I GZ 76/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Piotr Pietrasz po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia S. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 8 stycznia 2025 r., sygn. akt I SA/Ke 458/24 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi S. D. na postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 26 sierpnia 2024 r. nr 150500.71.2024-RED-P-726 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 8 stycznia 2025 r., sygn. akt I SA/Ke 458/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odrzucił skargę S. D. na postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 26 sierpnia 2024 r., nr 150500.71.2024-RED-P-726 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I WSA w Kielcach z 16 października 2024 r., wezwano skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi przez wskazanie numeru PESEL, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Nadana za pośrednictwem poczty korespondencja pod wskazany przez skarżącego w skardze adres nie została podjęta w terminie. Przesyłka była dwukrotnie awizowana, po raz pierwszy 22 października 2024 r. i powtórnie 30 października 2024 r. W związku z powyższym stosownie do art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.) należało uznać, że korespondencję doręczono skarżącemu 5 listopada 2024 r. W związku z nieuzupełnieniem braku formalnego w terminie do 12 listopada 2024 r., Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. odrzucił skargę. Ponadto Sąd pierwszej instancji wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach prawomocnym postanowieniem z 6 grudnia 2024 r. odmówił skarżącemu przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że dwukrotnie awizowana przesyłka bez winy skarżącego (podobnie jak awizo) nigdy do skarżącego nie dotarła, a informację o jej istnieniu skarżący powziął dopiero, (w wyniku własnych czynności) już po jej zwrocie do WSA w Kielcach. Stan faktyczny był i jest inny, gdyż codzienną i powszechną praktyką poczty jest tylko jednokrotne wystawianie awizo-zawiadomienia przez listonosza a kolejne polega jedynie na przybiciu stempla na kopercie (przypomina o tym system) o powtórnym awizowaniu tej przesyłki, która jednak fizycznie nie opuszcza już urzędu pocztowego. Na potwierdzenie twierdzeń skarżący przesłał (kopie) dwóch adresowanych do niego zawiadomień-awizo wystawionych w kolejnym miesiącu tj. grudniu 2024 r. a w każdym z nich znajduje się informacja, że przesyłki są do odbioru i można je odebrać w Urzędzie Pocztowym w terminie 14 (czternastu dni) co potwierdza, że w tej kwestii dochowałem należytej staranności, a przyczyna zaistniała bez winy a nie z powodu niedbalstwa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Pismo procesowe strony powinno spełniać określone warunki formalne, bez których nie można mu nadać prawidłowego biegu. Wymogi formalne składanych pism uregulowane zostały w art. 46 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., poza elementami wymienionymi w § 1 tego przepisu pismo strony powinno ponadto zawierać, w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie - numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania (art. 49 § 2 p.p.s.a.). Jak wynika z akt sprawy, wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi zostało skarżącemu doręczone w trybie awizo. Na kopercie znajduje się adnotacja o dokonaniu pierwszego awizowania z datą 22 października 2024 r. Natomiast data drugiego awizowania to 30 października 2024 r. Na kopercie widnieje pieczątka z datą 6 listopada 2024 r. z adnotacją nie podjęto w terminie. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokument urzędowy jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru (co w równej mierze odnosić należy do niepodjętej w terminie, a zwróconej do sądu przesyłki), jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot oraz zawiera prawidłowe kompletne adnotacje - stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone (por. m.in. postanowienia NSA z dnia: 20 listopada 2020 r., sygn. akt I FZ 179/20; 30 września 2020 r., sygn. akt I FZ 159/20; 13 maja 2020 r., sygn. akt I FZ 29/20; 25 marca 2020 r., sygn. akt II FZ 117/20; 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II FZ 858/19). Z tej przyczyny kluczowym w niniejszej sprawie dowodem - z którego wynika fikcja doręczenia pisma procesowego - jest treść prawidłowo opisanej, zwróconej do Sądu przesyłki. Na kopercie z przedmiotową przesyłką widnieją pieczęcie operatora pocztowego ze wskazaniem ww. dat awizacji pisma, a na zwrotnym potwierdzeniu odbioru informacja o umieszczeniu w skrzynce oddawczej adresata zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej. Przyjęcie tezy przeciwnej prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji doręczenia zastępczego, bowiem w każdej takiej sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizowania poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej. Legalności postanowienia WSA w Kielcach nie podważa stanowisko skarżącego wskazujące na brak otrzymania przesyłki jak również brak otrzymania zawiadomienia oraz powtórnego zawiadomienia o możliwości odbioru pisma. Twierdzenia skarżącego zaprezentowane w zażaleniu nie zostały poparte dowodami uprawdopodabniającymi występowanie w określonej placówce pocztowej nieprawidłowości w działaniu operatora. Pełnomocnik skarżącej nie wykazał zatem, że istnieją problemy z doręczaniem przesyłek przez pocztę. Ponadto z akt sprawy nie wynika również by skarżący sygnalizował operatorowi pocztowemu ewentualne nieprawidłowości w doręczaniu korespondencji np. poprzez złożenie skargi na działanie operatora pocztowego lub wystąpienie z reklamacją do poczty. Tym samym, wobec braku obalenia podstawy fikcji prawnej doręczenia przesyłki, nie sposób uznać, że do doręczenia nie doszło. Brak jest zatem podstaw, aby w rozpoznawanej sprawie stwierdzić, że skutek doręczenia w myśl art. 73 § 3 w zw. z § 4 p.p.s.a. nie wystąpił w dniu 5 listopada 2024 r., to jest w ostatnim dniu okresu 14 dni, licząc od dnia pierwszego awizo (22 października 2024 r.). Wobec tego należało się zgodzić z argumentacją Sądu pierwszej instancji, że termin na uzupełnienie braku formalnego skargi, minął z dniem 12 listopada 2024 r. Mając powyższe na uwadze, wobec stwierdzenia, że skarżący nie zastosował się w zakreślonym terminie do wezwania Sądu i nie usunął braku formalnego skargi przez podanie numeru PESEL, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zasadnie Sąd pierwszej instancji skargę odrzucił. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.