I GSK 537/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach Sędziowie NSA Stanisław Gronowski Tadeusz Cysek (spr.) Protokolant Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 9 października 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. Spółki z o.o. we W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 15 grudnia 2011 r. sygn. akt III SA/Wr 293/11 w sprawie ze skargi J. Spółki z o.o. we W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu należności celnych oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od J. Spółki z o.o. we W. na rzecz Dyrektora Izby Celnej we W. 900 (dziewięćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. akt III SA/Wr 293/11 oddalił skargę J. A. S. Sp. z o.o. we W. (dalej: strona, skarżąca Spółka) na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy) z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu cła oraz określenie kwoty podatku od towarów i usług. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym: Na podstawie zgłoszenia celnego z dnia [...] maja 2010 r. strona skarżąca, za pośrednictwem agenta celnego zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu towary określone jako siedziska – podstawki dla dzieci do siedzenia w samochodzie, klasyfikując je według kodu TARIC 9401 20 00 00. Po zgłoszeniu celnym strona wniosła o zmianę kodu Taryfy Celnej z 9401 20 00 00 na kod 9401 80 00 00 z kodem dodatkowym V034. Po przeprowadzeniu postępowania Naczelnik Urzędu Celnego w dniu [...] października 2010 r. wydał decyzję, w której zaklasyfikował importowany towar zgodnie z wnioskiem strony według kodu CN 9401 80 00 00, nie uwzględniając jednocześnie wniosku strony w części dotyczącej zastosowania kodu dodatkowego V034 w odniesieniu do importowanego towaru. Dyrektor Izby Celnej we W., po rozpoznaniu odwołania strony, decyzją z dnia [...] marca 2011 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego we W. określającą stronie skarżącej wysokość podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów. Organ odwoławczy wskazał, że zarówno organ I instancji, jak i strona zgadzają się co do klasyfikacji taryfowej importowanego towaru do kodu CN 9401 80 00 00. Spór między stroną a organem dotyczył natomiast możliwości zastosowania do podpozycji kodu dodatkowego V034 i objęcia 7% stawką podatku od towarów i usług w imporcie dla towaru "Foteliki do przewozu dzieci w samochodach". Organ zauważył, że zgłoszony do odprawy celnej przez stronę towar określony został w zgłoszeniu jako "siedziska – podstawki dla dzieci do siedzenia w samochodzie". Zgodność stanu towaru z opisem w zgłoszeniu celnym potwierdzał wynik rewizji celnej dokonanej w trakcie odprawy oraz zgromadzone w sprawie dokumenty. Tymczasem strona domagała się uznania, że przedmioty te były w istocie "fotelikami dziecięcymi", a jako takie powinny być objęte 7% stawką podatku od towarów i usług. Organ celny nie zgodził się z twierdzeniem strony, że "istotne jest, jaki towar został sprowadzony, a nie jak został leksykalnie określony". W ocenie organu importowane siedziska samochodowe są towarem innym niż foteliki samochodowe i to nie tylko z nazwy, ale przede wszystkim z uwagi na ich budowę. Organ podkreślił, że z rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie wykazu towarów do celów poboru podatku od towarów i usług w imporcie objętych stawką tego podatku w wysokości 7% (Dz. U. Nr 211, poz.1329 ze zm.) wyraźnie wynika, że stawką podatku od towarów i usług w wysokości 7% objęte są foteliki do przewozu dzieci w samochodach. W kontekście takiego unormowania nie można podzielić stanowiska strony, że sprowadzany towar, będący bez wątpienia siedziskiem, odpowiada pojęciu fotelika. Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. oddalając skargę wskazał, że zaistniały spór sprowadzał się wyłącznie do ustalenia, czy przedmiotem dokonanego przez stronę skarżącą importu były "foteliki samochodowe dla dzieci" czy też jedynie "podstawki", "siedziska" samochodowe, służące do przewożenia dzieci starszych, a w konsekwencji do zastosowania w zgłoszeniu celnym kodu dodatkowego V034 i tym samym niższej stawki podatku od towarów i usług. Kod taki przewidziany jest w Systemie Informacji Taryfowej ISZTAR, dla pozycji 9401, podpozycja 9401 80 Taryfy Celnej dla towaru "foteliki dla przewozu dzieci w samochodach". W ocenie Sądu I instancji rozróżnienie urządzeń służących do bezpiecznego przewożenia dzieci w samochodzie wprowadziła ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm., dalej: p.r.d.), a dokładniej art. 39 ust. 3, który stanowi, że w pojeździe samochodowym wyposażonym w pasy bezpieczeństwa, dziecko w wieku do 12 lat, nieprzekraczające 150 cm wzrostu, przewozi się w foteliku ochronnym lub innym urządzeniu do przewożenia dzieci, odpowiadającym wadze i wzrostowi dziecka oraz właściwym warunkom technicznym. Sąd I instancji dostrzegł, że do dokonanego tu podziału dychotomicznego "urządzeń do przewożenia dzieci" na "foteliki ochronne" i "inne urządzenia do przewożenia dzieci" nawiązuje wprost prawodawca w rozporządzeniu, stosując nieprzypadkowo stawkę 7% tylko do "fotelików", co wskazuje na zamiar objęcia stawką preferencyjną wyłącznie "fotelików", nie zaś wszystkich, a więc także innych niż "foteliki", urządzeń do przewożenia dzieci. Jeżeli przy tym uwzględni się dyrektywę interpretacyjną o niedopuszczalności rozszerzającej wykładni unormowań szczególnych – a taki charakter mają regulacje rozporządzenia dotyczące "fotelików do przewozu dzieci w samochodach" – to nie można tego określenia rozciągać na "inne urządzenia do przewożenia dzieci". Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego "fotelik do przewozu dzieci w samochodach" różnią się od pozostałych urządzeń zabezpieczających, w tym od siedzisk, czy też podstawek do siedzenia w samochodzie, przede wszystkim konstrukcją. Sąd nie podzielił stanowiska strony skarżącej, że stwierdzenie czy importowany towar jest siedziskiem, czy fotelikiem wymagało wiadomości specjalnych, a więc przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Okoliczność ta została bowiem niewadliwie zbadana i stwierdzona przez organ celny na podstawie przeprowadzonej przez organ celny rewizji oraz zebranych w toku postępowania dokumentów. J. A. S. Sp. z o.o. we W. złożyła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto wniesiono o zobowiązanie przy ponownym rozpoznaniu sprawy, Sądu I instancji do przeprowadzenia dowodu z pism złożonych przez stronę skarżącą w toku postępowania, zwłaszcza postępowania II instancyjnego, dokumentów, w tym tłumaczeń przysięgłych dokumentów stanowiących podstawę zgłoszenia celnego, na okoliczność ich treści i na okoliczność charakteru przedmiotów objętych zgłoszeniem celnym [...] z dnia [...] maja 2010r, a zwłaszcza faktu, że przedmioty te stanowią foteliki dziecięce do przewozu dzieci w samochodach, co uzasadnia zastosowanie stawki 7% podatku od towarów i usług. Skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.), zarzucając: naruszenie przepisów postępowania: 1.) art. 180 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) poprzez bezzasadne przyjęcie za organami celnymi, że wyniki rewizji celnej w trakcie odprawy potwierdzają, jakoby strona skarżąca importowała siedziska, a nie foteliki do przewozu dzieci w samochodach, pomimo tego, że strona skarżąca dokonywała sprostowania zgłoszenia celnego i dała dowody, które zostały merytorycznie pominięte przez organy celne, jak i Sąd I instancji przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, a które przekonują, że przedmiot importu stanowią foteliki dziecięce, 2.) art. 120, art. 121, art. 122, art. 124 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez dowolną ocenę dowodów, która doprowadziła organy celne, jak i Sąd I instancji do przyjęcia wniosku, że importowane towary stanowią siedziska, a nie foteliki do przewozu dzieci w samochodach, pomimo tego, że nie było prowadzone wyczerpujące postępowanie dowodowe w tym kierunku, tym bardziej, że dokonane tłumaczenia przysięgłego dokumentów celnych znajdujące się w aktach sprawy wskazują na to, że sporny towar stanowił foteliki, a nie siedziska, co czyni wadliwymi ustalenia faktyczne i rozważania prawne Sądu I instancji, który nie uwzględni obowiązku organ w zakresie prowadzenia postępowania dowodowego z urzędu i zgodnie z przepisami prawa, oraz pogłębiania zaufanie stron do organów, jak i wyjaśnienia przesłanek rozstrzygnięcia, 3) naruszenie naczelnych zasad postępowania, zawartych w art. 120, art. 121, art. 122, art. 124 Ordynacji podatkowej, oraz dowolną ocenę dowodów, jak i brak prowadzenia postępowania dowodowego z urzędu, poprzez dowolne przyjęcie, że sporne towary, jakie importowała strona skarżąca nie są fotelikami do przewozu dzieci w samochodach, pomimo tego, że uzasadnienie zajmowanego stanowiska przez organy obu instancji jest odmienne w treści, a to organ I instancji wskazał, że sporne towary nie są fotelikami, bo nie zostały tak nazwane przy zgłoszeniu, zaś organ II instancji uznał, że sporne towary nie są fotelikami, bowiem nie pełnią takiej funkcji, choć żadnego dowodu na te okoliczności nie przeprowadzał, zaś Sąd I instancji uznał, że wyniki odprawy celnej przekonują, że sporny towar nie stanowi ww. fotelików, choć pominął tłumaczenie przysięgłe przedłożone przez stronę skarżącą, 4) naruszenie przepisów postępowania, a konkretnie art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie błędnych ustaleń w zakresie rodzaju towaru importowanego przez stronę, jako towaru "innego niż foteliki samochodowe" pomimo tego, że ani Sąd ani organy nie posiadały wiedzy specjalistycznej w tym zakresie, a dowodu z opinii biegłego nie przeprowadzono, stąd dokonane ustalenie jest gołosłowne i dowolne, tym bardziej, że organ II instancji nie potrafił wskazać, jakiego rodzaju towar został importowany przez stronę, a jedynie potrafił zająć stanowisko od strony negatywnej, wskazując, że nie jest to fotelik do przewozu dzieci w samochodach, co czyni jego rozumowanie opartym o fiskalne i tendencyjne podejście, tym bardziej, że nie podniósł żadnych kontrargumentów dla uznania zarzutów zawartych w odwołaniu strony skarżącej od decyzji organu I instancji i skargi za chybione, naruszenie przepisów prawa materialnego, 5) art. 39 p.r.d. poprzez błędne jego zastosowanie, ze względu na bezzasadne przyjęcie, że przepis ten odnosi się do obciążeń podatkowych i określa zakres towarów objętych stawką 7% podatku od towarów i usług, co oprowadziło do nałożenia na stronę skarżącą zobowiązania podatkowego wbrew ustawie i pomimo ustawie o podatku od towarów i usług, która nie uzasadnia stawki 22% podatku vat, w związku z czym doszło do naruszenia art. 84 i art. 217 Konstytucji RP poprzez nałożenie obowiązku podatkowego poza zakresem ustawy, 6) załącznika do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie wykazu towarów dla celu poboru podatku od towarów i usług w imporcie objętych stawką tego podatku w wysokości 7%, poprzez błędną wykładnię, która doprowadziła do ustalenia znaczenia pojęcia terminu "foteliki do przewozu dzieci w samochodach" w oparciu o przepis art. 39 ust. 3 p.r.d., gdy tymczasem definicja zawarta w cytowanym rozporządzeniu jest samodzielnym źródłem prawa podatkowego, i nie może być wspierana przepisem ustawy nie stanowiącej źródła prawa podatkowego, tym bardziej, że art. 39 ust. 3 p.r.d. został wprowadzony w życie 11 lat przed wprowadzeniem w życie cytowanego rozporządzenia, co przekonuje, że nie może mieć żadnego znaczenia dla ustalenia sensu znaczenia terminu "foteliki do przewozu dzieci w samochodach", tym bardziej, że wprowadzając w życie Minister Finansów ww. rozporządzenie, samodzielnie określił zakres towarów objętych stawką podatku od towarów i usług w wysokości 7%, jako "foteliki do przewozu dzieci w samochodach", w wyniku czego nie istnieje ani podstawa prawna, ani potrzeba, by zakres towarów objętych podatkiem według stawki 7% ustalać w oparciu o art. 39 ust. 3 p.r.d., która to ustawa ma odmienny cel, nie związany z prawem podatkowym, i wysokością obciążeń daninami publicznymi, 7) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną ich wykładnię, a konkretnie załącznika do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie wykazu towarów dla celu poboru podatku od towarów i usług w imporcie objętych stawką tego podatku w wysokości 7%, poprzez błędne uznanie, że termin "foteliki do przewozu dzieci w samochodach" zawiera rozróżnienie na foteliki z oparciem oraz bez oparcia, co prowadzi do błędnego uznania, że jedynie te foteliki, które posiadają oparcie, objęte są stawką 7% podatku od towarów i usług, gdy tymczasem przepis rozporządzenia nie zawiera tego rodzaju rozróżnienia, co pominął Sąd I instancji, co potwierdzają z kolei decyzje WIT Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie znajdujące się w aktach, które zostały całkowicie pominięte przez Sąd I instancji, choć dotyczą analogicznego stanu faktycznego, i wynika z nich, że towary importowane przez stronę skarżącą stanowią foteliki objęte stawką podatku od towarów i usług w wysokości 7%, 8) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną ich wykładnię, a konkretnie zapisów załącznika do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008r. w sprawie wykazu towarów dla celu poboru podatku od towarów i usług w imporcie objętych stawką tego podatku w wysokości 7% w świetle Polskiej Normy PN-88/S-80053, z tego względu, że Polska Norma nie stanowi przepisu prawa podatkowego i nie może mieć wpływu na treść zobowiązania podatkowego, choć z drugiej strony nawet PN nie zawiera rozróżnienia pomiędzy "fotelikiem" a "siedziskiem", co przekonuje, że oba rodzaje towarów traktuje tożsamo. Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w którym kasator podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Dyrektor Izby Celnej we W. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od strony skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest bezzasadna. Została oparta na obu podstawach wymienionych w art. 174 p.p.s.a., tj. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnie i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszeniu przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego żaden z podniesionych zarzutów w skardze kasacyjnej nie jest uzasadniony. W rozpoznawanej sprawie strony były zgodne co do konieczności zastosowania do importowanych towarów kodu CN 9401 80 00 00. Zaistniały spór sprowadzał się do ustalenia, czy przedmiotem dokonanego przez skarżącego importu były "foteliki samochodowe dla dzieci", czy też "inne urządzenie służące do przewożenia dzieci", a w konsekwencji zastosowania w zgłoszeniu celnym kodu dodatkowego V034, uprawniającego zastosowanie stawki podatku od towarów w imporcie w wysokości 7%. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów podlega import towaru, przy czym podstawowa stawka podatku wynosi 22%. Natomiast zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie wykazu towarów do celów poboru podatku od towarów i usług w imporcie objętych stawką tego podatku w wysokości 7%, importowany towar w postaci fotelika do przewozu dzieci w samochodzie objęty jest stawką podatku w wysokości 7%. Z treści załącznika do rozporządzenia nie wynika, aby inny towar niż fotelik do przewozu dzieci w samochodzie korzystał ze stawki podatku w wysokości 7%. W niniejszej sprawie w sposób prawidłowy zebrano i rozpatrzono cały materiał dowodowy. Wymaga podkreślenia, iż dokument homologacji wraz z tłumaczeniem oraz instrukcja obsługi producenta jednoznacznie wskazują, że importowany towar nie jest fotelikiem do przewozu dzieci samochodem. Dodatkowo z zaświadczenia wystawionego przez Federalny Urząd ds. Ruchu Drogowego wynika, iż importowany towar jest siedziskiem dziecięcym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zebrane w sprawie dokumenty, w szczególności dokumenty producenta importowanego towaru oraz urzędowy dokument niemieckiego organu wykazują, że importowany towar nie został uznany za fotelik do przewozu dzieci w samochodzie. Jedynymi dokumentami, w których pojawił się opis importowanego towaru, jako "podstawka – łącznie oznaczenia wywozowe: fotelik dziecięcy" jest faktura handlowa i list przewozowy. Wymaga jednak podkreślenia, iż tego typu dokumenty nie stanowią o przeznaczeniu towaru, jak również jego specyfikacji i zastosowaniu. W przypadku sporu co do ustalenia z jakim towarem mamy do czynienia pierwszeństwo nad fakturą i listem przewozowym ma homologacja, instrukcja obsługi producenta oraz, jak w niniejszej sprawie zaświadczenie Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego. Wobec powyższego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji, jak również organy podatkowe w sposób prawidłowy zebrały i oceniły cały materiał dowodowy. W toku postępowania organy podatkowe, jak również Sąd I instancji podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwieniu sprawy. W toku postepowania udzielano skarżącemu niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. Zapewniły skarżącemu czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwiły mu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej nie zostały naruszone przepisy art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 180 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego chybiony jest również zarzut naruszenia art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej. Z treści art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej, wynika, iż przesłanką powołania biegłego w toku postępowania jest stwierdzenie, że w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. Wiadomości specjalne to niewątpliwie wiadomości, których nie posiadają pracownicy organów podatkowych. Nie może to być wiedza powszechnie dostępna i łatwa do opanowania. Ustawodawca pozostawia organowi podatkowemu pewną swobodę w zakresie podjęcia decyzji o zastosowaniu środka dowodowego z opinii biegłego - co zostało wyrażone przez użycie słowa "może" - jednakże granice tej swobody są wyznaczone przez zasadę prawdy materialnej. W sprawach o zawiłym stanie faktycznym, który można wyjaśnić dopiero wtedy, gdy dysponuje się specjalnymi wiadomościami, organ podatkowy jest obowiązany wykorzystać opinię biegłego (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2001 r., sygn. akt V SA 1085/00, LEX nr 51255). Organ podatkowy oraz Sąd nie są związani wnioskiem strony o powołanie biegłego dla ustalenia okoliczności, która w sposób niebudzący wątpliwości może być ustalona przez ten organ albo Sąd na podstawie dokumentów sprawy i oświadczeń, w rozpatrywanej sprawie. W niniejszej sprawie zgormadzony materiał dowodowy jednoznacznie wykazał, że importowany towar nie jest fotelikiem do przewozu dzieci w samochodach, a tym samym nie można w stosunku do niego zastosować rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie wykazu towarów do celów poboru podatku od towarów i usług w imporcie objętych stawką tego podatku w wysokości 7%. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie nie naruszono też art. 39 ustawy z dnia 20 czerwca 1999 r. Prawo o ruchu drogowym oraz art. 84 i art. 217 Konstytucji RP. Warto zauważyć, iż w ustawie Prawo o ruchu drogowym pojawiło się rozróżnienie urządzeń do bezpiecznego przewożenia dzieci. Zgodnie z art. 39 ust. 3 ww. ustawy w pojeździe samochodowym wyposażonym w pasy bezpieczeństwa dziecko w wieku do 12 lat, nieprzekraczające 150 cm wzrostu, przewozi się w foteliku ochronnym lub innym urządzeniu do przewożenia dzieci, odpowiadającym wadze i wzrostowi dziecka oraz właściwym warunkom technicznym. Z powyższego przepisu, jak również z treści załącznika do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. wynika, iż ustawodawca świadomie rozróżnił foteliki od innych urządzeń do przewozu dzieci. Z wykazu towarów dla celów poboru podatku od towarów i usług w imporcie, objętych stawką w wysokości 7% wynika, że wyłącznie fotelik do przewozu dzieci może korzystać z powyższej stawki. Fotelik a siedzisko to są dwa różne towary, o innym zastosowaniu, przeznaczeniu i konstrukcji, pomimo że wpływają na bezpieczeństwo podróżujących, to nie można ich utożsamiać. Jeżeli ustawodawca zamierzałby objąć siedziska preferencyjna stawka podatku, to zastosował by sformułowanie: fotelik i inne urządzenie do przewożenia dzieci. Brak takiego opisu, skutkuje, iż zarówno organ podatkowy, jak i Sąd nie mogli zastosować do importowanego towaru rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie wykazu towarów do celów poboru podatku od towarów i usług w imporcie objętych stawką tego podatku w wysokości 7%. Różnica pomiędzy fotelikiem dziecięcym a siedziskiem wynika również z definicji językowej powyższych towarów. Zgodnie z Leksykonem Języka Polskiego Wydawnictwa Naukowego PWN "fotel, fotelik" to siedzisko z oparciem i bocznymi poręczami. Natomiast importowany towar nie posiada wszystkich wymienionych elementów, co skutkuje, iż nie ma właściwości fotelika, a tym samym nie może być uznany za fotelik dziecięcy. Wobec tego zarówno organ, jak i Sąd I instancji w sposób prawidłowy ustaliły, że importowany towar jest innym urządzeniem do przewożenia dzieci i podlega poborowi podatku od towarów w imporcie w stawce podstawowej, tj. w wysokości 22%. Jak wcześniej powiedziano, ustawodawca dokonał podziału urządzeń służących do przewożenia dzieci w samochodach na foteliki oraz inne urządzenia (np.: siedziska). Mimo, że wszystkie te urządzenia pełnią funkcję podobną, są bowiem używane do podnoszenia poziomu bezpieczeństwa podczas przewozu dziecka, to jednak ustawodawca rozróżnił fotelik do przewozu dzieci w samochodach od innych urządzeń, dając tym pierwszym uprzywilejowaną stawkę poboru podatku w wysokości 7%. Powyższy obowiązek nie narusza treści art. 84 Konstytucji RP i mieści się w sformułowanej zasadzie ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych. Ponadto Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że dla spełnienia przez regulację ustawową wymogów określonych w art. 217 Konstytucji RP, dopuszczalne jest ustawowe odesłanie do regulacji w drodze rozporządzenia pewnych szczegółowych kwestii związanych z ukształtowaniem danin publicznych. Warunkiem konstytucyjności takiego rozwiązania – w ocenie Trybunału – jest to, że ustawa określa ogólne zasady w tym zakresie i udziela wystarczająco precyzyjnych wskazówek, co do sposobu ich uregulowania w akcie wykonawczym (zob. wyrok TK z dnia 1 września 1998 r., sygn. akt U 1/99, OTK 1998, Nr 5, poz. 63). Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 490), orzekł jak w sentencji.