I OSK 1000/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędziowie: NSA Iwona Bogucka NSA Zygmunt Zgierski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. sp. z o.o. z siedzibą w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2022 r., sygn. akt IV SA/Wa 1857/21 w sprawie ze skargi G. sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa z dnia [...] października 2021 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia szczegółowego sposobu postępowania przy zwalczaniu i zapobieganiu rozprzestrzeniania się bakterii oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 25 lutego 2022 r. oddalił skargę G. sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa z [...] października 2021 r. w przedmiocie ustalenia szczegółowego sposobu postępowania przy zwalczaniu i zapobieganiu rozprzestrzeniania się bakterii. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca spółka. Zaskarżyła to rozstrzygnięcie w całości, wniosła o jego uchylenie i rozpoznanie skargi bądź przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji celem ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Dodatkowo spółka zrzekła się prawa rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej: ppsa, w zw. z art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o Państwowej Inspekcji Ochrony Roślin i Nasiennictwa (Dz.U. z 2021 r. poz. 147), dalej: ustawa o inspekcji, w zw. z pkt 3 załącznika do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 kwietnia 2020 r. w sprawie wykazu krajowych laboratoriów referencyjnych przeprowadzających badania na potrzeby zadań wykonywanych przez Państwową Inspekcję Ochrony Roślin i Nasiennictwa (Dz.U. z 2020 r. poz. 618) w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, dalej: kpa, przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku nieprawidłowego dokonania kontroli legalności działania organów administracji publicznej oddalił skargę, mimo że w postępowaniu administracyjnym doszło do naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy polegającego na tym, że organy obu instancji oparły całe postępowanie dowodowe na badaniach, które nie mogą stanowić dowodu w niniejszej sprawie, ponieważ zostały przeprowadzone przez Oddział Centralnego Laboratorium w B., który nie miał do tego kompetencji, ponieważ nie został wymieniony w powyższym rozporządzeniu jako laboratorium, które może przeprowadzać badania na potrzeby zadań wykonywanych przez Państwową Inspekcję Ochrony Roślin i Nasiennictwa, zgodnie z tym rozporządzeniem jedynym podmiotem posiadającym do tego niezbędne kompetencje jest Centralnemu Laboratorium Głównego Inspektoratu Ochrony Roślin i Nasiennictwa w Toruniu; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 37 ust. 2 ustawy o inspekcji przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku nieprawidłowego dokonania kontroli legalności działania organów administracji publicznej oddalił skargę, mimo że organy obu instancji oparły postępowanie dowodowe na ustaleniach Oddziału Centralnego Laboratorium w B., które nie posiadało statusu laboratorium urzędowego zatwierdzonego w zakresie badań, o których mowa w art. 37 ust. 1 ustawy o inspekcji; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 35 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/625 z dnia 15 marca 2017 r. w sprawie kontroli urzędowych i innych czynności urzędowych przeprowadzanych w celu zapewnienia stosowania prawa żywnościowego i paszowego oraz zasad dotyczących zdrowia i dobrostanu zwierząt, zdrowia roślin i środków ochrony roślin, zmieniające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001, (WE) nr 396/2005, (WE) nr 1069/2009, (WE) nr 1107/2009, (UE) nr 1151/2012, (UE) nr 652/2014, (UE) 2016/429 i (UE) 2016/2031, rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 i (WE) nr 1099/2009 oraz dyrektywy Rady 98/58/WE, 1999/ 74/WE, 2007/43/WE, 2008/119/WE i 2008/120/WE, oraz uchylające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 854/2004 i (WE) nr 882/2004, dyrektywy Rady 89/608/EWG, 89/662/ EWG, 90/425/EWG, 91/496/EWG, 96/23/WE, 96/93/WE i 97/78/WE oraz decyzję Rady 92/438/EWG (rozporządzenie w sprawie kontroli urzędowych) – Dz.U. UE. L. z 2017 r. Nr 95, str. 1 z późn. zm. – dalej: rozporządzenie 2017/625, w zw. z art. 9 kpa przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku nieprawidłowego dokonania kontroli legalności działania organów administracji publicznej oddalił skargę, mimo że skarżącej nie zapewniono prawa do drugiej ekspertyzy, brak informacji o takim uprawnieniu dla podmiotu kontrolowanego, w szczególności w zakresie, w jakim to prawo umożliwiało przeprowadzenie analizy, badania lub diagnostyki przez innego uznanego i odpowiednio wykwalifikowanego eksperta, zwłaszcza w sytuacji, w której strona podważała wiarygodność i prawidłowość przeprowadzenia dotychczasowych badań; 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku nieprawidłowego dokonania kontroli legalności działania organów administracji publicznej oddalił skargę, mimo że: a) decyzja została oparta wyłącznie na badaniach prób ziemniaków strony przeprowadzonych w ramach postępowania przed organem pierwszej instancji, które nie zostały zweryfikowane przez Referencyjne Laboratorium Fitosanitarne po wniesieniu odwołania przez stronę, pomimo tego, że takie kompetencje posiada to laboratorium; b) decyzja została oparta wyłącznie na badaniach prób ziemniaków strony, podczas gdy zostało potwierdzone, że ziemniaki strony poddane próbom będąc umieszczone w workach w Laboratorium w B., przebywały przez nieokreślony czas na podłodze, gdzie zachodziło ryzyko kontaminacji tych ziemniaków przez czynniki zewnętrzne; c) decyzja została oparta wyłącznie na badaniach prób ziemniaków strony, podczas gdy badania zostały przeprowadzone przez Oddział Centralnego Laboratorium w W. Pracowni Zamiejscowej w B., w którym nie opracowano udokumentowanych procedur określających: metod badawczych przywoływanych w raportach pn. Informacja o przebiegu badania nr..., wymagań w zakresie niezbędnego wyposażenia (środków kontrolno-pomiarowych) stosowanych w badaniach laboratoryjnych, warunków fitosanitarnych prowadzenia badań, w tym przyjęcia prób, przechowania prób i wykonywania analiz; d) decyzja została oparta wyłącznie na badaniach prób ziemniaków strony, podczas gdy badania zostały przeprowadzone przez Oddział Centralnego Laboratorium w W. Pracowni Zamiejscowej w B., w którym: – nie stosuje się wewnętrznej procedury RB.05.00.00 dotyczącej zapewnienia przy badaniach wymaganych warunków otoczenia, ponieważ nie stosuje się formularza do dokumentowania zapisów z pomiarów monitorowania temperatury i wilgotności, nie są prowadzone zapisy dotyczące warunków panujących w pomieszczeniach przechowania prób, prowadzenia analiz; – nie stwierdzono w pomieszczeniu, w którym przechowywane są próby bulw ziemniaków, urządzeń chłodniczych, klimatyzacyjnych; – istnieje ryzyko kontaminacji z uwagi na swobodny dostęp do poszczególnych pomieszczeń, drzwi do pomieszczenia przygotowywania prób były otwarte, dzięki czemu istniał swobodny dostęp do tego pomieszczenia, co wskazuje, że stosowane rozwiązania są prowizoryczne; – pomimo obecności owadów (much) nie stwierdzono pułapek feromonowych służących monitorowaniu bytowania owadów latających lub biegających; – nie przedstawiono pełnego wykazu sprzętu kontrolno-pomiarowego stosowanego w procesach analiz cech: Ralstonia solanacearum, Clavibacter sepedonicus; – na podstawie dostarczonej dokumentacji nie można w sposób jednoznaczny wskazać ilości przebadanych prób; – w dokumentacji potwierdzającej przeprowadzone badania laboratoryjne brakuje konsekwencji i transparentności. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Dlatego też, przy rozpoznawaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Biorąc pod uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Przed przystąpieniem do rozpoznania poszczególnych zarzutów, należy odnotować, że istota rozpoznawanej sprawy sprowadza się do zakwestionowania przez skarżącą spółkę prawidłowości i miarodajności wyników badań, w trakcie których w próbce ziemniaków skarżącej Oddział Centralnego Laboratorium w W. Pracowni Zamiejscowej w B. stwierdził występowanie bakterii Clavibacter sepedonicus. Rozpoznając zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 36 ust. 1 ustawy o inspekcji w zw. z pkt 3 załącznika do rozporządzenia w sprawie wykazu krajowych laboratoriów referencyjnych przeprowadzających badania na potrzeby zadań wykonywanych przez Państwową Inspekcję Ochrony Roślin i Nasiennictwa w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, należy zauważyć, że zarzut ten oparty został na argumentacji przeprowadzenia badania próbki ziemniaków skarżącej spółki przez laboratorium niewymienione na liście laboratoriów referencyjnych. Wskazane przez Sąd I instancji przepisy, stanowiące podstawę do uznania badań za przeprowadzone przez uprawnione laboratorium nie zostały objęte zarzutami skargi kasacyjnej, stanowiska Sądu I instancji w tym zakresie zatem nie podważono. Wskazać należy, że w myśl art. 34 ustawy o inspekcji badania laboratoryjne na potrzeby zadań Inspekcji są prowadzone przez: laboratoria Głównego Inspektoratu (pkt 1 lit. a) oraz laboratoria inne niż określone w lit. a, wykonujące działalność na zasadach określonych w ustawie z dnia 9 listopada 2012 r. o nasiennictwie – w przypadku badań laboratoryjnych na potrzeby zadań Inspekcji związanych z nadzorem nad wytwarzaniem materiału siewnego, oceną tego materiału i obrotem tym materiałem (pkt 1 lit. b), a także mogą być przeprowadzane w odniesieniu do obszaru, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. b rozporządzenia 2017/625, w zakresie kontroli upraw w zakresie organizmów genetycznie zmodyfikowanych, art. 1 ust. 2 lit. g rozporządzenia 2017/625 oraz art. 1 ust. 2 lit. h rozporządzenia 2017/625, w zakresie środków ochrony roślin, w laboratoriach instytutów badawczych, laboratoriach innych niż laboratoria instytutów badawczych, zatwierdzonych przez Głównego Inspektora na podstawie art. 37 ust. 4, krajowych laboratoriach referencyjnych, o których mowa w art. 100 ust. 1 rozporządzenia 2017/625, zwanych dalej "krajowymi laboratoriami referencyjnymi", laboratoriach, o których mowa w art. 37 ust. 2 rozporządzenia 2017/625, laboratoriach lub ośrodkach diagnostycznych, o których mowa w art. 37 ust. 6 rozporządzenia 2017/625 (pkt 2 lit. a) oraz w zakresie innym niż określony w lit. a – w laboratoriach, którym Główny Inspektor powierzył przeprowadzenie tych badań, jeżeli w tych laboratoriach są zapewnione warunki gwarantujące właściwe ich przeprowadzenie (pkt 2 lit. b). Analiza tego przepisu wskazuje zatem, że (krajowe) laboratoria referencyjne są tylko jednym z rodzajów laboratoriów, które mogą wykonywać badania na potrzeby Inspekcji Ochrony Roślin i Nasiennictwa. Zgodnie z art. 34 pkt 2 lit. a) tiret trzecie ustawy o PIORiN, badania laboratoryjne na potrzeby zadań Inspekcji w odniesieniu do obszaru, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia 2017/625, w zakresie kontroli upraw w zakresie organizmów genetycznie zmodyfikowanych, art. 1 ust. 2 lit. g) rozporządzenia 2017/625 oraz art. 1 ust. 2 lit. h) rozporządzenia 2017/625, w zakresie środków ochrony roślin, mogą być przeprowadzane również w krajowych laboratoriach referencyjnych, o których mowa w art. 100 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/625, zwanych dalej "krajowymi laboratoriami referencyjnymi". Obszar, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia 2017/625 dotyczy jednak zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów genetycznie zmodyfikowanych (GMO) w celu produkcji żywności i paszy, co nie było przedmiotem sprawy administracyjnej, mogącym uzasadniać (alternatywne) przeprowadzenie badania w laboratorium referencyjnym. Istnieje przy tym różnica między laboratorium referencyjnym a laboratorium urzędowym w rozumieniu rozporządzenia 2017/625. Rozporządzenie to w art. 37 reguluje kwestie wyznaczania w państwach członkowskich laboratoriów urzędowych do przeprowadzania analiz, badan i diagnostyki laboratoryjnej na próbkach pobranych w ramach kontroli urzędowych. Wyznaczanie laboratoriów referencyjnych reguluje natomiast art. 100 rozporządzenia 2017/625, a ich zadania są modelowo różne od zadań laboratoriów urzędowych, wyznacza je art. 101 rozporządzenia 2017/625. Zgodnie z art. 101 ust. 1 rozporządzenia 2017/625, państwa członkowskie wyznaczają co najmniej jedno krajowe laboratorium referencyjne dla każdego laboratorium referencyjnego Unii Europejskiej wyznaczonego zgodnie z art. 93 ust. 1 rozporządzenia. Przepis art. 36 ust. 1 ustawy o PIORiN stanowi, że Minister właściwy do spraw rolnictwa, w przypadku gdy obowiązek wyznaczenia krajowego laboratorium referencyjnego wynika z przepisów rozporządzenia 2017/625 lub przepisów wydanych na podstawie tego rozporządzenia określi, w drodze rozporządzenia, wykaz krajowych laboratoriów referencyjnych przeprowadzających badania na potrzeby zadań Inspekcji, mając na uwadze zapewnienie prawidłowego wykonywania tych zadań przez te laboratoria. Wydane na tej podstawie rozporządzenie w/s laboratoriów wprost stanowi w § 1, że określa wykaz krajowych laboratoriów referencyjnych, o których mowa w art. 100 ust. 1 rozporządzenia 2017/625, zwanych dalej "krajowymi laboratoriami referencyjnymi". Skoro w sprawie nie istniała podstawa do przeprowadzenia badania próbek pobranych w trakcie kontroli w laboratorium referencyjnym, a badanie przeprowadzono w laboratorium urzędowym, którego statusu nie zakwestionowano, to nie są zasadne zarzuty naruszenia art. 36 ust. 1 ustawy o PIORiN w zw. z pkt 3 załącznika do rozporządzenia w/s laboratoriów i art. 7, art. 77 § i art. 80 k.p.a., a także art. 37 ust. 2 ustawy o PIORiN. W odniesieniu do tego ostatniego zarzutu należy nadto zauważyć, że art. 37 ust. 2 ustawy i PIORiN reguluje kwestię, która nie była przedmiotem postępowania, albowiem nie ustalono, aby przeprowadzenie badań laboratoryjnych w odniesieniu do obszaru uregulowanego w art. 1 ust. 2 lit. g) rozporządzenia 2017/ 625 nie było możliwe w laboratorium Głównego Inspektoratu i w konsekwencji ogłoszono informację o możliwości ubiegania się o status laboratorium urzędowego. Potwierdzają to także przepisy rozporządzenia 2017/625, które dla laboratoriów referencyjnych przepisują głównie zadania w zakresie opracowywania i wyznaczania standardów i metodyk prowadzenia badań laboratoryjnych na potrzeby ochrony roślin i nasiennictwa (por. np. art. 34 ust. 2 lit. a i b rozporządzenia 2017/625). Oznacza to, że badanie próbek ziemniaków należących do skarżącej spółki mogło być wykonane przez Oddział Centralnego Laboratorium w B., a wyniki uzyskane w toku tego badania mogły stanowić dowód w rozpoznawanej sprawie. W konsekwencji powyższego należało uznać, że zarzut ten nie zasługiwał na uwzględnienie. Przechodząc do rozpoznania zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 37 ust. 2 ustawy o inspekcji, należy wskazać, że zgodnie z tym ostatnim przepisem kierownik laboratorium ubiegającego się o status laboratorium urzędowego zatwierdzonego w zakresie badań określonych w informacji, o której mowa w ust. 1, składa do Głównego Inspektora wniosek w tym zakresie, w formie pisemnej lub w formie dokumentu elektronicznego doręczanego środkami komunikacji elektronicznej. Jednocześnie w myśl art. 37 ust. 1 ustawy o inspekcji, jeżeli przeprowadzenie badań laboratoryjnych w odniesieniu do obszaru, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. b rozporządzenia 2017/625, w zakresie kontroli upraw w zakresie organizmów genetycznie zmodyfikowanych, lit. g rozporządzenia 2017/625, lub lit. h rozporządzenia 2017/625, w zakresie środków ochrony roślin – nie jest możliwe w laboratoriach, o których mowa w art. 34 pkt 1 lit. a i pkt 2 lit. a tiret pierwsze, Główny Inspektor może zamieścić na stronie internetowej administrowanej przez Główny Inspektorat informację o możliwości ubiegania się o status laboratorium urzędowego zatwierdzonego w zakresie tych badań. Z uwagi na treść powyższego przepisu wyjaśnić należy, że art. 1 ust. 2 lit. b, g i h rozporządzenia 2017/625 dotyczy odpowiednio zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów genetycznie zmodyfikowanych (GMO) w celu produkcji żywności i paszy, środków ochronnych przeciwko agrofagom roślin oraz wymogów dotyczących wprowadzania do obrotu i stosowania środków ochrony roślin oraz zrównoważonego stosowania pestycydów, z wyjątkiem sprzętu do aplikacji pestycydów. Przypomnieć w tym miejscu wypada, że wyniki kontroli próbek ziemniaków skarżącej spółki nie wykazały niedozwolonego występowania organizmów modyfikowanych genetycznie, środków ochrony przeciwko agrofagom ani środków ochrony roślin w tym pestycydów, ale wystąpienia niepożądanych bakterii. Tym samym w rozpoznawanej sprawie nie mogło dojść do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 37 ust. 2 ustawy o inspekcji, gdyż ostatni z wymienionych przepisów nie znajdował w niej zastosowania. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 35 ust. 1 rozporządzenia 2017/625 w zw. z art. 9 kpa przez niezapewnienie stronie prawa do drugiej ekspertyzy, wskazać należy, że zgodnie z art. 35 ust. 1 przywołanego rozporządzenia właściwe organy zapewniają podmiotom, których zwierzęta lub towary podlegają procedurze pobierania próbek, analizom, badaniom lub diagnostyce w kontekście kontroli urzędowych, prawo do drugiej ekspertyzy na koszt podmiotu. Prawo do drugiej ekspertyzy umożliwia podmiotowi złożenie wniosku o przegląd dokumentów dotyczących pobierania próbek, przeprowadzania analizy, badania lub diagnostyki przez innego uznanego i odpowiednio wykwalifikowanego eksperta. Analiza tego przepisu wskazuje, że prawo do przeprowadzenia drugiej ekspertyzy jest zachowane także w sytuacji, gdy powtórnej kontroli podlega dokumentacja dotycząca badania pierwotnego. Odnotować bowiem należy, że nie w każdym przypadku możliwe jest powtórne przeprowadzenie samego badania pobranej próbki i w takich sytuacjach prawidłową praktyką jest ustalenie na podstawie zachowanej dokumentacji czy pierwotne badanie zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującą lub zalecaną metodyką i standardami. Zauważyć należy, że w myśl art. 35 ust. 2 tego rozporządzenia nie pobiera się zwiększonej ilości próbki na potrzeby przeprowadzenia drugiej ekspertyzy w przypadku postępowania mającego, jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie, oceny występowania agrofaga kwarantannowego w roślinach. W rozpoznawanej sprawie badanie przeprowadzone na należących do skarżącej spółki ziemniakach miało na celu sprawdzenie występowania w nich niepożądanych bakterii, co wykluczało pobranie zwiększonej ilości próbek i przeprowadzenie ponownego badania. W sytuacji takiej druga ekspertyza została prawidłowo ograniczona przez organy do oceny prawidłowości przeprowadzenia pierwotnego badania na podstawie dokumentacji czynności kontrolno-laboratoryjnych. Oznacza to, że w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do uznania, że skarżąca pozbawiona została prawa do skorzystania z drugiej ekspertyzy na podstawie art. 35 ust. 1 rozporządzenia 2017/625. Tym samym analizowany zarzut okazał się niezasadny. Przechodząc do rozpoznania zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa, należy odnotować, że uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie pierwszego z wymienionych przepisów możliwe jest wyłącznie w sytuacji, gdy sąd stwierdzi inne niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Analiza tego przepisu wskazuje, że jego zastosowanie możliwe jest wyłącznie w sytuacji wykazania, że uchybienie to mogło mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, lecz wpływ istotny (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2018 r., sygn. akt I GSK 925/17). Oznacza to, że zarzut ten powinien zostać poparty argumentacją wskazującą, że naruszenie przepisów postępowania związane z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa miało istotny, a nie jakikolwiek wpływ na wynik postępowania administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej wprawdzie postawił zarzut naruszenia tego przepisu i powiązał go z przepisami procedury administracyjnej, które jego zdaniem zostały naruszone w toku postępowania przed organami, ale w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie zawarł argumentacji mającej wykazać, że ewentualne naruszenie tych przepisów miało istotny wpływ na wynik sprawy. Odnotować bowiem należy, że uzasadnienie tego zarzutu stanowi w rzeczywistości powtórzenie treści samego zarzutu. Podkreślenia przy tym wymaga, że w myśl art. 183 § 1 ppsa nie jest rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego formułowanie za profesjonalnego pełnomocnika tak zarzutów skargi kasacyjnej, jak i poszukiwania argumentacji czyniącej te zarzuty zasadnymi. W świetle powyższych wywodów w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do uwzględnienia analizowanego zarzutu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu, wobec czego działając na podstawie art. 184 ppsa, oddalił skargę kasacyjną. Jednocześnie w myśl art. 182 § 2 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a druga strona, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.