I OSK 108/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędzia del. WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant asystent sędziego Dorota Chromicka po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Głównego Lekarza Weterynarii od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 października 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1193/12 w sprawie ze skargi M.J. na decyzję Głównego Lekarza Weterynarii z dnia 10 maja 2012 r., nr [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 października 2012 r. sygn akt II SAWa 1193/12, po rozpoznaniu skargi M.J. na decyzję Głównego Lekarza Weterynarii z dnia 10 maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia 4 kwietnia 2012 r. oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że we wniosku z dnia 9 marca 2012 r. M.J. zwrócił się do Głównego Lekarza Weterynarii, na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, o udostępnienie informacji publicznej, tj. listy przedsiębiorców, u których podczas kontroli weterynaryjnej przeprowadzonej w lutym/marcu br. stwierdzono posiadanie lub zakup soli przemysłowej. Główny Lekarz Weterynarii decyzją z dnia 4 kwietnia 2012 r. nr [...], na podstawie art.104 k.p.a. oraz art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) odmówił udostępnienia żądanej informacji. W uzasadnieniu decyzji podano, że na polecenie Głównego Lekarza Weterynarii, wojewódzcy lekarze weterynarii dokonali kontroli wykorzystania soli wypadowej (przemysłowej), jako soli spożywczej. Na podstawie sporządzonych list firm, które są nadzorowane przez inspekcje weterynaryjne i które na stanach magazynowych posiadały sól lub mieszanki "peklosoli" nieznanego pochodzenia, w Głównym Inspektoracie Weterynarii stworzono jedną listę zbiorczą, która została, przy piśmie z dnia 9 marca 2012 r., przekazana do Prokuratury Okręgowej w [...]. Dokonując oceny prawnej przedstawionego stanu sprawy organ wskazał, iż przedmiotowa lista nie dotyczy informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, lecz dotyczy działalności podmiotów prywatnych. Informacje w niej zawarte wskazują bowiem, którzy przedsiębiorcy posiadali podczas kontroli weterynaryjnej stanów magazynowych sól lub mieszanki "peklosoli" nieznanego pochodzenia albo pochodzące z firm "zakwestionowanych przez prokuraturę", a więc dotyczą kwestii związanych z zaopatrzeniem zakładów produkujących w żywność pochodzenia zwierzęcego. Organ uznał jednak, że na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej żądane informacje stanowią informację publiczną, lecz ich udostępnienie podlega wyłączeniu z uwagi na treść przepisów art. 5 ustawy. Podał, iż na gruncie powołanego przepisu, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Ponadto, prawo to podlega ograniczeniu ze względu na ochronę ważnego interesu gospodarczego państwa oraz ze względu na prywatność osoby lub tajemnicę przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji. Organ wskazał, iż rozpatrując wniosek o udostępnienie informacji publicznej miał na uwadze regulacje w zakresie prawa żywnościowego, a w szczególności rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury z zakresu bezpieczeństwa żywności (Dz. U. UEL31 z 1 lutego 2002 r., str. 1-24 z późn. zm.), zwanego rozporządzeniem nr 178/2002. Wyjaśnił przy tym, że za nieujawnieniem listy przedsiębiorców, w których podczas kontroli stwierdzono posiadanie lub zakup soli przemysłowej przemawiają zasady prawa żywnościowego. W art. 10 rozporządzenia nr 178/2002 wskazano przesłanki jakie powinny być brane pod uwagę przy decydowaniu przez władzę publiczną o udostępnieniu informacji publicznej. Zgodnie z tym przepisem takimi przesłankami są: 1) podejrzenie, że żywność lub pasza może stanowić zagrożenie dla zdrowia ludzi lub zwierząt, a także 2) charakter, powaga i rozmiar ryzyka. Z uwagi na brak zagrożenia władze publiczne nie były zobowiązane do informowania społeczeństwa o liście przedsiębiorców. W ocenie Głównego Lekarza Weterynarii ujawnienie takiej listy na żądanie M.J. mogłoby się przyczynić do wprowadzenia w błąd konsumenta, że żywność pochodzenia zwierzęcego wyprodukowana w zakładach, które znajdują się na liście stanowi zagrożenie dla jego życia lub zdrowia. Ujawnienie listy mogłoby narazić przedsiębiorców na straty związane ze spadkiem sprzedaży, co jest o tyle nieuzasadnione, że zbadana sól wypadowa użyta do produkcji żywności nie stanowiła zagrożenia dla zdrowia i życia konsumentów. Od powyższej decyzji strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, podnosząc, iż z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. organ nie wskazał, która z norm art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowiła podstawę odmowy udostępnienia informacji publicznej. Ponadto podniosła, że art. 5 nie znajduje zastosowania dla uzasadnienia odmowy udostępnienia żądanych informacji, ani też przepisy wskazanych przez organ ustaw. Główny Lekarz Weterynarii decyzją z dnia 10 maja 2012 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 5 ust. 3 i art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) oraz art. 61 Konstytucji RP, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia 4 kwietnia 2012 r. Organ nie podzielił zarzutów skarżącego jakoby decyzja nie spełniała wymogów art. 107 § 3 k.p.a. z uwagi na brak wskazania, która z norm art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej miała zastosowanie. Stwierdził, że na stronie 4 i 5 decyzji z dnia 4 kwietnia 2012 r. wyraźnie wskazano, że jedną z podstaw odmowy udostępnienia informacji publicznej jest art. 5 ust. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nadto, organ powtórzył argumentację podaną w uzasadnieniu decyzji z dnia 4 kwietnia 2012 r. oraz wskazał, powołując się na przepis art. 61 Konstytucji RP, iż obywatel ma prawo uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję M.J. zarzucił organowi naruszenie art. 5 ust. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez nieuzasadnioną odmowę udostępnienia listy przedsiębiorców, u których podczas kontroli stwierdzono posiadanie lub zakup soli przemysłowej. Skarżący podniósł, iż organ stawia interes przedsiębiorców nad gwarantowanymi przez ustawę z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia prawa osób – konsumentów, którzy nie zostali poinformowani, że do żywności przez nich spożywanej jest dodawana sól wypadowa, a nie sól spożywcza. Wskazał, iż Główny Inspektor Sanitarny nakazał wycofanie z obrotu żywności, w której wykorzystano sól wypadową, a zatem organ niezasadnie odwołuje się do art. 10 rozporządzenia nr 178/2002 r. Konkludując, skarżący stwierdził, że nielegalne działanie – polegające na fałszowaniu żywności nie może podlegać ochronie prawnej, zwłaszcza jeżeli osobami poszkodowanymi takim nielegalnym działaniem są konsumenci. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, iż narusza ona prawo w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, zaś jej uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych w przepisie art. 107 k.p.a. Sąd I instancji podał, że uzasadnienie stanowi integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Uzasadnienie decyzji powinno przekonywać zarówno co do prawidłowości oceny stanu faktycznego i prawnego, jak i zasadności samej treści podjętej decyzji. Celem uzasadnienia decyzji jest bowiem wykazanie prawidłowości procesu myślowego, który doprowadził do ustalenia treści rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu, decyzja Głównego Lekarza Weterynarii, nie spełnia powyższych wymagań, jej uzasadnienie wskazuje na niezrozumienie przez organ unormowań ustawowych dotyczących dostępu do informacji publicznej. Organ przyjmuje bowiem, że żądana informacja stanowi informację publiczną, lecz odmawia jej udostępnienia, jak twierdzi "również z tego powodu", że nie dotyczy ona działalności organów władzy publicznej czy osób pełniących funkcje publiczne, lecz działalności podmiotów prywatnych, na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z treści uzasadnienia wynika także, że jednym z powodów odmowy udostępnienia listy jest to, że została ono przekazana Prokuraturze Okręgowej w [...]. Sąd I instancji wyjaśnił, że ogólną zasadą, która wynika z art. 61 Konstytucji RP, jest dostęp do informacji, wszelkie wyjątki od tej zasady powinny być zatem formułowane w sposób wyraźny, a wątpliwości powinny przemawiać na rzecz dostępu do nich. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Zgodnie zaś z art. 6 ust. 1 pkt 4, udostępnieniu podlega informacja publiczna o danych publicznych, w tym: a) treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: – treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, – dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających. Niewątpliwie lista przedsiębiorców, u których podczas kontroli stwierdzono posiadanie lub zakup soli przemysłowej, jest dokumentem urzędowym dokumentującym przebieg i wyniki kontroli, a zatem nie może budzić wątpliwości, że stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy. Skoro udostępnieniu ma podlegać "treść i postać", w jakiej utrwalona została informacja publiczna, należy przyjąć, że udostępnieniu podlega sam dokument urzędowy lub jego kserokopia, po uwzględnieniu ograniczeń, o których mowa w art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przepis ten stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Prawo do informacji publicznej podlega także ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Przykładem ochrony przed nieuzasadnioną ingerencją w przypadku przedsiębiorcy jest tajemnica przedsiębiorstwa, znana na gruncie ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t.j. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503 ze zm.). Przepis art. 11 ust. 4 tej ustawy stanowi, że przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne lub organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje mające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Sąd I instancji wskazał, że w uzasadnieniu decyzji z dnia 4 kwietnia 2012 r. podano, że żądana informacja nie może zostać udostępniona z uwagi na zakazy dostępu do informacji wskazane w art. 5 ustawy. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, wobec podnoszonego zarzutu niewskazania podstawy odmowy udzielenia informacji, organ stwierdził, że jest nim art. 5 ust. 3 ustawy podając, iż jego treść pozwala ograniczyć dostęp do informacji publicznej, jeśli informacje nie dotyczą podmiotów publicznych lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne. W związku z tym Sąd wyjaśnił, że podana regulacja dotyczy zakazu ograniczania dostępu do informacji publicznej. Przepis art. 5 ust. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej ustanawia dodatkowe gwarancje jawności postępowań toczących się przed organami państwa, jeżeli postępowanie dotyczy władz publicznych lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne albo osób pełniących funkcje publiczne – w zakresie tych zadań lub funkcji. Jeżeli zatem postępowanie dotyczy wskazanych w tym przepisie podmiotów i ma związek z wykonywanymi zadaniami lub sprawowaną funkcją, nie można ograniczać dostępu do informacji o rozstrzyganych i dotyczących tych kwestii sprawach. Zatem zdaniem Sądu, przepis, który ustanawia dodatkowe gwarancje jawności postępowań, nie może stanowić, jak przyjmuje organ w przedmiotowej sprawie, podstawy do ograniczenia prawa dostępu do informacji publicznej. W związku z twierdzeniem organu, że przedmiotowa lista została przy piśmie z dnia 9 marca 2012 r. przekazana do Prokuratury Okręgowej w [...], w ocenie Sądu, nie jest to argument do odmowy udzielenia informacji publicznej. Sąd podkreślił, że jeżeli adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej istotnie nie jest w posiadaniu żądanej informacji, powinien poinformować o tym wnioskodawcę w drodze zwykłego pisma. Wydawanie decyzji w trybie art. 16 ustawy o dostępie do informacji jest niezasadne. Tymczasem w przedmiotowej sprawie organ twierdzi, że informację przekazał i odmawia jej udostępnienia. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł do Naczelnego Sąd Administracyjnego Główny Lekarz Weterynarii, zaskarżając go w całości zarzucił mu naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 P.p.s.a. w związku z art.107 § 3 k.p.a. przez uchylenie zaskarżonej decyzji Głównego Lekarza Weterynarii z dnia 10 maja 2012 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Głównego Lekarza Weterynarii z dnia 4 kwietnia 2012 r. w sytuacji braku podstaw do stwierdzenia naruszenia w decyzji Głównego Lekarza Weterynarii z dnia 10 maja 2012 r. oraz w poprzedzającej ją decyzji Głównego Lekarza Weterynarii z dnia 4 kwietnia 2012 r. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności z uwagi na to, że uzasadnienie obu decyzji nie było obarczone wadami powodującymi konieczność uchylenia tych decyzji, 2) art. 153 P.p.s.a. przez zawarcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania dotyczących wykładni prawa materialnego, w sytuacji, w której Sąd uznał, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada wymogom określonym w przepisie art. 107 k.p.a., co było przyczyną uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., Ponadto organ zarzucił Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego tj. 1) art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 156 § 5 k.p.k. przez błędną wykładnię i ich niezastosowanie przyjmując, że nie istnieją ograniczenia w upublicznieniu listy przedsiębiorców, u których w trakcie kontroli prowadzonej na polecenie Głównego Lekarza Weterynarii wykryto posiadanie soli przemysłowej, mimo włączenia jej do materiału postępowania przygotowawczego, a w konsekwencji - uznanie braku zasadności odmowy udzielenia informacji publicznej dotyczącej przedmiotowej listy ze względu na przekazanie jej do prokuratury, 2) art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 19 ust. 5 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej polegające na ich niezastosowaniu i pominięciu przy ocenie zaskarżonej decyzji, że uzyskane, w wyniku kontroli informacje, dokumenty i inne dane, dotyczące w szczególności stosowanej przez kontrolowanego technologii, nie mogą być przekazywane oraz ujawniane innym organom, chyba że stanowią dowód popełnienia czynu zabronionego przez ustawę. Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, że jedynym przepisem postępowania administracyjnego, który w uzasadnieniu wyroku wskazał Wojewódzki Sąd Administracji w Warszawie jest art. 107 k.p.a. Trudno jednak przyjąć za zasadne, by Główny Lekarz Weterynarii rzeczywiście dopuścił się naruszenia tego przepisu w stopniu umożliwiającym przyjęcie, że zachodzą podstawy do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Należy zauważyć, że ewentualne niedostatki uzasadnienia zaskarżonej decyzji, nie powinny mieć wpływu na ocenę samego rozstrzygnięcia zawartego w decyzji Głównego Lekarza Weterynarii. Nie sposób bowiem przyjąć, by sposób argumentowania przedstawiony w zaskarżonej decyzji uniemożliwiał ustalenie rzeczywistych podstaw odmowy udostępnienia wnioskodawcy żądanej przez niego informacji publicznej. Organ wskazał bowiem, że podstawą odmowy udostępnienia dokumentu obejmującego przedmiotową listę przedsiębiorców były istniejące ograniczenia w udostępnianiu tego typu danych ze względu na tajemnicę chronioną ustawowo. Przede wszystkim, Główny Lekarz Weterynarii odwołał się - prawidłowo - do art. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, z którego wynika, że prawo do informacji publicznej nie ma charakteru bezwzględnego, ale podlega stosownym ograniczeniom. W tym kontekście, organ wskazał min. na fakt włączenia przedmiotowej listy do materiału postępowania przygotowawczego podnosząc, że ujawnienie tej listy bez zgody prokuratora nie jest obecnie możliwe. Ponadto, odwołał się także do art. 19 ust. 5 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej, a więc do przepisu wprowadzającego regulację szczególną w zakresie udostępniania informacji uzyskanej w toku kontroli dotyczącej przedsiębiorców. Ponadto, przy przyjęciu, za prawidłowe twierdzenia Sądu, że doszło do istotnych uchybień dotyczących uzasadnienia zaskarżonej decyzji i uchylenia jej z tego powodu, uzasadniony jest zarzut naruszenia 153 P.p.s.a., gdyż przedwczesne jest formułowanie ocen związanych z zagadnieniami występującymi na tle wykładni prawa materialnego. Skoro bowiem Sąd dostrzega istotne wadliwości uzasadnienia decyzji, powodujące konieczność uchylenia decyzji organu, bardziej wskazane jest w takiej sytuacji ponowne wypowiedzenie się organu w sposób w pełni samodzielny - z zachowaniem zasad dotyczących sporządzenia uzasadnienia decyzji. Dlatego też, ocena prawidłowości stosowania i wykładni prawa materialnego powinna odbywać się dopiero na podstawie niewadliwego uzasadnienia, w którym organ w sposób zgodny z art. 107 k.p.a. przedstawi wszystkie motywy, jakimi kierował się podejmując decyzję. . Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art.183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm. ) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjne, z urzędu biorąc pod uwagę wyłącznie nieważność postępowania. Wobec nie stwierdzenia w niniejszej sprawie okoliczności powodujących nieważność postępowania kontrola zaskarżonego wyroku została przeprowadzona w zakresie wyznaczonym przez podstawy skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Uchylając zaskarżone decyzje Sąd I instancji nie naruszył art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c Ppsa i art. 135 Ppsa w zw. z art. 107 § 3 Kpa. Ma rację Sąd I instancji, że uzasadnienie obu decyzji nie pozwala jednoznacznie ustalić jakie powody legły u podstaw odmowy udzielenia informacji publicznej przez Głównego Lekarza Weterynarii. Jest to o tyle istotne, że nieznajomość ustawowych przyczyn odmowy udzielenia informacji publicznej uniemożliwia Sądowi ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Analiza jej uzasadnienia prowadzi do wniosku, że wskazany jako jedna z podstaw odmowy art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej ( Dz. U. Nr. 112, poz. 1198 ze zm. ) nie może uzasadniać podjętego rozstrzygnięcia. Zgodnie z tym przepisem nie można, z zastrzeżeniem ust. 1 i 2, ograniczać dostępu do informacji o sprawach rozstrzyganych w postępowaniu przed organami państwa, w szczególności w postępowaniu administracyjnym, karnym lub cywilnym, ze względu na ochronę interesu strony, jeżeli postępowanie dotyczy władz publicznych lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne albo osób pełniących funkcje publiczne - w zakresie tych zadań lub funkcji. Z cytowanego przepisu wynika zakaz ograniczania dostępu do informacji publicznej, poza przypadkami określonymi w ust. 1 i 2, co oznacza że powołanie się na ten przepis jako podstawę odmowy udostępnienia informacji publicznej jest co najmniej niefortunne. Art. 5 ust. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej ustanawia dodatkowe gwarancje jawności postępowań toczących się przed organami państwa i jako taki nie może być rozumiany inaczej, niż wynika to wprost z jego brzmienia. Nie może w żadnym razie stanowić podstawy odmowy udzielenia informacji publicznej, skoro wynika z niego zakaz ograniczania dostępu do informacji w przypadkach w nim wymienionych. Z powyższego wynika, że jak słusznie ocenił to Sąd I instancji w rozpoznawanej sprawie nie można ustalić z jakiego powodu nastąpiła odmowa udzielenia informacji publicznej , gdyż nie mógł jej uzasadniać art. 5 ust. 3 . W podstawie decyzji Głównego Lekarza Weterynarii z dnia 4 kwietnia 2012r. nie powołany został żaden przepis prawa materialnego, z którego wynikałby zakaz udzielenia żądanej informacji publicznej. Nie jest natomiast w gestii Głównego Lekarza Weterynarii wypowiadanie się o zasadach udostępniania informacji przez Prokuraturę w związku z przekazaniem do niej listy przedsiębiorców, u których w czasie kontroli stwierdzono posiadanie lub zakup soli przemysłowej. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej został skierowany do Głównego Lekarza Weterynarii , który jako podmiot zobowiązany do udzielenia informacji powinien go rozpatrzyć stosownie do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, zaś w razie odmowy udzielenia informacji zobowiązany był w decyzji wskazać konkretny przepis prawa ograniczający dostęp do informacji publicznej. Elementów tych w sprawie zabrakło, co właściwie ocenił Sąd I instancji. Zarzut naruszenia przez Sąd art. 135 Ppsa jest nietrafny. Skarga kasacyjna przede wszystkim nie zawiera uzasadnienia tego zarzutu, co czyni niemożliwym odniesienie się do niego. Nie został naruszony art. 153 Ppsa. Sąd uchylając decyzje zobowiązany był zgodnie z art. 141 § 4 Ppsa do zawarcia w uzasadnieniu wyroku wskazań co do dalszego postępowania. Oceną tą organ jest związany przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Związanie to dotyczy również Sądu, który ponownie rozpoznając sprawę nie może formułować innych ocen, od wyrażonych we wcześniejszym wyroku, gdyż tylko w sytuacji gdyby to uczynił doszłoby do naruszenia art.. 153 Ppsa. Nieuzasadnione są również podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego. Powoływany art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie został wskazany jako podstawa odmowy udostępnienia informacji przez organ. Nie zostało też powiedziane jakiego rodzaju tajemnica ustawowo chroniona uniemożliwia uwzględnienie wniosku. Wprawdzie organ oraz Sąd I instancji powołuje się na ograniczenia w dostępie do informacji publicznej wynikające z tego przepisu, czyni to jednak tylko po to by przypomnieć uregulowania prawne w tym przedmiocie. Skoro jak wcześniej zostało powiedziane w oparciu o uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie można poznać jednoznacznych przyczyn odmowy udzielenia informacji publicznej, to powoływane zarzuty naruszenia art. 5 ust. 1 są przedwczesne. Sąd I instancji nie stosował art. 5 ust. 1 ustawy, nie dokonywał wykładni tego przepisu, gdyż nie można domniemywać że był on podstawą odmowy udzielenia informacji w niniejszej sprawie. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 Ppsa orzekł jak w sentencji.