.p.r. przepis art. 30c ust. 5 stosuje się odpowiednio. Przepis ten stanowi zaś w pkt 1, że wniesienie skargi po terminie powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia. Z opisanych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 30c ust. 5 pkt 1 w związku z art. 30d ust. 1 i ust. 2 zdanie drugie u.z.p.p.r., orzekł jak w sentencji. O zwrocie wpisu od skargi kasacyjnej postanowiono na mocy art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.