I GZ 410/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia G. Sp. z o.o. w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2025 r., sygn. akt VIII SA/Wa 128/25 w zakresie odrzucenia skargi G. Sp. z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia 30 grudnia 2024 r. nr ONW/33/24 w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania postanawia: 1. sprostować z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w komparycji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 sierpnia 2025 r., sygn. akt VIII SA/Wa 128/25, w ten sposób, że w wierszu ósmym od góry w miejsce słów: "G. sp. z o.o. z siedzibą w B." wpisać: "G. sp. z o.o. z siedzibą w B."; 2. oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 4 sierpnia 2025 r., sygn. akt VIII SA/Wa 128/25, odrzucił skargę G. Sp. z o. o. w B. (zwanej dalej: skarżącą lub spółką) na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z 30 grudnia 2024 r. nr ONW/33/24 w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Sąd Wojewódzki uzasadniając wydane orzeczenie wyjaśnił, że pismem z 20 maja 2025 r., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 14 maja 2025 r., skarżąca została wezwana do wykonania prawomocnego zarządzenia z 19 lutego 2025 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. WSA powołując przepisy prawa mające w sprawie zastosowanie, stwierdził że nie ulegało wątpliwości, że przedmiotowa skarga nie została należycie opłacona. Przesyłka zawierająca odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 14 maja 2025 r. została skarżącej doręczona 22 maja 2025 r., natomiast w dokumentach księgowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie zidentyfikowano do 28 lipca 2025 r. wpłaty tytułem opłaty sądowej w zakresie wpisu od skargi w procedowanej sprawie. Zażalenie na opisane powyżej postanowienie wniosła spółka, żądając jego uchylenia i dalsze procedowanie w sprawie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie fundamentalnych praw, w tym prawa do sądu, wskazując jako naruszony w szczególności art. 47 Karty Praw Podstawowych UE. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały, przy czym jednym z tego rodzaju pism jest skarga. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Dokonując kontroli postanowienia WSA w Warszawie, wyjaśnienia wymaga, że słusznie zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VIII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 maja 2025 r. skarżąca została wezwana do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VIII z 19 lutego 2025 r. wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 431 zł w prawidłowo określonym terminie i pod prawidłowym rygorem. Spółka wnosząca skargę nie została, wobec prawomocnego zakończenia postępowań w przedmiocie przyznania jej prawa pomocy w zakresie kosztów sądowych, zwolniona z obowiązku uiszczenia wpisu sądowego i miała ona obowiązek ten wpis uiścić (por. w tym przedmiocie postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 stycznia 2014 r. sygn. akt II GZ 761/13). Nie jest usprawiedliwione stanowisko wnoszącej zażalenie, że Sąd pierwszej instancji nie mógł odrzucić zażalenia w sytuacji złożenia kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Argumentacja przedstawiona w zażaleniu skupia się na braku możliwości uiszczenia wpisu przez spółkę, nie kwestionując jednak faktu nieopłacenia skargi. W związku zaś z odmową przyznania stronie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych, ewentualny brak zdolności finansowych skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego pozostaje bez wpływu na ocenę prawidłowości odrzucenia skargi przez Sąd pierwszej instancji. Tym samym nie doszło do pozbawienia strony prawa do sądu, bowiem w sytuacji nieuwzględnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, na stronie skarżącej spoczywają obowiązki ponoszenia kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie, zgodnie z treścią art. 199 p.p.s.a. Zaznaczyć również należy, że sentencja zaskarżonego postanowienia zawiera niedokładność polegającą na tym, że przy określeniu podmiotu wnoszącego skargę wpisano "G. sp. z o.o. z siedzibą w B.", podczas gdy z akt sprawy wynika, że skarżącą była "G. sp. z o.o. z siedzibą w B.". Mając na względzie treść zgromadzonych akt postępowania, jak również treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, w którym podmiot ten został oznaczony prawidłowo, uwzględniając to za oczywistą omyłkę, należało – w trybie art. 156 § 1 i 3 p.p.s.a. sprostować tę omyłkę i wpisać w to miejsce: "G. sp. z o.o. z siedzibą w B.", o czym orzeczono jak w punkcie 1 sentencji. Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie na zaskarżone postanowienie oddalił na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w punkcie 2 sentencji.