I GZ 180/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. P. – U. – H. R. A. T., J. D. Spółka Jawna w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 15 stycznia 2015 r. sygn. akt I SA/Lu 412/14 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. P. – U. – H. R. A. T., J. D. Spółka Jawna w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za poszczególne miesiące od marca 2009 r. do grudnia 2010 r. postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. postanowieniem z 15 stycznia 2015 r. oddalił wniosek P. P. – U. – H. R. A. T., J. D. Spółka Jawna w P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej z [...] marca 2014 r., Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za poszczególne miesiące od marca 2009 r. do grudnia 2010 r. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. postanowieniem z 7 sierpnia 2014 r. oddalił wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 7 października 2014 r. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do ponownego rozpoznania. W ocenie NSA, rozpoznanie wniosku powinno nastąpić po rozważeniu okoliczności, które zostały przywołane dopiero w uzasadnieniu zażalenia, a które nie były znane sądowi orzekającemu w pierwszej instancji. Badając wniosek ponownie, WSA winien odnieść się do dokumentów w postaci salda z konta spółki, rachunku zysków i strat oraz bilansu za pierwsze półrocze 2014 r., a także rejestru zakupów. Wojewódzki Sąd Administracyjny po ponownym rozpoznaniu wniosku oddalił go. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że zgodnie z informacjami zawartymi w aktach sprawy: na dzień 31 lipca 2014 r. przychód netto ze sprzedaży w ramach prowadzonej działalności gospodarczej wyniósł 7.549.829,29 zł, strata – 78.415,99 zł, spółka posiadała aktywa o wartości 4.015.973,42 zł (aktywa obrotowe 3.691.472,96 zł, wartość towarów 2.082.196,24 zł). Ponadto WSA zauważył, że straty, jakie poniosła skarżąca prowadząc działalność gospodarczą powstają wskutek nadwyżki kosztów uzyskania przychodu nad tym przychodem, co skutkuje brakiem dochodu do opodatkowania i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Mimo podnoszonych przez spółkę okoliczności związanych z trudnościami finansowymi (poniesienie straty), skarżąca prowadzi działalności gospodarczą i dysponuje niezbędnymi środkami finansowymi, służącymi jej prowadzeniu. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że w przypadku przedsiębiorców miarodajną dla oceny zdolności płatniczych podmiotu nie jest kategoria "dochodu", lecz "przychodu", gdyż istnieją legalne instrumenty podatkowe pozwalające na równoważenie kosztów i przychodów tak, by w końcowym rozliczeniu minimalizować bądź w ogóle eliminować obciążenia podatkowe. Ponadto z nadesłanych rejestrów zakupów VAT za maj, czerwiec i lipiec 2014 r. wynikało, że skarżąca dokonuje czynności gospodarczych, na regulowanie których niezbędne są znaczne środki finansowe pozostające w jej dyspozycji, pomimo wykazywanej złej kondycji finansowej i trudności związanych z płynnym regulowaniem płatności (zajęcie kont przez organ egzekucyjny). WSA odwołał się również, do przedłożonego wyciągu z rachunku bankowego w Banku [...] w P., którego wynikało, że na dzień 31 lipca 2014 r. regulowane były wynagrodzenia pracowników, co stoi w sprzeczności z twierdzeniem spółki o braku możliwości regulowania zobowiązań wobec jej pracowników w sytuacji zablokowania konta przez organ egzekucyjny. Spółka nie wykazała także np. poprzez przedłożenie stosownych dokumentów, że jej konta zostały zajęte w trybie postępowania egzekucyjnego. W związku z tymi ustaleniami, Sąd pierwszej instancji uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie zawierał danych uzasadniających jego uwzględnienie. Przywołane przez skarżącą dane nie świadczyły o możliwości zaistnienia na skutek wykonania zaskarżonej decyzji znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie z 15 stycznia 2015 r. zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a., art. 153 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 w związku z art. 166 p.p.s.a. Spółka podniosła, że WSA tylko pozornie odniósł się do wskazań NSA w zakresie dalszego postępowania, lekceważąc okoliczność, że spółka poniosła w 2014 r. stratę oraz znajduje się w złej sytuacji finansowej. Zaistniała strata zdaniem skarżącej prowadzi do domniemania, że także w przyszłości spółka nie będzie otrzymywała środków finansowych, które umożliwią uiszczanie zaległości. Sądowi pierwszej instancji zarzucono także, ze w postanowieniu z 15 stycznia 2015 r. nie wyjaśnił jakie były motywy jego rozstrzygnięcie, lecz jedynie ogólnikowo stwierdził, ze przedstawione przez skarżąca okoliczności nie uprawniają do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłankami wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez sąd są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy nadmienić, że trudne do odwrócenia skutki to skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nie nastąpić lub nastąpić po długim czasie czy przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Skorzystanie z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, która powinna mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07). Wymagane jest by wnioskodawca wykazał szczegółowo przyczyny uzasadniające możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Analizując pod tym względem argumentację skarżącej w toku postępowania należy uznać, że nie wykazała ona zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Wnioskodawczyni powołując się na wystąpienie przesłanek uzasadniających wniosek o wstrzymanie wykonania przytacza jedynie ogólne stwierdzenia, o zagrożeniu likwidacją spółki, będącą efektem utraty płynności finansowej. Jednak – jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji – z przesłanych dokumentów wynika, że spółka prowadzi działalność, na bieżąco reguluje związane z tym wydatki, w tym wynagrodzenia pracowników. Ponadto skarżąca nie przedstawiła dokumentów potwierdzających zablokowanie jej kont przez organ egzekucyjny. Nie bez znaczenia dla oceny zasadności wniosku pozostaje także to, że zgodnie ze stanem na dzień 31 lipca 2014 r. przychód netto ze sprzedaży w ramach prowadzonej działalności gospodarczej wyniósł 7.549.829,29 zł, strata – 78.415,99 zł, a spółka posiadała aktywa o wartości 4.015.973,42 zł (aktywa obrotowe 3.691.472,96 zł, wartość towarów 2.082.196,24 zł). Również – co trafnie zauważył WSA – straty, jakie wykazała skarżąca powstały wskutek nadwyżki kosztów uzyskania przychodu nad tym przychodem, co skutkowało brakiem dochodu do opodatkowania, lecz nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarżąca nie uprawdopodobniła wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wskazane wyżej względy spowodowały, iż Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącej na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.