I GSK 764/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zajda (spr.) Sędzia del. WSA Maria Jagielska Sędzia NSA Andrzej Kuba Protokolant Maciej Dębski po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. E.-I. Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 13 marca 2007 r. sygn. akt V SA/Wa 64/07 w sprawie ze skargi M. E.-I. Spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 13 marca 2007 r. o sygn. akt V SA/Wa 64/07 oddalił skargę M. E.-I. - spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podał, że na podstawie zgłoszenia celnego nr [...] z [...] grudnia 1999 r. objęto procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym towar o nazwie handlowej "Orange base concentrate No. [...]", określony jako "aseptyczny bazowy koncentrat owocowy – pomarańcza", który zaklasyfikowano do kodu PCN 2106 90 59 0 ze stawką celną w wysokości 20%. Decyzją z [...] października 2002 r. Naczelnik Urzędu Celnego IV w W. uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej klasyfikacji towaru, zastosowanej stawki celnej i wymiaru cła stwierdzając, że wskazany wyżej towar powinien być klasyfikowany do kodu PCN 2106 90 98 0 ze stawką 27,5 % minimum 0,24 ECU/kg, z uwagi na to, że zawierał w swoim składzie między innymi kwasek cytrynowy, witaminę C, beta-karoten i olejki eteryczne. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej Port Lotniczy w W. decyzją z [...] marca 2003 r. utrzymał w mocy powyższą decyzję. W ocenie organu sporny towar nie jest aromatyzowanym syropem z dodatkiem soku owocowego, lecz zagęszczoną bazą do wytworzenia napojów pomarańczowych, co wyklucza klasyfikację tego towaru do kodu PCN 2106 90 59 0 Taryfy celnej. Wyrokiem z 15 lipca 2004 r. sygn. akt V SA 1619/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uchylił decyzje organów celnych obu instancji, natomiast Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 13 grudnia 2004 r. o sygn. akt GSK 1164/04 uchylił zaskarżony wyrok w części, która nie dotyczy odsetek wyrównawczych i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. W części odsetek wyrównawczych orzeczenie Sądu I instancji stało się prawomocne. Rozpatrując sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 28 kwietnia 2005 r. o sygn. akt V SA/Wa 434/05 uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu organ odwoławczy dokonał ustaleń dotyczących klasyfikacji importowanego towaru z naruszeniem zasad postępowania w sprawach celnych. W szczególności organ nie podjął wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Wskazując bowiem na zawartą w Wyjaśnieniach do Taryfy celnej definicję syropu cukrowego winien w sposób jednoznaczny wykazać, że towar objęty zgłoszeniem celnym charakteryzuje się parametrami, które w świetle zapisów zawartych w wyjaśnieniach stanowią czynnik wykluczający możliwość dokonania klasyfikacji spornego towaru do kodu PCN 2106 90 59 0. Skarga kasacyjna wniesiona od powyższego wyroku została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 21 września 2006 r. sygn. akt I GSK 2232/05. Rozpoznając sprawę ponownie, decyzją z [...] listopada 2006 r. Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego IV w W. z [...] października 2002 r. Organ stwierdził, że zadeklarowana przez stronę klasyfikacja taryfowa towaru do kodu PCN 2106 90 59 0 nie jest prawidłowa i wyjaśnił, że bazowy koncentrat pomarańczowy jest niewątpliwie towarem objętym pozycją 2106, gdyż spełnia wymagania niniejszej pozycji – "przetwory składające się całkowicie lub częściowo ze środków spożywczych, stosowane do produkcji napojów". Z Wyjaśnień do taryfy celnej do pozycji 2106 wynika, że pod pojęciem aromatyzowanego lub barwionego syropu cukrowego rozumie się roztwór cukru z dodatkiem naturalnych lub syntetycznych substancji nadających im smak, np. pewnych owoców lub roślin (malin, czarnej porzeczki, cytryny, mięty itd.), zawierających lub nie dodatek kwasu cytrynowego i konserwantów. Również Taryfa celna podająca rozwinięcie kodów właściwych dla aromatyzowanych lub barwionych syropów cukrowych wskazuje syropy izoglukozowe (2106 90 30 0), syrop laktozowy (2106 90 51 0), syrop glukozowy i z maltodekstryny (2106 90 55 0), a więc roztwory (syropy) konkretnych cukrów. Bazowy koncentrat pomarańczowy nr [...], zgodnie z certyfikatem przedłożonym przez skarżącą, produkowany jest ze świeżych owoców, kwasu cytrynowego, kwasu askorbinowego, beta-karotenu i pomarańczowego olejku esencjonalnego. Zdaniem organu, z powyższego jednoznacznie wynika, że bazowy koncentrat pomarańczowy nie zawiera syropu cukrowego i nie jest roztworem cukru z dodatkiem aromatów lub barwników, więc nie może być klasyfikowany do kodu PCN 2106 90 59 0, właściwego dla syropów cukrowych. Pod pojęciem "syropu cukrowego" należy bowiem rozumieć syropy sporządzone ze wszystkich cukrów (łącznie z syropem laktozowym i roztworami wodnymi innymi niż roztwory chemicznie czystych cukrów z pozycji 2940), co wynika bezpośrednio z Wyjaśnień do taryfy celnej. Warunkiem koniecznym do zaklasyfikowania spornego towaru do kodu PCN 2106 90 59 0 jest obecność w nim syropu cukrowego, a z przedstawionego przez stronę certyfikatu wynika, że towar ten nie zawiera syropu cukrowego. Mając na uwadze, że sporny towar zawiera więcej niż 5% cukru, co wynika z raportu analitycznego dołączonego do zgłoszenia celnego (ekstrakt refraktometryczny ok. 65%), towar określony jako "aseptyczny bazowy koncentrat pomarańczowy" należy – zdaniem organu - zaklasyfikować do kodu PCN 2106 90 98 0 właściwego dla pozostałych przetworów spożywczych. Ponadto organ wyjaśnił, że w piśmie Głównego Urzędu Ceł z 7 marca 1995 r., na które w dotychczasowym postępowaniu powoływała się strona, wskazano pozycję Taryfy celnej jako właściwą dla towarów określanych jako "owocowe syropy cukrowe". Informacja o klasyfikacji dotyczyła więc towaru określonego jako "owocowy syrop cukrowy", a nie towaru "bazowy koncentrat pomarańczowy". Rozpoznając skargę Spółki na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. stwierdził, że zalecenia zawarte w wyroku WSA zostały przez organ wykonane prawidłowo. Sąd uznał, że Dyrektor Izby Celnej w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości wykazał, że bazowy koncentrat pomarańczowy nie jest syropem cukrowym. Sąd nie stwierdził stosowania przez organy celne prawa wstecz i naruszenia zasady ochrony interesów w toku. Prawem obowiązującym w dacie dokonania przez stronę zgłoszenia celnego, znajdującym zastosowanie w sprawie były: ustawa z 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (Dz.U. Nr 23, poz.117 ze zm.), rozporządzenie Rady Ministrów z 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz.U. Nr 158, poz. 1036) oraz zarządzenie Prezesa Głównego Urzędu Ceł z 17 września 1997 r. - Wyjaśnienia do Taryfy celnej (M.P. Nr 76, poz. 715). Na podstawie tych przepisów należało ustalić prawidłową klasyfikację celną sprowadzonych towarów. Nie były natomiast obowiązującym prawem pisma organów celnych, dlatego też sporządzenie przez Główny Urząd Ceł pisma zawierającego wskazówkę co do kwalifikowania konkretnego towaru do określonego kodu Taryfy celnej i stosowanie takiej klasyfikacji również do zgłoszeń celnych dokonanych przez sporządzeniem tego pisma nie może być uznane za stosowanie prawa wstecz. Zgodnie z art. 65 § 4 i § 5 Kodeksu celnego organ celny może po przyjęciu zgłoszenia celnego wydać decyzję, w której uzna zgłoszenie celne za nieprawidłowe (lub prawidłowe). Decyzja ta nie może być wydana po upływie 3 lat od daty przyjęcia zgłoszenia celnego. Organy celne dokonując weryfikacji zgłoszenia celnego, działały więc w ramach kompetencji przyznanych im przez prawo. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 32 Konstytucji RP i art. 5 ustawy z 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 101, poz. 1178 ze zm., dalej powoływanej jako p.d.g.), Sąd stwierdził, że nieprzeprowadzenie kontroli w niektórych firmach, a przeprowadzenie jej w innych, nie może stanowić podstawy do sankcjonowania zastosowania niezgodnej z prawem taryfikacji celnej w skontrolowanych podmiotach gospodarczych. Prawidłowe zastosowanie przepisów celnych w stosunku do niektórych podmiotów gospodarczych nie stanowi naruszenia art. 32 Konstytucji ani też art. 5 p.d.g. w odniesieniu do tych podmiotów. Sąd wskazał również, że stronie przysługuje środek prawny pozwalający uniknąć wątpliwości co do kodu PCN, jaki winien być zastosowany w odniesieniu do konkretnego towaru. Zgodnie z art. 5 Kodeksu celnego Minister Finansów wydaje w formie decyzji, na pisemny wniosek osoby, wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towaru według kodu Taryfy celnej. Decyzja ta wiąże organy celne oraz osobę, której udzielono tej informacji. Tak więc podmiot, który ma wątpliwości co do tego, jaki kod Taryfy celnej powinien stosować do importowanego towaru, nie powinien kierować się wyjaśnieniami zawartymi w pismach organów celnych kierowanych do organów celnych lub do innych podmiotów gospodarczych, ale korzystać z zagwarantowanych przez prawo możliwości uzyskania wiążącej informacji taryfowej. W skardze kasacyjnej M. E.-I. - spółka z o.o. w W. zaskarżyła w całości powyższy wyrok na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływanej jako p.p.s.a.), opierając skargę kasacyjną na: 1) naruszeniu art. 2 Konstytucji RP przez zastosowanie prawa wstecz i naruszenie zasady ochrony interesów w toku oraz przyjęcie przez Sąd za prawidłową klasyfikacji celnej przedmiotowego towaru według kodu Taryfy celnej - PCN 2106 90 98 0, dotyczącej zgłoszenia celnego dokonanego przed dniem 18 stycznia 2000 r.; 2) naruszeniu art. 32 Konstytucji RP i art. 5 p.d.g. przez rażące naruszenie zasady równoprawnego traktowania podmiotów występujących w obrocie gospodarczym oraz uznanie za normalne i nienaruszające prawa wyłączenie z kontroli przeprowadzonej przez organy celne prawidłowości zgłoszeń celnych dokonywanych przez największych importerów koncentratów owocowych; 3) błędnej wykładni prawa polegającej na niewłaściwej ocenie charakteru i skutków prawnych pisma Głównego Urzędu Ceł z 18 stycznia 2000 r. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zdaniem Spółki, Sąd dopuścił się rażącego złamania zakazu stosowania przepisów prawa wstecz przyjmując, że klasyfikacja celna przedmiotowego towaru według kodu PCN 2106 90 98 0 jest w niniejszej sprawie uzasadniona, mimo powszechnej i jednolitej praktyki stosowania przez organy celne do 1 lutego 2000 r. kodu PCN 2106 90 59 0, ze stawką celną 20%. W okresie od 1995 do 2000 r. sprowadzane do Polski z I. towary pod nazwami: aseptyczny koncentrat bazowy, owocowy koncentrat bazowy, zaprawy owocowe, syropy owocowe itp., organy celne klasyfikowały do kodu PCN 2106 05 80 Taryfy celnej. Ponieważ powstały na tym tle wątpliwości, Urząd Celny w W. zwrócił się do Głównego Urzędu Ceł, który pismem z 18 stycznia 2000 r. stwierdził, że należy stosować kod PCN 2106 90 98 0. Wbrew stanowisku wyrażonemu przez Sąd w zaskarżonym orzeczeniu, pismo to nabrało charakteru powszechnie wiążącej wykładni prawa, a Urząd Celny w W. przesłał je do podległych posterunków celnych przy piśmie z [...] stycznia 2000 r., doręczonym [...] lutego 2000 r. Od tej chwili stosowana przez pięć lat praktyka zaliczania przez urzędy celne koncentratów owocowych do kodu PCN 2106 90 59 0 uległa zmianie, co objęło również skarżącą. Zgłoszenie celne towaru było w niniejszej sprawie dokonane [...] grudnia 1999 r. W tej sytuacji przyjęcie, że również towary sprowadzane przed 2000 r. należy klasyfikować według kodu PCN 2106 90 98 0 jest stosowaniem prawa wstecz. Jednocześnie w całym już ponad pięcioletnim postępowaniu można stwierdzić nierównoprawne traktowanie Spółki przez organy celne w wyniku celowego działania organów celnych przy wyborze podmiotów kontrolowanych, skoro kontrolą i podwyższeniem stawki celnej objęto tylko małe firmy, pomijając potentatów rynku, takich jak np. H. i A., sprowadzających podstawową ilość koncentratów owocowych do Polski. Świadczy to o nierównoprawnym traktowaniu podmiotów gospodarczych, stanowiącym naruszenie przepisów art. 32 Konstytucji i art. 5 p.d.g. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o oddalenie skargi podnosząc, że w stosunku do importowanego towaru w postaci "bazowego koncentratu pomarańczowego" organ celny zastosował prawidłową klasyfikację taryfową, stawkę celną oraz kwotę długu celnego, i w związku z tym wyrok Sądu I instancji nie narusza ani prawa materialnego, ani przepisów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę wyłącznie w granicach skargi kasacyjnej, natomiast z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępo-wania, która zachodzi w przypadkach w sposób enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 powołanej ustawy. W niniejszej sprawie nie występuje żadna z okoliczności stanowiących o nieważności postępowania. Stosownie do art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanym przypadku skargę kasacyjną oparto na zarzutach naruszenia prawa materialnego, w tym art. 2 Konstytucji RP przez zastosowanie prawa wstecz i w związku z tym błędną klasyfikację celną towaru według kodu PCN 2106 90 98 0. Z zarzutem tym ściśle wiąże się również podniesiony w petitum skargi kasacyjnej zarzut błędnej wykładni prawa polegającej na niewłaściwej ocenie charakteru i skutków prawnych pisma Głównego Urzędu Ceł z 18 stycznia 2000 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że klasyfikacja towarów podlega warunkom określonym w Ogólnych Regułach Interpretacji Polskiej Nomenklatury Scalonej (ORIPNS), zawartych w Taryfie celnej. Pierwsza z reguł wskazuje, że dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz – o ile nie są sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag – zgodnie z dalszymi regułami. Oznacza to, że kolejne reguły mogą być brane pod uwagę tylko wtedy, gdy taryfikacja nie jest możliwa w oparciu o brzmienie pozycji i uwag do sekcji lub działów. Ogólne Reguły Interpretacji Polskiej Nomenklatury Scalonej wraz z uwagami wyjaśniającymi i uwagami dodatkowymi znajdującymi w Taryfie celnej uściślają i wyjaśniają treść poszczególnych pozycji Taryfy celnej. Uwagi te nie mają charakteru wskazówek interpretacyjnych, lecz są rodzajem legalnej definicji pojęć zawartych w przepisach prawa określających stawki celne. Do każdego importowanego towaru przypisany jest odpowiedni kod Taryfy celnej z przyporządkowaną do niego stawką celną. Oznacza to, że sprowadzony towar, w celu zapewnienia jednolitości, jest zawsze klasyfikowany do jednej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Należy podkreślić, że organy celne kierując się zasadą dochodzenia do prawdy materialnej, mają obowiązek podejmować w toku postępowania wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, zobligowane są zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, co wynika z art. 122 i art. 187 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Organy celne były zobligowane do ich zastosowania w sprawie na podstawie art. 262 ustawy z 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (t.j.: Dz.U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.), który nakazuje do postępowania w sprawach celnych stosować odpowiednio przepisy działu IV ustawy – Ordynacja podatkowa. Przepisy Kodeksu celnego w rozpatrywanej sprawie stosuje się natomiast z uwagi na to, że przedmiotowe zgłoszenie celne miało miejsce 27 grudnia 1999 r., a więc w okresie obowiązywania tego aktu. Ustawa – Kodeks celny wraz z Taryfą celną z 15 grudnia 1998 r., t. I (zał. do rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie ustanowienia Taryfy celnej, Dz.U. Nr 158, poz. 1036) oraz Wyjaśnieniami do Taryfy celnej z 24 sierpnia 1999 r., t. I (zał. do rozporządzenia Ministra Finansów, Dz.U. Nr 74, poz. 830) stanowi tym samym podstawę do klasyfikacji celnej w niniejszej sprawie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonana przez organy celne taryfikacja jest zgodna ze wskazanymi wyżej regułami. Ocena zgromadzonych w sprawie dowodów nie wykracza w tym zakresie poza granice przyznanego organom prawa do ich swobodnej oceny. Zdaniem organu, zadeklarowana przez stronę klasyfikacja taryfowa towaru do kodu PCN 2106 90 59 0 nie jest prawidłowa - towar powinien być klasyfikowany do kodu PCN 2106 90 98 0. Z Wyjaśnień do Taryfy celnej do pozycji 2106 wynika bowiem, że pozycja ta obejmuje m. in. preparaty do produkcji lemoniady lub innych napojów, składające się z aromatyzowanych lub barwionych syropów będących roztworami cukru z dodatkiem naturalnych lub syntetycznych substancji nadających im smak, np. pewnych owoców lub roślin (malin, czarnej porzeczki, cytryny, mięty itd.), zawierających lub nie dodatek kwasu cytrynowego i konserwantów. Skład przedmiotowego koncentratu został ustalony na podstawie przedstawionych przez stronę dokumentów, w tym certyfikatu - informacji o produkcie. Zgodnie z certyfikatem bazowy koncentrat pomarańczowy jest produkowany ze świeżych owoców, kwasu cytrynowego, kwasu askorbinowego, beta-karotenu i pomarańczowego olejku esencjonalnego - nie jest więc roztworem cukru, nie zawiera nawet roztworu cukru jako składnika, a zatem nie jest syropem cukrowym. Tym samym należało podzielić stanowisko organu odwoławczego, że omawiany produkt nie mógł zostać zaklasyfikowany do kodu PCN 2106 90 59 0, obejmującego aromatyzowane lub barwione syropy cukrowe; pozostałe. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że również zarzut błędnej wykładni prawa polegającej na niewłaściwej ocenie charakteru i skutków prawnych pisma Głównego Urzędu Ceł z 18 stycznia 2000 r. nie znajduje uzasadnienia. Zgodnie z art. 87 Konstytucji RP źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia (ust. 1), natomiast źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego (ust. 2). Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Sądu I instancji, zawarte w zaskarżonym wyroku, że pisma organów celnych nie są obowiązującym prawem. Wskazane wyżej pismo Głównego Urzędu Ceł, zawierające jedynie wskazówkę co do kwalifikowania konkretnego towaru do określonego kodu Taryfy celnej, nie ma mocy wiążącej i nie może być uznane za źródło prawa powszechnie obowiązującego. W związku z tym, że pismo z 18 stycznia 2000 r. ma charakter zalecenia, stosowanie wskazanej w tym piśmie klasyfikacji również do zgłoszeń celnych dokonanych przez sporządzeniem tego pisma nie narusza prawa. Tym samym nieuzasadniony jest również zarzut stosowania prawa wstecz. Prawem obowiązującym w dacie dokonania przez stronę zgłoszenia celnego były: ustawa z 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny, rozporządzenie Rady Ministrów z 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej oraz rozporządzenie Ministra Finansów z 24 sierpnia 1999 r. - Wyjaśnienia do Taryfy celnej i w oparciu o te regulacje powinna zostać dokonana klasyfikacja celna sprowadzonego towaru. Należy także zauważyć, że w razie wątpliwości co do klasyfikacji danego towaru podmiot dokonujący zgłoszenia celnego tego towaru miał możliwość zwrócenia się do Ministra Finansów o wydanie wiążącej informacji taryfowej (WIT), która nie jest normą prawną, lecz decyzją administracyjną wydaną na wniosek strony w indywidualnej sprawie. Decyzja taka wiąże organy celne oraz osobę, do której została skierowana (art. 5 § 1 i 2 Kodeksu celnego). Stosowana jest w odniesieniu do towarów, wobec których formalności celne zostały dokonane po dniu, w którym informacja taka została udzielona. W skardze kasacyjnej zarzucono również naruszenie art. 32 Konstytucji RP i art. 5 ustawy z 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.; dalej: p.d.g.) przez rażące naruszenie zasady równoprawnego traktowania podmiotów występujących w obrocie gospodarczym oraz wyłączenie z kontroli przeprowadzonej przez organy celne prawidłowości zgłoszeń celnych dokonywanych przez największych importerów koncentratów owocowych. Naczelny Sąd Administracyjny podziela przyjęte w tej kwestii stanowisko Sądu I instancji, zawarte w zaskarżonym wyroku, że brak kontroli w niektórych firmach nie świadczy o nierównym traktowaniu podmiotów gospodarczych. Nie może również stanowić uzasadnienia dla zastosowania niezgodnej z prawem taryfikacji celnej względem towarów importowanych przez podmioty, które takiej kontroli zostały poddane. Prawidłowe zastosowanie przepisów celnych w stosunku do niektórych podmiotów gospodarczych nie stanowi naruszenia art. 32 Konstytucji ani też art. 5 p.d.g. w odniesieniu do tych podmiotów. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu i na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.