I OSK 1080/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Wojciech Mazur po rozpoznaniu w dniu 15 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lutego 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 1349/09 w sprawie ze skargi J. T. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: podjąć zawieszone postępowanie. Postanowieniem z dnia 17 maja 2011 r., Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) zawiesił postępowanie sądowe w sprawie ze skargi kasacyjnej J. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1349/09 - do czasu rozpoznania przez Sąd Najwyższy skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 16 września 2010 r. sygn. akt II Ca 518/10. Postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2011 r., sygn. akt IV CSK 155/11 Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia do rozpoznania skarg kasacyjnych M. R. oraz J. T., A. R., A. T., B. D. - T. W uzasadnieniu Sąd Najwyższy wskazał, iż skarżący wskazali na art. 5 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 32, poz. 191 ze zm., dalej zwana "u.p.w.u.s.t."), który według nich budzi poważne wątpliwości, a nie był przedmiotem wyjaśnienia i nie był zinterpretowany przez Sąd Najwyższy. Sąd Najwyższy w niniejszej sprawie podzielił stanowisko wyrażone w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 9 października 2007 r., III CZP 46/07, OSNC 2008/3/30), że sąd powszechny jest związany ostateczną decyzją administracyjną wydaną zgodnie z art. 18 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 u.p.w.u.s.t. Sąd Najwyższy uznał, iż powołane przez skarżących podstawy nie spełniają wymagań skargi kasacyjnej, bowiem pomijają kwestię dotyczącą zakresu kognicji sądu powszechnego w odniesieniu do przesłanek przewidzianych w art. 5 u.p.w.u.s.t. oraz właściwego rozgraniczenia drogi sądowej przed sądem powszechnym i w postępowaniu administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zawieszone postępowanie sądowe podlega podjęciu. Stosownie do art. 128 § 1 pkt 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd postanowi podjąć postępowanie z urzędu, gdy ustanie przyczyna zawieszenia, a w szczególności gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania - od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kończącego to postępowanie. W niniejszej sprawie zawieszenie postępowania nastąpiło na mocy art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., tj. z uwagi na wniesienie do Sądu Najwyższego przez J. T. skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 16 września 2010 r. II Ca 518/10. Skoro jednak, na mocy postanowienia z dnia 11 sierpnia 2011 r. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia do rozpoznania w/w skargi kasacyjnej, to postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie podlega podjęciu. Z uwagi na zaistnienie przesłanki określonej w art. 128 § 1 pkt 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.