I GZ 373/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 czerwca 2024 r., sygn. akt III SA/Lu 392/23 w przedmiocie odrzucenia skargi W. T. na decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Elizówce z dnia [...] maja 2023 r., nr [...] w przedmiocie płatności ekologicznej postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z 26 czerwca 2024 r., III SA/Lu 392/23 odrzucił skargę W. T. (dalej "Skarżący") na decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Elizówce z [...] maja 2023 r. w przedmiocie płatności ekologicznej. Sąd I instancji wskazał, że po prawomocnym zakończeniu postępowania w przedmiocie prawa pomocy w sprawie III SPP/Lu 81/23, Przewodniczący Wydziału 7 maja 2024 r. III SA/Lu 392/23 ponownie wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 złotych, pod rygorem jej odrzucenia. Wezwanie zostało odebrane przez skarżącego 31 maja 2024 r. Pismem z 5 czerwca 2024 r. skarżący złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy (III SPP/Lu 96/24). Starszy referendarz sądowy postanowieniem z 11 czerwca 2024 r. III SPP/Lu 96/24 odmówił zmiany prawomocnego postanowienia z 31 października 2023 r. III SPP/Lu 81/23. WSA w Lublinie postanowieniem z 31 lipca 2024 r. utrzymało w mocy postanowienie z 11 czerwca 2024 r. Sąd I instancji zaznaczył, że skarżący do dnia wydania zaskarżonego postanowienia nie uiścił wpisu od skargi. Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Sądu I instancji, zarzucając: niedopuszczalne błędy w ustaleniach faktycznych, niedopuszczalne naruszenie i obrazę obowiązujących przepisów prawa w zakresie postępowania przed sądami administracyjnymi, dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny stanu faktycznego sprawy poprzez ich subiektywne i tendencyjne rozpoznanie, a w konsekwencji nie rozpoznania skargi i dowodów, co do ich istoty, a co skutkowało, że skarga została oddalona. Skarżący zarzucił naruszenie prawa gwarantowanego Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, dostępu do sądu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 220 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2024 r. poz. 935 - dalej jako: "p.p.s.a."), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Zasadą jest zatem obowiązek uiszczenia wpisu sądowego od wnoszonego przez stronę pisma. Wyjątki od takiego obowiązku określają przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i są to podmiotowe zwolnienia z obowiązku ponoszenia kosztów (art. 239 p.p.s.a.) czy też instytucja prawa pomocy (art. 243 i następne p.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarżący nie jest zwolniony z obowiązku uiszczania kosztów sądowych. Wobec tego, w myśl art. 230 p.p.s.a. obowiązany jest uiścić wpis sądowy. Przedmiotowe wezwanie zostało doręczone 31 maja 2024 r. (k. 19 akt sądowych). Natomiast w wymaganym 7- dniowym terminie skarżący nie uiścił wpisu od skargi. Złożył za to kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Natomiast w sytuacji złożenia ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy w terminie otwartym do uiszczenia opłaty, należy stwierdzić, że Sąd I instancji zasadnie ponownie wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi, wyznaczając ustawowy termin do dokonania tej czynności oraz wskazując rygor jej niewykonania. Jeżeli natomiast skarżący po doręczeniu takiego wezwania, a przed upływem siedmiodniowego terminu do zapłacenia należnych kosztów postępowania, wystąpił do sądu z ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, to bieg terminu do opłacenia skargi nie został przerwany. Tym samym zasadnie Sąd I instancji odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Co warte podkreślenia, bez znaczenia w tym przypadku pozostaje kwestia zmiany okoliczności wskazanych w tym piśmie, które mogą uzasadnić zmianę lub uchylenie wcześniejszego postanowienia w tym przedmiocie. Wobec tego zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.