I GSK 518/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia del. WSA Dorota Chobian Sędzia NSA Jarzy Sulimierski (spr.) Protokolant Michał Mazur po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M.Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 5 maja 2009 r. sygn. akt III SA/Wr 638/08 w sprawie ze skargi M.Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego oraz podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od M.Z. na rzecz Dyrektora Izby Celnej we W. kwotę 900 (dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. wyrokiem z dnia 5 maja 2009 r., sygn. akt III SA/Wr 638/08 oddalił skargę M.Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] września 2008 r., nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego, podatku akcyzowego, podatku od towarów i usług. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd stwierdził, że M.Z. (skarżący) w dniu 5 grudnia 2005 r. zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu zakupiony od szwajcarskiej firmy samochód osobowy marki Ford Mondeo 2,5 V, rok produkcji 1997. Zadeklarował wartość celną pojazdu w wysokości 100 CHF, zgodnie z dołączoną do zgłoszenia umową sprzedaży z dnia 2 grudnia 2005 r., oraz preferencyjną stawkę celną 0% przewidzianą dla towarów pochodzących ze Wspólnoty lub z krajów korzystających. W wyniku podjętych czynności za pośrednictwem Departamentu Kontroli Celno-Akcyzowej Ministerstwa Finansów szwajcarska administracja celne powiadomiła pismem z dnia 1 czerwca 2006 r. o eksporterach używanych pojazdów samochodowych, którzy bądź nieistnieją, bądź nie dali się odnaleźć. Wśród takich podmiotów znalazła się firma A. od której rzekomo kupiony był sporny pojazd. W skutek powyższego Naczelnik Urzędu Celnego w W. wszczął postępowanie celne i podatkowe, wzywając do przedłożenia stosownych dokumentów w tej sprawie oraz zlecił biegłemu z zakresu techniki samochodowej wykonanie opinii dotyczącej ustalenia wartości rynkowej sprowadzonego pojazdu na dzień dopuszczenia go do obrotu na polskim obszarze celnym. Opinią z dnia 4 marca 2008 r. biegły określił wartość pojazdu na kwotę 14 310,00 zł. Decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. Naczelnik Urzędu Celnego w W. określił kwotę długu celnego wraz z odsetkami oraz określił kwotę podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego wyliczonych na podstawie na nowo ustalonej wartości celnej. Dyrektor Izby Celnej we W. decyzją z dnia [...] września 2008 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Stwierdził, że postępowanie organu I instancji było przeprowadzone prawidłowo, szczególnie wobec faktu, że wyniki weryfikacji otrzymane od upoważnionych do takich czynności instytucji i organów są wiążące dla polskich organów celnych. Zasadne było przyjęcie, że załączony do zgłoszenia celnego rachunek nie mógł być uznany za dowód stanowiący podstawę wyliczenia wartości celnej importowanego pojazdu i obliczenia kwoty wynikającej z długu celnego. Konieczne było ustalenie wartości celnej z wykorzystaniem wiadomości specjalistycznych. Nową wartość pojazdu ustalono prawidłowo w oparciu o tzw. metodę ostatniej szansy (art. 31 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny - Dz.U. WE L 302), wskazując na brak podstaw ustalenia wartości celnej pojazdu na podstawie metod przewidzianych w art. 30 ust. 2 lit a) – d) Wspólnotowego Kodeksu Celnego. W ocenie Dyrektora Izby Celnej organ I instancji zasadnie przyjął za podstawę wyliczenia wartość rynkową tego typu samochodu wskazaną w opinii biegłego, co importowany, na dzień zgłoszenia celnego z uwzględnieniem stanu technicznego w chwili sprowadzenia jego do Polski, korygując jego cenę bazową m.in. o uszkodzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. oddalając skargę zgodził się z organami celnymi, iż miały one podstawy do zakwestionowania wskazanej przez skarżącego wartości celnej towaru. Podniósł, że stosownie do art. 29 ust. 1 WKC wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, ustalana z ewentualnym uwzględnieniem art. 32 i 33 tegoż Kodeksu. Jednakże art. 181a ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE Nr 253.1) zwane dalej rozporządzeniem nr 2454/93, przewiduje odstępstwo od tej zasady. Zgodnie z jego treścią, jeżeli organy celne w oparciu o procedurę opisaną w ust. 2 tego artykułu mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC, to nie muszą one ustalać wartości celnej importowanych towarów z zastosowaniem wartości transakcyjnej. Organy celne właściwie uzasadniły przyczyny zakwestionowania wartości transakcyjnej pojazdu. Za uzasadnione Sąd uznał powzięte w toku kontroli postimportowej wątpliwości co do autentyczności i rzetelności załączonej do zgłoszenia celnego dokumentacji, która miała potwierdzać fakt nabycia w Szwajcarii samochodu za deklarowaną kwotę. Zakres wątpliwości obrazuje znajdująca się w dokumentacji sprawy korespondencja między organami polskimi a uprawnionymi organami szwajcarskiej administracji celnej. W raporcie administracji celnej w odniesieniu do przedsiębiorstwa o nazwie A., Szwajcaria, kontrahenta strony skarżącej, organy szwajcarskie wyjaśniły, iż firma ta nie istnieje. Władze szwajcarskie nie były w stanie potwierdzić istnienia na ich rynku firmy zbywcy figurującego w dokumentach dotyczących transakcji, na podstawie której sprowadzony został pojazd. Wobec powyższego trafny był wniosek, że także kwota zakupu przedstawiona w dokumentacji, której wiarygodność została skutecznie podważona, nie odzwierciedla rzeczywistej ceny (wartości) transakcyjnej. W sprawie, wobec istnienia uzasadnionych wątpliwości co do pochodzenia sprowadzonego towaru, prawidłowo zastosowano art. 181a rozporządzenia nr 2454/93 i odmówiono ustalenia wartości celnej importowanego towaru z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej i konsekwentnie dokonano określenia nowej wartości stosując metodę "ostatniej szansy" przewidzianej w art. 31 WKC. WSA we W. stwierdził, że organy zasadnie ustaliły wartość celną pojazdu przyjmując za podstawę ustalenia wartości celnej pojazdu na podstawie wartości rynkowej pojazdu innej marki. Działanie taki było zgodne z art. 31 ust. 2a WKC, zgodnie z którymi wartość celna ustalana metodą "ostatniej szansy" nie może być ustalana na podstawie ceny sprzedaży na obszarze Wspólnoty towarów wytworzonych we Wspólnocie. W skardze kasacyjnej M.Z. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 30 ust. 2 pkt c) rozporządzenia Rady (EWG) ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny poprzez jego niewłaściwe zastosowanie do ustalenia wartości celnej pojazdu w związku z określeniem prawidłowej kwoty długu celnego przez co została wypełniona dyspozycja art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., - art. 65 ust. 5 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.) poprzez błędne uznanie, iż odsetki od kwoty długu celnego są wymagane, gdy kwota wynikajaca z długu celnego została zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym oraz że spowodowane było to okolicznościami wynikającymi z zaniedbania strony lub jego świadomego działania, przez co została wypełniona dyspozycja art. 174 pkt 2 p.p.s.a. II. przepisów postępowania majace istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie przez WSA skargi w sytuacji gdy decyzja Dyrektora Izby Celnej została wydana z naruszeniem art. 122, art. 125, art. 127, art. 187 § 1, art. 197, art. 299, art. 233 § 2 i art. 235 Ordynacji podatkowej, uzasadniającym jej uchylenie ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania, w szczególności polegające na błędnym ustaleniu przez organy podatkowe stanu faktycznego w sprawie, przez co wypełniona została dyspozycja art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący stwierdził, że organy , a za nimi Sąd błędnie obliczyły wartość celną pojazdu. Jego zdaniem nie można było uznać za właściwe przyjęcie wartości pojazdu odnoszące się do samochodu pochodzącego z rynku Stanów Zjednoczonych, Kanady, Japonii. Obszar USA i Kanady nie mogą stanowić wiarygodnej i porównywalnej podstawy wobec oczywistego charakteru takich cech jak model pojazdu, kraj pochodzenia, konstrukcja pojazdu, cechy technicznych jak również miejsca eksploatacji, wielkości pojazdu wyposażenia. Te cechy są całkowicie odmienne i nieporównywalne pod żadnym kryterium do pojazdu stanowiącego przedmiot wyceny, który produkowany i eksploatowany był w Europie. Skarżący stwierdził, że do ustalenia wartości celnej pojazdu nie mogą mieć zastosowania zalecenia metodologiczne zgodne z ustaleniami Komitetu Technicznego Ustalania Wartości Celnej WCO (Studium 1.1), gdyż są to jedynie zalecenia, a nie dyspozycja normy postępowania. Kasator podniósł również, że organy nie odniosły się twierdzeń skarżącego, który kwestionował wartość dowodową sporządzonej opinii przez biegłego, poddając w wątpliwość obliczenia zawarte w tejże opinii. Podkreślił, że organy celne nie powinny opinii biegłego traktować jako jedynego i przesądzającego dowodu w sprawie, gdyż stanowi ona jedynie cześć materiału dowodowego, który podlega swobodnej ocenie, jak każdy inny dowód. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej we W. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie podkreślenia wymaga, iż zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogły uwzględniać jedynie ewentualne naruszenie przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna oparta została na obydwu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a, przy czym sposób sformułowania zarzutów uzasadnia ich łączne rozpatrzenie. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest ustalenie wartości celnej używanego samochodu osobowego. Aby wykazać wartość transakcyjną pojazdu skarżący dołączył do zgłoszenia celnego umowę, w której jako sprzedający figurował przedsiębiorca szwajcarski. W wyniku weryfikacji przeprowadzonej przez szwajcarskie organy celne stwierdzono, że przedsiębiorca będący sprzedawcą zaimportowanego samochodu nie istnieje lub nie jest możliwe jego odnalezienie. Naczelny Sąd Administracyjny w orzekającym składzie podziela stanowisko organów celnych zaaprobowane przez Sąd pierwszej instancji, zgodnie z którym, nieistnienie przedsiębiorcy wskazanego w umowie jako sprzedający lub brak możliwości jego odnalezienia, przy jednoznacznym określeniu zakresu podjętych działań mających na celu odnalezienie tego przedsiębiorcy, dawało podstawy do uznania, iż załączona do zgłoszenia celnego umowa nie jest autentyczna. Zaistniałe uzasadnione wątpliwości co do autentyczności, stanowiły wystarczającą podstawę do odstąpienia, na mocy art. 181 a Rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. WE Nr L 253 z 11 października 1993 r.), od przyjęcia wartości celnej sprowadzonego samochodu na poziomie ceny transakcyjnej (art. 29 ust. 1 WKC). Konsekwencją zakwestionowania wiarygodności zadeklarowanej wartości celnej towaru było ustalenie tej wartości przy zastosowaniu jednej z metod określonych w art. 30 - 31 WKC. Skoro bowiem zadeklarowana wartość celna nie mogła być przyjęta, to organ celny miał obowiązek ustalenia tej wartości stosując kolejno metody wynikające z tych przepisów. W sprawie będącej przedmiotem rozpatrzenia, Sąd pierwszej instancji trafnie zaakceptował stanowisko organów celnych wskazujące na brak możliwości ustalania wartości celnej sprowadzonego używanego pojazdu z wykorzystaniem metod określonych w art. 30 WKC, w tym również metody, o której mowa w ust.2 lit. c tego przepisu. W odniesieniu do zarzutu skargi kasacyjnej obejmującego naruszenie art. 30 ust. 2 lit. c Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na wadliwą jego konstrukcję. Powołany przepis, według autora skargi kasacyjnej, został naruszony przez jego niewłaściwe zastosowanie. Tymczasem, z przyczyn przedstawionych w zaskarżonej decyzji, przytoczonych również w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, przepis ten zastosowania w sprawie nie znajdował. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika co prawda, że chodzi tu w istocie o niewłaściwą – zdaniem kasatora – wykładnię przepisu skutkującą jego niezastosowaniem, jednak nawet przy takim rozumieniu zarzut uznać należy za chybiony. Ze względu na treść art. 30 ust. 2 lit. c WKC podzielić należy pogląd, iż w przypadku pojazdów używanych nie znajduje zastosowania metoda oparta na cenie jednostkowej towarów importowanych. Opiera się ona na cenie jednostkowej, po której towary przywiezione, identyczne bądź podobne, są sprzedawane we Wspólnocie w największych zbiorczych ilościach, w tym samym lub przybliżonym czasie, co import towarów, dla których jest ustalana wartość celna. Regulacja ta dotyczy towarów handlowych w ilościach hurtowych. Z obrotem hurtowym jednak nie mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie. Słusznie zatem WSA wyeliminował możliwość zastosowania tego przepisu do określenia wartości celnej pojazdu, a skutkiem tego przystąpił do analizy dalszych przepisów, dochodząc do wniosku, że w sprawie tej organy prawidłowo zastosowały metodę "ostatniej szansy". Zarówno organy celne, jak i Sąd pierwszej instancji w omawianym zakresie uwzględniły zarówno treść art. 30 ust. 2 WKC, jak i wyjaśnienia Komitetu Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej ujęte w ramach Studium 1.1. dotyczące postępowania wobec używanych pojazdów samochodowych. Wyjaśnienia te są regulacją szczegółową, stanowioną zgodnie z procedurą Komitetu, dopuszczoną na podstawie art. 30 ust. 3 WKC, zatem ich uwzględnienie w procesie wykładni art. 30 ust. 2 WKC - wbrew twierdzeniom kasatora - odpowiada obowiązującym zasadom systemowym. W odniesieniu do powołanych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w toku postępowania organy celne podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Z uwagi na to, iż w sprawie wymagane były wiadomości specjalne - stosownie do art. 197 §1 O.p. - powołano biegłego w celu sporządzenia opinii. Treść opinii została przedstawiona stronie postępowania w celu umożliwienia ustosunkowania się do niej. Organy I i II instancji odniosły się szczegółowo do uwag zawartych w pismach strony wnoszonych w toku postępowania. I tak, co do kwestii podobieństwa pojazdów, zwrócono uwagę, iż opinia biegłego - operat szacunkowy zawiera opis techniczny pojazdów, który wyczerpująco uzasadnia, dlaczego jako pojazd podobny przyjęto samochód Ford Taurus Sedan. Podkreślenia wymaga, że stosownie do porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w Sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r. dla ustalenia wartości celnej metodą określoną w art. 31 WKC jako "podobne" traktować należy towary, które nie będąc podobnymi pod każdym względem posiadają podobne cechy i podobny skład materiałowy, co pozwala pełnić im tę samą funkcję i być towarami handlowo zamiennymi. Jakość towarów, ich renoma i posiadanie znaku handlowego zaliczają się do czynników, które należy uwzględnić przy ustalaniu, czy towary są podobne. W rozpatrywanej sprawie uwzględniono podobieństwo co do klasy samochodu, jego rodzaju oraz cech konstrukcyjnych w tym rodzaju, pojemności oraz mocy silnika, rodzaju paliwa, budowy pojazdu i parametrów technicznych. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd Sądu pierwszej instancji, iż podobieństwo pojazdów nie zostało w toku postępowania skutecznie podważone. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem kasatora, który jako kryterium podobieństwa pojazdów na potrzeby zastosowania art. 31 ust. 1 WKC traktować każe miejsce produkcji pojazdu. W ust. 2 tego przepisu wskazano, iż wartość celna ustalona z zastosowaniem tego przepisu nie może być określana na podstawie ceny sprzedaży na obszarze Wspólnoty towarów wytworzonych we Wspólnocie. Opinia biegłego sporządzona w celu ustalenia wartości celnej na podstawie omawianej regulacji w swych założeniach musiała zatem uwzględniać ten warunek. Przyjęcie za przedmiot porównania pojazdu wyprodukowanego poza Wspólnotą odpowiadało tym założeniom. Jeśli chodzi o przyjęty przez biegłego stan techniczny pojazdu, organy celne powołały się na rozbieżność pomiędzy treścią oświadczeń powoływanych przez stronę na okoliczność stanu technicznego pojazdu z dokumentami przedstawionymi wraz ze zgłoszeniem celnym, zwracając uwagę na niewykazanie dat, czy rachunków napraw pojazdu. Ze względu na powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny w orzekającym składzie jako trafne ocenił stanowisko WSA, iż wartość dowodowa opinii biegłego nie została skuteczne zakwestionowana. Nie stwierdzono również objętego zarzutem skargi kasacyjnej naruszenia zasady prawdy obiektywnej wynikającej z art. 122 O.p., oraz obowiązku zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego, który wynika z art. 125 O.p. Za nieuzasadnione uznane zostały ponadto zarzuty dotyczące naruszenia przez organ zasady swobodnej oceny dowodów. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż dokonana przez organy celne ocena dowodów jest logiczna i wewnętrznie spójna, uwzględnia treść dowodów i ich wzajemne powiązanie. Chybione okazały się również zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 127 i art. 229 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z pierwszym ze wskazanych przepisów postępowanie podatkowe jest dwuinstancyjne. Stosownie natomiast do art. 229 Ordynacji podatkowej, organ odwoławczy może przeprowadzić, na żądanie strony lub z urzędu, dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Na gruncie powołanych przepisów dwuinstancyjność postępowania oznacza, że organ odwoławczy jest zobowiązany oprócz odniesienia się do zarzutów zawartych w odwołaniu także – a właściwie w pierwszej kolejności – do ponownego rozparzenia sprawy. Istotą zasady dwuinstancyjności jest bowiem prawo do dwukrotnego rozpoznania sprawy. Działanie organu odwoławczego nie może zatem ograniczać się do kontroli decyzji organu pierwszej instancji. Taki też charakter - ponownego rozpatrzenia sprawy - miało działanie organu drugiej instancji w niniejszej sprawie, co potwierdza w szczególności treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Dysponując pełnym materiałem dowodowym, organ ten ustosunkował się do poszczególnych dowodów i przedstawił swoje stanowisko prawne co do ustalonego stanu faktycznego. Zdaniem kasatora naruszenie przez organ odwoławczy przepisów postępowania polegało na nieprzeprowadzeniu przez ten organ odrębnego postępowania dowodowego. Podkreślenia wymaga zatem, że zasadą jest prowadzenie postępowania dowodowego przez organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy może czynić to jedynie w zakresie uzupełniającym, którego granice wskazuje art. 229 Ordynacji podatkowej oraz art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej. W sytuacji jednak, gdy tak, jak w rozpatrywanej sprawie, postępowanie dowodowe zostało przez organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy i wyczerpujący przeprowadzone, stan faktyczny uznać należało za wyjaśniony. Ewentualne dalsze działania organu w sferze dowodowej, mogłyby być traktowane w kategoriach naruszenia zasady sprawności postępowania wynikającej z art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej. Reasumując, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji nie naruszył przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz 151 p.p.s.a., bowiem zasadnie przyjął, iż w sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych przez kasatora przepisów Ordynacji podatkowej, uzasadniającego uchylenie zaskarżonej decyzji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niezasadny okazał się ponadto zarzut naruszenia art. 65 ust. 5 ustawy - Prawo celne. W myśl tego przepisu organ celny pobiera odsetki, w przypadku gdy kwota wynikająca z długu celnego została zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych, podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym. Organy celne mogą odstąpić od pobierania odsetek jedynie w sytuacji, gdy dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych spowodowane było okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. W rozpatrywanej sprawie następcza weryfikacja danych objętych zgłoszeniem celnym wykazała, iż w zgłoszeniu podano dane błędne. W toku postępowania strona nie wykazała, że spowodowane to było okolicznościami niewynikającymi z jej zaniechania, czy świadomego działania. Złożone w toku postępowania oświadczenia nie stanowią podstawy do odstąpienia od pobierania odsetek. Twierdzenia skarżącego w tym zakresie nie zostały poparte innymi dowodami w sposób pośredni czy też bezpośredni i tym samym nie znalazły potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Okoliczności powołane przez skarżącego w pismach składanych w toku postępowania są tylko twierdzeniami co do kwestii związanych z nabyciem samochodu, natomiast twierdzenia te skarżący winien udowodnić zgodnie z wskazaniami określonymi w art. 65 ust. 5 ww. ustawy. Braki w tym zakresie skutkują pobraniem odsetek. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.