I GZ 128/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Sp. z o.o. w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2018 r. sygn. akt V SA/Wa 1905/18 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w K. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niespełnienia przez grupę warunków uznania i wykreślenie z rejestru grup producentów rolnych postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 19 grudnia 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 1905/18 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w K. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niespełnienia przez grupę warunków uznania i wykreślenie z rejestru grup producentów rolnych. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w skardze na opisaną w komparycji decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa skarżąca Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ze względu na zachodzące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla strony skarżącej. W uzasadnieniu wniosku wskazała, iż brak wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji będzie miał wpływ na drugie toczące się postępowanie dotyczące wniosku A. sp. z o.o. o płatność w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 20072013 za okres od 7 sierpnia 2016 r. do 6 sierpnia 2017 r. Ww. płatność została przyznana skarżącej decyzją z [...] lutego 2018 r. Decyzja nie została zaskarżona, zaś wnioskujący oczekiwał wypłaty płatności. Decyzją z [...] czerwca 2018 r. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. stwierdził nieważność ww. decyzji. Na ww. decyzję zostało złożone odwołanie do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, jednakże do dnia złożenia wniosku nie zostało rozpoznane. Zdaniem skarżącej brak wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji będzie skutkował nieodwracalnymi skutkami, bowiem dalsze postępowanie o przyznanie płatności stanie się bezprzedmiotowe. Strona nie będzie miała możliwości dochodzenia swoich praw celem uzyskania płatności za lata 2016/2017. Jeżeli spółka zostanie wykreślona z rejestru grup nie będzie mogła ubiegać się o pomoc za lata 2016/2017. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż przedmiotem wniosku w niniejszej sprawie jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w przedmiocie stwierdzenia niespełnienia warunków uznania i wykreślenia z rejestru grup producentów rolnych. Takie rozstrzygnięcie nie wymaga wykonania i nie nadaje się do wykonania, w tym w szczególności w drodze przymusu, nie może więc spowodować bezpośrednich zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. w postaci wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto wyjaśnienia wymaga, iż kontrolą Sądu na skutek złożenia skargi objęta została decyzja w sprawie stwierdzenia niespełnienia warunków uznania i wykreślenia z rejestru grup producentów rolnych oraz postępowanie prowadzące do jej wydania. Skarżąca argumentując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powołuje się na decyzję w przedmiocie przyznania pomocy finansowej. W ocenie Sądu taka argumentacja jest całkowicie chybiona. Ponadto, jak wynika z akt administracyjnych, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z [...] października 2018 r. utrzymał w mocy decyzję Prezesa ARiMR z [...] czerwca 2018 r. stwierdzającą nieważność decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z [...] lutego 2018 r. o przyznaniu środków z tytułu pomocy finansowej. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi sytuacja, która uzasadniałaby zastosowanie wobec skarżącej wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył pełnomocnik Spółki wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona skarżąca zgłaszająca wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności winna wykazać istnienie prawdopodobieństwa doznania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków jego wykonania. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo uznał, że skarżący w żaden sposób nawet nie uprawdopodobnił występowania w rozpoznawanej sprawie tego rodzaju okoliczności. Zawarte we wniosku twierdzenia o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zostały uprawdopodobnione stosownymi dokumentami odnoszącymi się do sytuacji majątkowej strony, które obrazowałyby aktualną, rzeczywistą kondycję finansową, czy wskazanie jakich to świadczeń i w jakiej wysokości zostanie skarżący pozbawiony w wyniku niezastosowania ochrony tymczasowej i jak to wpłynie na jego sytuację. Przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie chodzi przy tym o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonaniem aktu. Zatem argumentacja służąca uprawdopodobnieniu spełnienia się przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. musi być dokładna i wyczerpująca, gdyż jest podstawą ustaleń faktycznych, pozwalających Sądowi I instancji na podjęcie stosownego rozstrzygnięcia. Informacja w tym zakresie powinna być kompletna, zawierająca konkretne dane, obrazujące realną sytuację wnioskodawcy. Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń oraz dokumentacji, które mogłyby je uprawdopodobnić (por. T. Lewandowski, glosa do post. NSA z dnia 7 stycznia 2014 r. sygn. II FZ 1350/13, lex/el 2014). Sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności oraz możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. W zażaleniu skarżąca Spółka wskazała, że odmowa wstrzymania zaskarżonej decyzji spowoduje, że zostanie wykreślona z grupy producentów rolnych i tym samym zostanie pozbawiona prawa dochodzenia płatności na lata 2016/2017, co niezbicie świadczy, iż spełnione zostały przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a., gdyż odmowa wstrzymania spowoduje niemożliwość ubiegania się skarżącego o przyznanie środków z tytułu pomocy finansowej. Z tych względów w ocenie pełnomocnika Spółki zarówno zażalenie, jak i wniosek w nim zawarty są w pełni uzasadnione. Naczelny Sąd Administracyjny w tym miejscu podkreśla, że strona nie sprecyzowała w jakich konkretnie postępowaniach jest stroną oraz na czym konkretnie ma polegać znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, jakich kwot w jakich postępowaniach administracyjnych będzie w konsekwencji pozbawiona. Jak trafnie przyjął Sąd I instancji, tego rodzaju argumentacja nie jest wystarczająca do oceny wniosku pod kątem spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Wykreślenie z ewidencji producentów rolnych, co w konsekwencji wiąże się z utratą warunku umożliwiającego skuteczne ubieganie się o przyznanie płatności producentowi rolnemu w postępowaniu administracyjnym, nie stanowi samoistnej przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a., jak również nie stanowi automatycznie o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowaniu trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji