I GSK 645/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Bała Sędziowie NSA Zofia Borowicz Janusz Zajda (spr.) Protokolant Anna Wróblewska po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S.-A. Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 12 lutego 2007 r. sygn. akt V SA/Wa 84/07 w sprawie ze skargi A. P. Spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 12 lutego 2007 r. sygn. akt V SA/Wa 84/07 w sprawie ze skargi A. P. – spółki z o.o. w W. uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] czerwca 2004 r. nr [...] w części dotyczącej określenia kwoty podatku od towarów i usług, wydaną w sprawie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej towaru, oraz stwierdził, że decyzja ta w uchylonym zakresie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Sąd orzekał w wyniku ponownego rozpoznania sprawy w następującym stanie faktycznym. Na podstawie zgłoszenia celnego dokonanego przez A. P. - spółkę z o.o. w W. według dokumentu SAD z [...] listopada 2000 r. nr [...] Dyrektor Urzędu Celnego w W. objął procedurą dopuszczenia do obrotu partię sprowadzonych z F. leków. Organ przyjął deklarowaną wartość celną towaru w wysokości odpowiadającej cenie transakcyjnej wynikających z dołączonych do zgłoszenia faktur handlowych wystawionych przez eksportera – R.-P. R. P. (obecnie A. P. I.). Naczelnik Urzędu Celnego I w W. decyzją z [...] października 2003 r. uznał powyższe zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej towaru i orzekając w tym zakresie określił wartość celną w skorygowanej (obniżonej) wysokości, ustalonej z uwzględnieniem udzielonych importerowi przez eksportera upustów cenowych, obniżających pierwotnie fakturowane należności eksportera. Na podstawie zmienionej wartości celnej organ określił ponadto podatek od towarów i usług w prawidłowej wysokości. Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z [...] czerwca 2004 r. uznał korektę wartości celnej za uzasadnioną i utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w wymienionym przedmiocie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że w wyniku kontroli przeprowadzonej po przyjęciu zgłoszenia celnego u importera ujawniono zawartą pomiędzy skarżącą a eksporterem umowę dystrybucji z [...] stycznia 1998 r. oraz noty kredytowe, na podstawie których importer otrzymał od eksportera obniżkę (rabat) fakturowanych cen leków. Noty uznaniowe przyznające na podstawie umowy dystrybucji obniżki (rabaty) wystawiane były każdego miesiąca za poprzedni okres miesięczny, a wynikające z nich kwoty rozdzielane były przez importera proporcjonalnie na poszczególne faktury handlowe i sprowadzone na ich podstawie towary. Oddalając skargę Sąd stwierdził, że organ celny prawidłowo dokonał weryfikacji zgłoszenia celnego. Ustalenia dotyczące wartości celnej i kwoty długu celnego są ustawową konsekwencją przyjęcia zgłoszenia celnego, zawierającego wszystkie elementy niezbędne do objęcia towaru procedurą celną, do której jest zgłaszany. Jak wynika z art. 85 § 1 Kodeksu celnego, należności celne przywozowe są wymagane według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Cena towaru nie stanowi jednak elementu składowego pojęcia "stan towaru", przez który należy rozumieć jego jakość, formę, postać, ilość i inne właściwości odróżniające go od innych towarów. Konsekwencją powyższego jest możliwość ustalenia, że wartość celna towaru jest odmienna od przyjętej w dacie odprawy celnej i skorygowania we właściwym trybie należności celnych. Ustawodawca przewidział jednocześnie możliwość przeprowadzenia tzw. kontroli postimportowej zgłoszenia celnego, w następstwie której, wypadku powzięcia wątpliwości, co do prawdziwości, prawidłowości czy kompletności danych lub dokumentów, organ celny uprawniony jest do wszczęcia procedury określonej w art. 65 § 4 Kodeksu celnego. Zgodnie z art. 23 § 1 i § 9 Kodeksu celnego wartością celną towarów jest wartość transakcyjna, tj. cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny, przy czym ceną faktycznie zapłaconą lub należną jest całkowita kwota płatności dokonanej lub mającej zostać dokonaną. Skoro skarżąca dokonując zgłoszenia celnego miała świadomość, że kwotą należną w chwili zakupu towaru i zgłoszenia celnego jest wartość z uwzględnieniem upustu przyznanego jej przez eksportera na mocy umowy dystrybucji, to słusznie, zdaniem Sądu, organ zakwestionował prawidłowość zgłoszenia. Sąd odniósł się następnie do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów unijnych oraz niewystąpienia do Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej o wyjaśnienie sposobu interpretowania przez władze innych krajów wpływu rabatów udzielonych importerowi po dokonaniu zgłoszenia celnego i również te zarzuty uznał za niezasadne. Podobnie, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania i stwierdził, że decyzje zostały wydane przez organy w dwóch instancjach, na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadniał wyrażone przez te organy oceny i rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem 15 listopada 2006 r. sygn. akt I GSK 3418/05 uchylił powyższe orzeczenie w zakresie dotyczącym oddalenia skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w części dotyczącej podatku od towarów i usług i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. NSA wyjaśnił, że w związku ze zmianami wprowadzonymi ustawą z 27 września 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania kompetencyjne organów oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (Dz.U. Nr 137, poz. 1302) organy celne – naczelnik urzędu celnego i dyrektor izby celnej – uzyskały status organów podatkowych. Naczelnik urzędu celnego może wydać decyzję stwierdzającą nieprawidłowe wykazanie kwot podatków, a rozstrzygniecie to może zawrzeć w decyzji dotyczącej należności celnych. NSA uznał, iż zawarte w zaskarżonej decyzji stwierdzenie organu odwoławczego, że wydanie postanowienia o połączeniu postępowania celnego i podatkowego nie jest prawnie skuteczne, nie zasługuje na uwzględnienie. NSA wskazał również, że tylko potrzeba uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego pozwala organowi odwoławczemu na wydanie orzeczenia kasacyjnego w trybie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej. Ponadto NSA stwierdził, że Sąd I instancji w zasadzie w ogóle pominął kwestie związane z przepisami ustawy o podatku od towarów i usług, ograniczając się do stwierdzenia, że organy celne mają uprawnienia do zastosowania wymienionych przepisów ustawy o VAT. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. rozpatrując sprawę ponownie zważył, iż stosownie do art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA. Mając na uwadze wytyczne sądu kasacyjnego, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia kwoty podatku od towarów i usług. Za wadliwe uznał przyjęcie przez organ odwoławczy, że połączenie w oparciu o art. 266 Kodeksu celnego prawidłowo wszczętych postępowań celnego i podatkowego nie jest prawnie skuteczne, a brak prawidłowego połączenia tych postępowań uniemożliwiał zawarcie w jednej decyzji orzeczenia o należnościach celnych i podatkowych. Z treści art. 266 Kodeksu celnego wynika bowiem, że organ celny może połączyć toczące się przed nim oddzielne sprawy, w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli dotyczą tej samej osoby i są ze sobą w związku. Zdaniem Sądu, z uwagi na treść art. 262 Kodeksu celnego, ustawodawca włączył do katalogu postępowań celnych, które można połączyć, także postępowanie podatkowe, regulowane przepisami działu IV Ordynacji podatkowej. Sąd stwierdził również, że wydanie orzeczenia w przedmiocie określenia podatku VAT w niniejszej sprawie nie wymagało przeprowadzenia postępowania dowodowego, zatem brak było podstawy do zastosowania przez organ odwoławczy art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej. Następnie Sąd wyjaśnił, że wydanie decyzji w zakresie podatku od towarów i usług nie doznawało ograniczeń na gruncie art. 11c ust. 2 ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Przepis ten dotyczy bowiem powiadomienia podatnika o kwocie zobowiązania podatkowego, a nie odpowiedniego stosowania terminu przedawnienia powiadomienia dłużnika o zarejestrowaniu długu celnego. Zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Nawet jeżeli zgodnie z przepisami Kodeksu celnego powiadomienie dłużnika o wysokości długu celnego nie może nastąpić z uwagi na przedawnienie, a istnieje podstawa do zweryfikowania należności podatkowych, to – zgodnie z art. 11f ust. 2 ustawy o VAT – naczelnik urzędu celnego może określić wartość celną według zasad określonych w Kodeksie celnym dla potrzeb prawidłowego określenia należnych podatków z tytułu importu towarów. Skoro zatem w niniejszej sprawie obowiązek podatkowy powstał w chwilą przyjęcia zgłoszenia celnego, to w dacie orzekania przez organ odwoławczy nie zachodziła ujemna przesłanka kontynuowania postępowania podatkowego w postaci przedawnienia zobowiązania podatkowego. Sąd podniósł ponadto, że w decyzji organu drugiej instancji błędnie został powołany jako podstawa prawna rozstrzygnięcia art. 11 ust. 2 ustawy o VAT, dotyczący właściwości rzeczowej naczelnika urzędu celnego do wydawania decyzji określających podatek od towarów i usług w prawidłowej wysokości, ponieważ jest to przepis formalny, który utracił moc z dniem 1 maja 2004 r. w związku z wejściem w życie ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Nie mógł być zatem stosowany przy wydawaniu decyzji drugiej instancji w czerwcu 2004 r. Błąd ten jest jednak jedynie uchybieniem formy aktu administracyjnego z racji naruszenia art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego czy art. 210 Ordynacji podatkowej. Nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności z tytułu braku podstawy prawnej do wydania decyzji - podstawa ta istniała bowiem realnie, a był nią art. 33 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług z 2004 r., odpowiadający treści przepisu art. 11 ust. 2 ustawy o VAT. Brak było jedynie prawidłowej informacji na jej temat w treści zaskarżonej decyzji. W skardze kasacyjnej S.-A. – spółka z o.o. w W. (będąca następcą prawnym spółki A. P.) wniosła o uchylenie w całości powyższego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Orzeczeniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, o których mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ oraz § 2 p.p.s.a poprzez odmowę uchylenia decyzji Dyrektora Izby Celnej z tej przyczyny, że została ona wydana, w części dotyczącej określenia podatku VAT, z istotnym naruszeniem normy procesowej art. 11 ust. 2 ustawy o VAT oraz art. 33 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług z 2004 r.; - art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przesłanek, ze względu na które przy orzekaniu w przedmiotowej sprawie pominięto kwestie prawne, które zostały wymienione powyżej. W zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego, o których mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Spółka zarzuciła naruszenie art. 15 ust. 4 stawy o VAT przez jego błędne stosowanie, tj. akceptację przez Sąd wadliwego stosowania tego przepisu w przedmiotowej sprawie przez Dyrektora Izby Celnej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółka podniosła, że art. 11 ust. 2 ustawy o VAT powołany jako podstawa prawna wydania zaskarżonej decyzji nie ma zastosowania w sprawie, jak również zastosowania tego nie znajduje art. 33 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług z 2004 r., który zaczął obowiązywać dopiero od 1 maja 2004 r. Art. 11 ust. 2 ustawy o VAT znajduje bowiem zastosowanie wyłącznie w sytuacji wydania przez organ celny decyzji w zakresie podatku należnego z tytułu importu w rezultacie weryfikacji zgłoszenia celnego. Zgodnie z art. 70 Kodeksu celnego weryfikacja zgłoszenia celnego następowała po jego przyjęciu, a jej wynik był podstawą zastosowania właściwej procedury celnej. Zdaniem Spółki oznacza to, że po zastosowaniu danej procedury celnej organ nie jest uprawniony do przeprowadzenia weryfikacji zgłoszenia celnego. Jeśli zatem organ przeprowadził kontrolę zgłoszenia celnego po zwolnieniu towaru, działał w trybie art. 83 Kodeksu celnego i nie był uprawniony do stosowania procedury weryfikacji zgłoszenia celnego w trybie art. 70 ustawy. W związku z powyższym organ wadliwie wskazał jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 11 ust. 2 ustawy o VAT, czego Sąd błędnie nie uwzględnił. Przepis art. 11c ustawy o VAT znajduje z kolei zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy wartość celna towaru została zaniżona, podczas gdy w niniejszej sprawie organ celny stwierdził jej zawyżenie i obniżył w decyzji zadeklarowaną przez Spółkę wartość celną importowanych towarów. Odnośnie naruszenia art. 15 ust. 4 ustawy o VAT Spółka stwierdziła, że jego stosowanie było bezprzedmiotowe z uwagi na niemożliwość zastosowania w sprawie art. 11 ust. 2 ustawy. Ponadto, po 30 kwietnia 2004 r. ustała możliwość stosowania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym - ze względu na brak przepisów intertemporalnych w treści nowej ustawy – w zakresie opodatkowania podatkiem VAT. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, poza przypadkami nieważności postępowania, które w niniejszej sprawie nie zachodzą. Powyższa zasada oznacza związanie tego Sądu m.in. podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z oparciem niniejszej skargi kasacyjnej na obydwu podstawach wymienionych w art. 174 p.p.s.a., rozpoznania w pierwszej kolejności wymagają podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Zarzuty odnoszące się do naruszenia prawa materialnego mogą być przedmiotem oceny wówczas, gdy skargi kasacyjnej nie oparto na drugiej podstawie lub dopiero, gdy podstawa ta okaże się "nieusprawiedliwiona" (art. 184 p.p.s.a.). Tylko poprawnie ocenione przez Sąd I instancji postępowanie administracyjne oraz prawidłowe proceduralnie postępowanie sądowoadministracyjne, pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odnieść się do zarzutu naruszenia prawa materialnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania nie dają podstawy do przyjęcia, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ i § 2, a także art. 141 § 4 p.p.s.a. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ oraz § 2 p.p.s.a. poprzez odmowę uchylenia decyzji organu odwoławczego, mimo że została ona wydana w części dotyczącej podatku VAT z naruszeniem art. 11 ust. 2 ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50) oraz art. 33 ust. 2 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Spółka niesłusznie wiąże uchybienie prawu procesowemu z granicą czasową obowiązywania tych przepisów, tj. z dniem 1 maja 2004 r. W myśl art. 11 ust. 2 ustawy o podatku VAT – zgodnie z którym do należności podatkowych określonych zgodnie z ust. 1 oraz art. 11 stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu celnego, dotyczące powiadomienia dłużnika o kwocie należności wynikających z długu celnego – organ celny był zobowiązany do sprawdzenia kwoty podatków wykazanych przez podatnika w zgłoszeniu celnym. W przypadku wykazania nieprawidłowych kwot podatków, organ celny obowiązany był obliczyć je w prawidłowej wysokości i wykazać w zgłoszeniu celnym. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, z treści powołanego przepisu nie wynika, aby możliwość dokonania korekty zgłoszenia celnego została ograniczona jedynie do momentu objęcia towaru określoną procedurą celną, bezpośrednio po przyjęciu zgłoszenia celnego. W przepisie tym ustawodawca, nakładając na organ celny obowiązek sprawdzenia kwoty podatków wykazanych przez podatnika w zgłoszeniu celnym, umożliwił organowi dokonanie takiej weryfikacji zgłoszenia celnego zarówno w trybie art. 70 Kodeksu celnego, jak również w trybie art. 83 Kodeksu celnego. W obu bowiem wypadkach, gdy organ celny uznaje zgłoszenie celne za nieprawidłowe, zastosowanie ma przepis art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego (v. wyrok NSA z 12 grudnia 2006 r. sygn. akt I GSK 417/06). Użycie w art. 83 § 1 Kodeksu celnego sformułowania "organ celny po zwolnieniu towarów może (...) dokonać kontroli zgłoszenia celnego" nie zmienia charakteru dokonywanych przez organ działań, które mają na celu ustalenie rzeczywistego stanu rzeczy, tj. prawidłowe określenie danych zawartych w zgłoszeniu celnym oraz kwoty należności związanych z dokonaniem tego zgłoszenia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie doszło do naruszenia także normy art. 33 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług z 2004 r. Organ celny II instancji wydał rozstrzygnięcie w czerwcu 2004 r., a zatem po wejściu w życie ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, tj. po dniu 1 maja 2004 r. Kontroli sądu administracyjnego podlega decyzja wydana w sprawie przez organ II instancji, nie zaś rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika tymczasem, że Spółka obowiązywanie przepisu stanowiącego podstawę prawną decyzji błędnie wiąże z datą orzekania przez organ I instancji. Nie stanowi także usprawiedliwionej podstawy kasacyjnej podniesiony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku przesłanek, ze względu na które pominięto przy orzekaniu kwestie prawne związane z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., powołanym w skardze kasacyjnej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uchybienie takie nie zaistniało, ponieważ Sąd I instancji w sposób prawidłowy uzasadnił wydany przez siebie wyrok, przedstawiając wyczerpujące argumenty. Niewątpliwie art. 141 § 4 sądowej ustawy procesowej nakłada na sąd obowiązek zawarcia w uzasadnieniu określonych elementów, takich jak: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie (...). Z treści uzasadnienia powinno zatem wynikać, czy wojewódzki sąd administracyjny rozstrzygał w granicach sprawy, w której wydany został zaskarżony akt, czy zawarł w uzasadnieniu elementy konieczne, w tym czy wskazał podstawy prawne stanowiące oparcie dla rozstrzygnięcia oraz czy należycie je wyjaśnił. Uzasadnienie, które nie spełnia swego procesowego znaczenia, a w szczególności nie daje stronom oraz sądowi II instancji możliwości oceny trafności rozstrzygnięcia, uznać należy za uchybiające przepisowi prawa procesowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu I instancji zostało uzasadnione zgodnie z przewidzianymi prawem powyższymi wymogami. Należy wskazać również na okoliczność, że zaskarżony wyrok został wydany w następstwie ponownego rozpoznania sprawy przez Sąd I instancji, a art. 190 p.p.s.a. wprost stanowi, że sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Rozpoznając ponownie sprawę sąd administracyjny nie ma zatem całkowitej swobody przy wyrokowaniu, a nieuwzględnienie wytycznych naruszyłoby zasadę prawidłowego orzekania, ponieważ jest to podstawowe kryterium oceny zgodności orzeczenia sądu I instancji z prawem. Wskazując w podstawach skargi kasacyjnej na naruszenie prawa materialnego, Spółka zarzuciła obrazę art. 15 ust. 4 ustawy o podatku VAT z 1993 r. poprzez jego błędne stosowanie. Naczelny Sąd Administracyjny uznał ten zarzut za chybiony z uwagi na fakt, iż zastosowanie tego przepisu nie miało wpływu na wynik sprawy. W art. 29 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług z 2004 r., który powinien być wskazany w podstawie prawnej decyzji, ustawodawca zawarł bowiem tożsamą co do istoty regulację w odniesieniu do podstawy opodatkowania w imporcie, jak w art. 15 ust. 4 ustawy o podatku VAT z 1993 r. Mając powyższe na uwadze skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego uznał, że podstawy kasacyjne, na których w rozpatrywanej sprawie oparto środek odwoławczy, nie uzasadniają wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.