I GSK 824/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. O. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 lutego 2015 r. sygn. akt III SA/Po 1282/14 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi E. O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia 12 [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić skargę kasacyjną Postanowieniem z dnia 11 lutego 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę E. O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia 12 [...] 2014 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym oraz opłacie paliwowej za [...] 2009 r. Decyzja organu II instancji z dnia 12 [...] 2014 r. została uznana za doręczoną stronie w trybie awizo. Z informacji poczty wynika, że była ona awizowana w dniu 14 [...] 2014 r. i w dniu 24 [...] 2014 r. Listonosz dwukrotnie pozostawiał w skrzynce pocztowej strony skarżącej zawiadomienie o awizowaniu przesyłki. List polecony jako niepodjęty w terminie został zwrócony nadawcy w dniu 31 [...] 2014 r. Strona nadała skargę listem poleconym w dniu 26 [...] 2014 r. Wraz ze skargą złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, który Sąd rozpoznał postanowieniem z dnia 29 października 2014 r. Postanowienie to wskutek nie złożenia środka zaskarżenia w ustawowym terminie jest prawomocne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że skarga jako wniesiona po terminie jest niedopuszczalna. Sąd I instancji wskazał, że powyższy stan faktyczny sprawy legł u podstaw postanowienia wydanego przez WSA w Poznaniu z dnia 29 października 2014 r. którym sąd ten odmówił przywrócenia skarżącej terminu do wniesienia skargi na decyzję organu II instancji. Ponieważ skarżąca nie wniosła na to postanowienie środka zaskarżenia, postanowienie to stało się prawomocne. Tym samym Sąd w niniejszej sprawie, skoro termin do wniesienia skargi nie został skarżącej przywrócony, musiał przedmiotową skargę, jako wniesioną po terminie, odrzucić. W skardze kasacyjnej na powyższe postanowienie E. O. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu; zasądzenie od Dyrektora Izby Celnej w P. na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; oraz, podstawie art 61 § 3 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej: "p.p.s.a.", o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia 12 [...] 2014 r. (znak sprawy: [...]) w całości, z uwagi na fakt, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącej znacznej szkody i spowodowania w stosunku do niej trudnych do odwrócenia skutków; a także o rozpoznanie sprawy również pod nieobecność Skarżącej lub jej pełnomocnika. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 150 § 1a i § 2 ustawy z dnia z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej jako Op) przez uznanie, że pismo - decyzja Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia 12 [...] 2014 r. nr [...] - zostało Skarżącej skutecznie doręczone z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu przechowywania go w placówce pocztowej operatora publicznego, podczas gdy Skarżąca nie została zawiadomiona o pozostawieniu wskazanego pisma w placówce pocztowej a zatem konsekwencje związane z upływem czternastodniowego okresu przechowywania pisma w placówce pocztowej odnośnie wskazanej decyzji nie mają zastosowania; 2) art. 53 § 1 p.p.s.a. przez jego błędną interpretację polegającą na uznaniu, że przepis ten zakazuje wniesienia skargi przed doręczeniem stronie decyzji administracyjnej, podczas gdy przepis ten określa jedynie końcowy termin na wniesienie takiej skargi; 3) art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a., poprzez odrzucenie skargi, pomimo że została ona wniesiona w terminie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że postanowienie o odrzuceniu skargi należy do rozstrzygnięć kończących postępowanie w sprawie, a więc stosownie do art. 173 § 1 p.p.s.a. przysługuje od niego skarga kasacyjna do NSA. Z art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, że NSA rozpoznaje sprawę w granicach wyznaczonych skargę kasacyjną, co oznacza, że jest związany zarzutami kasacyjnymi, a z urzędu pod rozwagę bierze tylko nieważność postępowania (art. 183 § 2 pkt 1-6 p.p.s.a.), której przesłanki w niniejszej sprawie nie wystąpiły. Skarga kasacyjna E. O. jest niezasadna, bowiem postanowienie Sądu I instancji z dnia 11 lutego 2015 r. o odrzuceniu skargi nie narusza prawa. Odnosząc się do argumentów podniesionych w skardze kasacyjnej o błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że decyzja organu II instancji została skarżącej skutecznie doręczona w trybie z art. 150 § 1a i 2 O.p. podczas gdy skarżąca nie została zawiadomiona o pozostawieniu przedmiotowego pisma w placówce pocztowej wskazać należy, że okoliczność ta była już przedmiotem oceny przez WSA w Poznaniu, który postanowieniem dnia 29 października 2014 r. odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd wskazał, że pod ten sam adres wysłano wcześniej decyzję organu I instancji, którą strona odebrała i wniosła w terminie odwołanie. Przedmiotowa decyzja zaś była dwukrotnie awizowana – w dniach 14 [...] 2014 r. i 24 [...] 2014 r. – i w dniu 31 [...] 2014 r. została uznana za doręczoną w trybie zastępczym, co znajduje potwierdzenie w aktach sprawy. Ponieważ postanowienie to stało się prawomocne, w konsekwencji jest niepodważalne i nie podlega ocenie. Z uwagi na powyższe Sąd I instancji słusznie odrzucił skargę strony jako wniesioną po terminie, tym samym też na uwzględnienie nie zasługują pozostałe zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej. Odnosząc się zaś do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji podkreślić należy, że w sytuacji gdy rozpoznana została skarga kasacyjna, to bezprzedmiotowe jest jego rozpoznanie. Zgodnie bowiem z art. 61 § 6 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Zgodnie zaś z art. 193 p.p.s.a. jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sadem administracyjnym. Zatem stosownie do powyższych przepisów wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji upadłoby w chwili rozpoznania skargi kasacyjnej. W tej sytuacji bezprzedmiotowe jest rozpoznanie merytoryczne wniosku, nawet jeśli podniesione w nim argumenty należałoby uznać za słuszne. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny postanowił odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.