I GSK 524/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia NSA Piotr Pietrasz (spr.) Sędzia del. WSA Artur Adamiec Protokolant Agata Skorupska po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 września 2019 r. sygn. akt I SA/Gd 984/19 w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 27 marca 2019 r. nr 2201-IOC.4303.148.2018.AW w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. M. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, wyrokiem z 10 września 2019 r., sygn. akt I SA/Gd 984/19, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; aktualnie: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę A. M. (dalej: "skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej: "DIAS", "organ") z 27 marca 2019 r., nr 2201-IOC.4303.148.2018.AW w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego. Na powyższe rozstrzygnięcie ww. skarżący złożył skargę kasacyjną, zaskarżając wydany wyrok w całości. Wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Ponadto wniósł o zwolnienie od "kosztów sądowych, w tym opłat sądowych (wpisu od skargi) w całości" oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Oświadczył, że zrzeka się rozprawy. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: I. naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 927/2012 z 9 października 2012 r., (Dz. Urz. UE L 304), zmieniającego załącznik nr I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z 23 lipca 1987 r., w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L 256) oraz rozporządzenia wykonawczego Komisji (WE) nr 1001/2013 z 4 października 2013 r., zmieniającego załącznik nr I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, poprzez błędną wykładnię - odpowiednio w stosunku do obydwu rozporządzeń - Reguł 1 i 6 w zw. z art. 20 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z 12 października 1992 r., ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 3012 ze zm.; dalej: "WKC"), skutkujące błędną wykładnią przez Sąd I instancji, że worki importowane przez skarżącego zostały właściwie zaklasyfikowane przez organ do kodu 6305 33 1000 zamiast do kodu 6305 339000, jak również błędną wykładnię, że nieprawidłowo skarżący zakwalifikował "rękawy siatrkowe" oraz "siatki do paletyzacji", a w związku ze stanowiskiem organów celnych i Sądu I instancji stawka długu celnego została określona zdaniem skarżącego na podstawie nieprawidłowej pozycji Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich; II. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w uzasadnieniu wyroku stanu faktycznego, który organ ustalił bez wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny; 2) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 a i c p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi i nieuchylenie zaskarżonej decyzji przez Sąd I instancji, wskutek błędnej wykładni wskazanych przepisów i przyjęcia, że organ prawidłowo przeprowadził postępowanie w sprawie i prawidłowo ustalił stan faktyczny, podczas gdy stan faktyczny ustalono wadliwie w następstwie przeprowadzenia przez organ postępowania z naruszeniem przepisów postępowania, co uniemożliwia utrzymanie tej decyzji w porządku prawnym; 3) art. 151 p.p.s.a., w zw. z art. 120 w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r., art. 121, art. 122, art. 124, art. 180, art. 181, art. 187, art. 188, art. 191, art. 197, art. 210 § 4 oraz art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.; aktualnie: Dz.U. z 2023 r., poz. 2383; dalej: "O.p."), poprzez powielenie całkowicie błędnej oceny stanu faktycznego i wynikających z niej wniosków wywiedzionych przez organy celne, a w rezultacie wydanie wadliwego orzeczenia w sprawie ze względu na: a) przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, że organy celne zebrany w sprawie materiał dowodowy, rozpatrzyły rzetelnie i w sposób wyczerpujący, podczas gdy dowody zostały ocenione wybiórczo, subiektywnie i w sposób dowolny; b) dokonanie przez ww. Sąd błędnej, wykraczającej poza ramy prawa, oceny dowodów zgromadzonych w sprawie; c) przyjęcie przez Sąd I instancji, że decyzje w sprawie niniejszej zostały wydane na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia w sprawie; d) pominięcie okoliczności, że skarżący wnosił o przeprowadzenie dowodów, które nie zostały uwzględnione, a w konsekwencji bezpodstawne przerzucenie negatywnych skutków i wątpliwości na skarżącego i w tym zakresie wydanie negatywnego dla skarżącego orzeczenia, pomimo istniejących wątpliwości co do stanu faktycznego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, skarżący przedstawił argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, DIAS reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w pełni poparł stanowisko zawarte w zaskarżonym wyroku Sądu I instancji i wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ponadto wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Wobec niestwierdzenia okoliczności skutkujących nieważnością postępowania przed Sądem I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał wniesioną przez skarżącego skargę kasacyjną w granicach zarzutów kasacyjnych. Przystępując do rozważań na tle podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia należało wspomnieć, że według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu I instancji. Na wstępie rozważań należy przypomnieć, że sprawa była już przedmiotem oceny zarówno Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego, co oznacza iż w myśl art. 153 p.p.s.a., kontrola rozstrzygnięcia wydanego po ponownym rozpatrzeniu sprawy sprowadza się do oceny, czy organ podporządkował się wskazanym wytycznym i ocenie prawnej wyrażonej przez Sąd, gdyż jest to głównym kryterium poprawności nowowydanej decyzji. Zgodne bowiem z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Konsekwencją związania sądów oceną prawną wyrażoną w prawomocnym wyroku jest to, że stanowisko Sądu I instancji, który rozpoznaje skargę strony od ponownego orzeczenia organu administracji, powinno co do zasady odpowiadać ocenie prawnej tegoż sądu wyrażonej w poprzednim orzeczeniu, a sąd ten nie może formułować nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z wyrażonym wcześniej poglądem, chyba że w okresie pomiędzy wydaniem wyroku a ponowną skargą do sądu administracyjnego zmianie uległy przepisy. W wyroku z 21 czerwca 2018 r., sygn. akt III SA/Gd 339/18, WSA w Gdańsku uchylił poprzednio wydaną decyzję Dyrektora Izby Celnej w Gdyni z 30 czerwca 2015 r., z powodu niedostatecznego wykazania przez organ swojego stanowiska co do technologicznej tożsamości wytwarzania importowanych worków przez ich producenta w 2013 i 2014 r. W ocenie Sądu organy w sposób przekonujący nie uzasadniły, że importowane worki objęte przedmiotowymi zgłoszeniami celnymi nie różnił się od zabezpieczonych próbek i z tego powodu należało traktować je jako dziane, co w konsekwencji determinowałoby objęcie ich kodem taryfy celnej: Taric 6305 33 10 00, a nie – jak przyjmuje skarżący – kodem taryfy celnej: Taric 6305 33 90 00, obejmującym towary: worki i torby, w rodzaju stosowanych do pakowania towarów; pozostałe, z taśmy polietylenowej lub polipropylenowej lub temu podobnej; pozostałe – czyli worki polietylenowe inne aniżeli dziane, czyli m.in., worki polietylenowe tkane. Zawarte w tym wyroku wskazania do dalszego postępowania stanowią konsekwencję oceny prawnej przebiegu postępowania przed organami celnymi. Należy w tym miejscu zaznaczyć, iż celem wskazań jest zapobieżenie w przyszłości błędom stwierdzonym przez sąd administracyjny w trakcie kontroli zaskarżonej decyzji i wytyczenie kierunku działalności organów przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Zatem w świetle art. 153 p.p.s.a., ocena prawna wyrażona w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 21 czerwca 2018 r., sygn. akt III SA/Gd 339/18, uchylającym zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej w Gdyni z 30 czerwca 2015 r., wiąże nie tylko ten Sąd oraz organ, lecz także NSA rozpoznający skargę kasacyjną od kolejnego wyroku wydanego w tej sprawie. Skarżący w zarzutach skargi kasacyjnej nie podniósł naruszenia przez Sąd I instancji art. 153 p.p.s.a. Natomiast formułując zarzuty ujęte w pkt I i II osnowy skargi kasacyjnej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, że w stosunku do przedmiotowych zgłoszeń brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających, że worki te były wykonane techniką dziania. Próby worków zabezpieczonych u skarżącego z innych zgłoszeń nie mogą być reprezentatywne dla wszystkich pozostałych zgłoszeń. Zabezpieczone próby pochodziły od tego samego dostawcy, niemniej jednak były one wykonane inną techniką i sposobem niż worki ze zgłoszeń wskazanych w zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącego, Sąd I instancji bez poparcia dowodami w sposób nieuzasadniony przyjął domniemanie, że nie doszło do zmiany sposobu produkcji, a oświadczenie producenta jest nierzetelne. Naczelny Sąd Administracyjny oceniając zarzuty naruszenia przepisów postępowania z uwzględnieniem art. 153 p.p.s.a., stwierdził, że są one pozbawione usprawiedliwionych podstaw. W szczególności chybiony jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w tym przepisie., tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów poniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zasadniczym celem wprowadzenia ustawowego wzorca uzasadnień było umożliwienie zapoznania się przez stronę i sąd odwoławczy z motywami sądu pierwszej instancji, które doprowadziły ten sąd do podjęcia tego rozstrzygnięcia. Jeżeli więc uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom ustawowym wprowadzonym w art. 141 § 4 p.p.s.a., a co za tym idzie umożliwia zapoznanie się ze stanowiskiem sądu, prześledzenia przebiegu postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego oraz toku rozumowania sądu, który doprowadził do zajęcia zaprezentowanego w tym wyroku stanowiska, a dalej – sformułowanie zarzutów skargi kasacyjnej oraz dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli instancyjnej tego wyroku, to należy przyjąć, że uzasadnienie odpowiada normie określonej w art. 141 § 4 p.p.s.a. Należy przy tym wyjaśnić, że przepis ten określa formalne warunki, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie wyroku sądowego. Na podstawie tego przepisu można zatem kwestionować kompletność elementów uzasadnienia, a nie jego prawidłowość merytoryczną. W związku z tym nie może budzić wątpliwości, że ocena ta musi być dokonywana (wyjaśniana) w ramach podstawy prawnej rozstrzygnięcia, którą przedstawiono w zaskarżonym wyroku. W konsekwencji, jeżeli uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia wskazuje, jaki stan faktyczny sprawy został przez Sąd pierwszej instancji przyjęty, przepis art. 141 § 4 p.p.s.a., nie może stanowić wystarczającej podstawy kasacyjnej (por. uchwala składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r., o sygn. akt II FPS 8/09). Wbrew wywodom przedstawionym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej sporządzone w niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiadało wymogom wynikającym z art. 141 § 4 P.p.s.a. Sąd I instancji przedstawił stan faktyczny, jaki przyjął za podstawę rozstrzygnięcia i przekonująco uzasadnił swoje stanowisko co do oceny prawidłowości ponownie przeprowadzonego postępowania celnego i zastosowanego prawa materialnego. To zaś, że w skardze kasacyjnej nie zgodzono się z tak wyrażoną oceną, nie mogło być skuteczną podstawą do postawienia zarzutu uchybienia art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd I instancji nie naruszył również art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Oddalenie skargi było konsekwencją nie stwierdzenia przez ten Sąd istnienia przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Zastosowanie przez wojewódzki sąd administracyjny środka określonego w ustawie przy jednoczesnym nie zastosowaniu innego środka, nie jest naruszeniem prawa o jakim mowa wart. 174 pkt 2 p.p.s.a. Art. 151 p.p.s.a., przewiduje ustawowy środek, który jest wynikiem sprawy sądowoadministracyjnej stosowanym na etapie wyrokowania. Przepisy art. 145 § 1 pkt 1 i art. 151 p.p.s.a., jako wynikowe stanowią podstawę prawną orzeczenia, przeciwko któremu należało skierować zarzuty, wskazując na konkretne uchybienia Sądu I instancji. Skuteczność zarzutów naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), czy art. 151 p.p.s.a., zależy od wykazania zasadności pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Orzeczenie oddalające skargę, które zapadło w niniejszej sprawie jest następstwem ustaleń poprzedzających wydanie wyroku i zastosowania przepisów nakazujących sądowi takie ustalenia poczynić, które jak wspomniano nie zostały podważone. Ustosunkowując się do zarzutów naruszenia art. 120, 121, 122 Ordynacji podatkowej należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz.U. z 2023 r., poz. 1590): "Do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12, art. 138a § 4, art. 141-143, art. 168, art. 170, art. 215 § 1 oraz działu IV rozdziałów 2, 5, 6, 9 i 10, rozdziału 11 - z wyłączeniem art. 200, oraz rozdziałów 21-23 ustawy z dnia 29 sierpnia1997r. – Ordynacja podatkowa." Zatem przepisy art. 120,121 i 122 o.p., jako zawarte w dziale IV, rozdział 1. Zasady ogólne - nie miały zastosowania w niniejszej sprawie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego chybione są także zarzuty naruszenia przepisów: art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 197 § 1, art. 210 § 4 oraz art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) o.p. Zaskarżona decyzja została skontrolowana przez Sąd I instancji z uwzględnieniem art. 153 p.p.s.a. W wyroku z 21 czerwca 2018 r. sygn. akt III SA/Gd 339/18, WSA w Gdańsku wskazał, że rolą organów ponownie rozpatrując sprawę winno być przedstawienie dowodów świadczących o tym, że poprzednie (w 2013 r.) partie importowanego towaru także charakteryzowały się splotem wskazującym na technikę dziania użytą przy wytworzeniu importowanych w tym okresie worków. Wszystkie te zalecenia organ wykonał z poszanowaniem reguł postępowania dowodowego, o czym świadczy uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Organ wyczerpująco, wszechstronnie, we wzajemnej łączności rozpatrzył zebrany w sprawie materiału dowodowy. Dokonał analizy zgłoszeń celnych, załączonych do nich dokumentów handlowych, protokołów kontroli, wyjaśnień strony, sprawozdania z przeprowadzonych badań laboratoryjnych pobranych próbek towaru. Ocena materiału dowodowego została oparta na przekonywujących podstawach, co znalazło wyraz w uzasadnieniu decyzji. W uzasadnieniu organ wskazał na fakty, które uznał za udowodnione, dowody którym dał wiarę oraz przyczyny dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Wyprowadził z zebranego materiału dowodowego logiczny wniosek, potwierdzający, że przedmiotem badanych zgłoszeń celnych były wyroby dziane. Natomiast skarżący nie przedłożył w toku postępowania przed organami celnymi wiarygodnych dowodów, że producent dokonał zmiany technologii produkcji worków. Sąd I instancji kontrolując legalność zaskarżonej decyzji prawidłowo ocenił, że oświadczenie kontrahenta skarżącego Spółki [...] D. K., C. M., M. K. S. J. z 19 sierpnia 2014r., iż kupowała ona od skarżącego worki raszlowe tkane, nie może być miarodajnym dowodem w sprawie na faktyczny sposób wykonania tych worków. W wyniku bowiem dodatkowego postępowania wyjaśniającego weryfikującego to oświadczenie organ uzyskał informację, że kontrahent ten nie potrafił przedstawić źródła informacji o technice wytwarzania zakupionych worków. Techniki tej kontrahent nie weryfikował, nie zlecił badań laboratoryjnych, a o tym, że są to worki tkane, dowiedział się prawdopodobnie od swojego byłego pracownika, z którym nie ma aktualnie kontaktu. Oświadczenie zatem tej spółki, na którym opiera się skarżący, stanowi raczej zasłyszaną opinię, a nie stwierdzenie faktu. Eksporter towaru w dokumentach handlowych określił towar jako "raschel bags on roll", natomiast w roku 2014 worki o takich samych nazwach, rozmiarach i gramaturze - nazywa workami tkanymi (woven bags on rolls). Sąd wskazał, że próbki sprowadzonych w 2014 r., towarów poddane zostały badaniu laboratoryjnemu przez profesjonalne akredytowane laboratorium celne, w wyniku którego stwierdzono w sposób kategoryczny, że worki zgłoszone do odprawy celnej w 2014 r., określane przez eksportera jako tkane okazały się być wyrobami wykonanymi techniką dziania. Nadto skarżący nie kwestionuje decyzji w części dotyczącej zgłoszeń celnych z 2014 r., z których pobrane zostały próbki poddane badaniu laboratoryjnemu. Jest to argument dodatkowo wspierający wniosek, że towary importowane w 2014 r., nazwane prze eksportera "woven bags on rolls", stanowiły worki dziane, a nie tkane. Mimo braku próbek towarów importowanych w 2013 r., Sąd I instancji zasadnie uznał, że także i te towary były w rzeczywistości wykonane metodą dziania, a nie tkania, o czym świadczą następujące okoliczności. Po pierwsze, ich dostawcą był ten sam chiński producent, a worki miały te same cechy: wielkość, kolor, wymiary oczek. Po drugie, towary miały tę samą cenę. Nie jest to okoliczność bez znaczenia, a oceniana łącznie z pozostałym materiałem dowodowym sprawy wspiera wniosek organów co do tożsamości importowanych w 2013 r. i 2014 r. towarów. Po trzecie wreszcie, żaden z przedstawionych dowodów nie wskazuje, aby producent produkował obok worków dzianych także tkane, lub że nastąpiła zmiana sposobu produkcji. Skarżący argumentuje, że w 2014 r., doszło do zmiany sposobu produkcji, niemniej jednak fakt ten nie wynika z materiału dowodowego. Oświadczenie producenta przedłożone do dokumentów odprawy celnej w tej kwestii okazało się nierzetelne. Wykonane badanie laboratoryjne potwierdziło technikę wykonania przedmiotowych worków, jednoznacznie stwierdzając, iż wyroby będące przedmiotem importu w 2014 r., zostały wykonane techniką dziania. Należy podkreślić, że skarżący zarówno w toku postępowania prowadzonego przed organami celnymi, jak i przed sądem administracyjnym nie przedstawił żadnych dowodów wskazujących, że miała miejsce zmiana technologii produkcji przez eksportera worków. Organ II instancji przeanalizował także aktualną ofertę eksportera worków, z której wynika, że produkowane przez niego towary wykonane z polietylenu (jak w rozpoznawanej sprawie) są workami raszlowymi, dzianymi o różnych rozmiarach oczek i różnej objętości. Skarga kasacyjna ma charakter wyłącznie polemiczny. Skarżący poza swoimi dotychczasowymi twierdzeniami nie wskazuje na dowód, który podważałby jednoznaczne ustalenia organów celnych, co do technologii produkcji importowanych towarów. Jednocześnie organ nie uznał za dowód dwóch wycinków worków załączonych przez stronę do pisma z 30 kwietnia 2015 r., gdyż nie było możliwości jednoznacznego ustalenia, z jakiej partii towaru oraz z jakiego zgłoszenia celnego one pochodzą, a nawet kto był ich producentem, i z jakiego kraju pochodzą. Oznacza to, że organ dokonał prawidłowej oceny całokształtu zebranego w spawie materiału dowodowego stwierdzając, iż przedmiotem importu w latach 2013-2014 były takie same worki, które okazały się być wyrobami wykonanymi techniką dziania. Odnosząc się do zarzutów sformułowanych jako naruszenie przepisów prawa materialnego należy wskazać, że zidentyfikowanie towaru dla potrzeb klasyfikacji taryfowej wiąże się z dokonaniem określonych ustaleń faktycznych z zastosowaniem zapisów Nomenklatury Scalonej, które nie są przepisami prawa materialnego, są to jednostki redakcyjne: dodatkowa uwaga do sekcji, dodatkowa uwaga do działu; pozycja; podpozycja; a także przepisy wstępne. Klasyfikacja taryfowa towarów określa zgodnie z obowiązującymi przepisami podpozycję Nomenklatury Scalonej, do której musi zostać przyporządkowany towar. Zakwestionowanie tych ustaleń dokonanych przez organy i zaakceptowanych następnie przez wojewódzki sąd administracyjny może być skuteczne poprzez podniesienie zarzutów w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Te zarzuty muszą zostać skonkretyzowane poprzez wskazanie, jakie jednostki redakcyjne Nomenklatury Scalonej i w jaki sposób zostały naruszone. Należy przy tym uprawdopodobnić, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego postanowiono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a., w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r., w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.).