I GZ 401/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Stanisław Gronowski po rozpoznaniu w dniu 7 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia "K." Spółki z o.o. w Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w . z dnia 31 lipca 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 245/14 w zakresie zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi "K." Spółki z o.o. w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia 3 stycznia 2014 r., nr . w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. postanowieniem z dnia 31 lipca 2014 r. sygn. akt III SA/Łd 245/14 zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie ze skargi "K." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. (dalej: "skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia 3 stycznia 2014 r. nr . w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za okres styczeń - czerwiec 2012 r. Jak wynika z uzasadnienia orzeczenia Sądu pierwszej instancji spór w sprawie dotyczy tego, czy produkowany przez skarżącą wyrób jest mieszaniną piwa i napoju bezalkoholowego lub mieszaniną pozostałego napoju fermentowanego i napoju bezalkoholowego i czy w związku z tym wyrób podatnika można uznać za piwo otrzymywane ze słodu i zaklasyfikować je do kodu 220300. Zdaniem Sądu pierwszej instancji kwestia ta była przedmiotem analizy WSA w wyroku z dnia 27 lutego 2013 r. o sygn. akt III SA/Łd 1077/12, w którym stwierdzono, że organy celne dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych stanowiących podstawę przyjęcia, iż napój produkowany przez skarżącą nie jest mieszaniną piwa i napoju bezalkoholowego podlegającą zwolnieniu z obowiązku oznaczania znakami akcyzy. Wyrok ten, jak podkreślił Sąd pierwszej instancji, jest nieprawomocny, gdyż skarżąca wniosła skargę kasacyjną a sprawa otrzymała sygn. akt I GSK 794/13 i oczekuje na wyznaczenie rozprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd pierwszej instancji w oparciu o art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej p.p.s.a.) zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne z powodu wystąpienia zagadnienia prejudycjalnego w sprawie. "K." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. zaskarżyła powyższe postanowienie zażaleniem, w którym zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 45 ust.1, art. 178 ust.1 Konstytucji RP oraz art. 7 i art. 125 § 1pkt 1 p.p.s.a. z uwagi na brak przesłanek zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest zasadne. W myśl art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Przepis ten umożliwia sądowi administracyjnemu zawieszenie postępowania, jeżeli orzeczenie zapadłe w drugim postępowaniu będzie stanowić główną podstawę rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu administracyjnym. Chodzi zatem o sytuację, w której sąd nie jest władny samodzielnie rozstrzygnąć zagadnienia wstępnego, które wyłoniło się w toku postępowania sądowego a którego uprzednie rozstrzygnięcie może mieć decydujący wpływ na wynik postępowania. W przeciwnym razie brak jest przesłanek do zawieszenia postępowania sądowadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W kontrolowanym orzeczeniu Sąd pierwszej instancji zawiesił z urzędu postępowanie sądowe i w konsekwencji odmówił oceny legalności zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia 3 stycznia 2014 r. nr .w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za okres styczeń - czerwiec 2012 r. z powodu wniesienia skargi kasacyjnej przez skarżącą w innej rozstrzygniętej przez WSA sprawie (sygn. akt III SA/Łd 1077/12). Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia można domniemywać, że według Sądu pierwszej instancji wydanie przez Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnięcia w sprawie ze skargi kasacyjnej spółki przesądzi o tym, czy stanowisko WSA było prawidłowe i czy napój produkowany przez skarżącą nie jest mieszaniną piwa i napoju bezalkoholowego podlegającą zwolnieniu z obowiązku oznaczania znakami akcyzy. Rozstrzygnięcie tej kwestii jest dla Sądu pierwszej instancji istotne i w związku z tym do czasu rozpoznania skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny nie jest możliwe załatwienie sprawy i wydanie wyroku w sprawie. Stanowisko Sądu pierwszej instancji jest błędne. Przedmiotem kontroli sądowoadminstracyjnej w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 1077/12 jest postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Ł. w sprawie niespełnienia warunków i środków do sprawnego przeprowadzenia kontroli w zakresie produkcji napojów alkoholowych. Postanowienie, jak wynika z treści wyroku WSA, zostało wydane na skutek niewykonania przez spółkę wcześniejszych zaleceń pokontrolnych dotyczących przedstawienia organowi pisemnej procedury nakładania znaków akcyzy na produkowane wyroby, sposobu ich rozliczania oraz wskazania formy ich ewidencjonowania. Istotą postępowania sądowego w sprawie było więc zweryfikowanie prawidłowości czynności kontrolnych podejmowanych przez organ celny w stosunku do podmiotu kontrolowanego - skarżącej a nie kwestia wymiaru podatku akcyzowego od produkcji napojów alkoholowych, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Wprawdzie WSA we wspomnianym orzeczeniu zaakceptował ustalenia faktyczne organów co do rodzaju produkowanego napoju i przyjął, że napój produkowany przez skarżącą nie jest mieszaniną piwa i napoju bezalkoholowego podlegającą zwolnieniu z obowiązku oznaczania znakami akcyzy jednakże kwestia ta nie była, wbrew twierdzeniom Sądu pierwszej instancji, istotnym problemem w tej sprawie. Wniesienie skargi kasacyjnej od wspominanego wyroku WSA nie może być więc traktowane jako zagadnienie prejudycjalne i tym samym prowadzić do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie. Taki pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z dnia 24 listopada 2008 r. sygn. akt II FPS 4/08 zgodnie z którym art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., nie stanowi podstawy do zawieszenia postępowania przez wojewódzki sąd administracyjny z urzędu do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w innej sprawie tego samego rodzaju w której zapadło już orzeczenie, ale zostało ono zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego, ponieważ zaskarżenie orzeczenia do sądu wyższej instancji nie jest wystąpieniem z pytaniem prejudycjalnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. powinien zatem rozpoznać skargę i skontrolować decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. określającą zobowiązanie spółki w podatku akcyzowym tj. zweryfikować, czy organ wymierzając podatek akcyzowy spółce prawidłowo ustalił charakter napoju produkowanego przez skarżącą w oparciu o zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy i czy trafnie zastosował przepisy ustawy o podatku akcyzowym. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.