I OSK 1210/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędzia del. WSA Marek Wroczyński Protokolant: sekretarz sądowy Julia Chudzyńska po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 października 2014 r. sygn. akt IV SA/Gl 75/14 w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, wyrokiem z dnia 29 października 2014 r. (sygn. akt IV SA/Gl 75/14), oddalił skargę J. P. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie utraty prawa zasiłku dla bezrobotnych. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Prezydent Miasta Ś., decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], uznał - z dniem 25 kwietnia 2013 r. – J. P. za osobę bezrobotną oraz odmówił jej - od tego dnia - przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu stanowiska organ wyjaśnił, że zainteresowana, w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy, spowodowała ze swojej winy rozwiązanie stosunku pracy bez wypowiedzenia (art. 75 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy – Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.). W zaistniałej zatem sytuacji - stosownie do treści art. 75 ust. 2 pkt 3 w/w ustawy - zasiłek przysługiwał stronie dopiero po okresie 180 dni od dnia zarejestrowania w powiatowym urzędzie pracy. Następnie, decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...], Prezydent Miasta Ś. przyznał J. P. prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 23 października 2013 r. a kolejną decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...], ten sam organ orzekł o utracie przez zainteresowaną prawa do ww. świadczenia od dnia 25 października 2013 r. W motywach rozstrzygnięcia Prezydent wskazał, że utrata przez J. P. prawa do zasiłku nastąpiła ze względu na upływ maksymalnego okresu, przez który strona mogła to świadczenie pobierać. Na skutek wniesionego przez J. P. odwołania, Wojewoda Ś., decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podzielając zawarte w niej ustalenia faktyczne i dokonaną ocenę prawną. Organ odwoławczy wyjaśnił też, że skoro stopa bezrobocia na terenie działania Powiatowego Urzędu Pracy w Ś. - na dzień 13 czerwca 2012 r. - wynosiła 17,4% podczas, gdy na obszarze kraju wskaźnik ten wynosił 12,3%, to - stosownie do treści art. 73 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r. poz. 674 ze zm.) – odwołującej się przysługiwał maksymalnie sześciomiesięczny okres, przez który mogła pobierać zasiłek. Zważywszy jednak, że strona ze swojej winy spowodowała rozwiązanie stosunku pracy bez wypowiedzenia, to - zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt. 3 w zw. z art. 75 ust. 2 pkt 3 w/w ustawy – okres, w którym nie przysługiwało jej prawo do zasiłku wynosił 180 dni. Tym samym, właściwy organ był zobowiązany skrócić okres pobierania przez J. P. zasiłku o ten czas (art. 73 ust. 4 ustawy). Utrata więc przez nią prawa do zasiłku nastąpiła w tym przypadku ze względu na upływ maksymalnego okresu, w którym strona mogła pobierać zasiłek dla bezrobotnych. W skardze, złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, J. P. zakwestionowała prawidłowość decyzji Wojewody Ś. z dnia [...] grudnia 2013 r. a ponadto wniosła o zwrócenie się przez Sąd Wojewódzki z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego celem zbadania zgodności z normami konstytucyjnymi przepisów przywoływanych w decyzjach wydanych przez organy obu instancji. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła m. in., iż w sprawie rozwiązania z nią stosunku pracy z jej winy (w trybie art. 52 § 1 Kodeksu pracy) w dniu 26 kwietnia 2013 r. złożyła do Sądu Rejonowego w C. pozew o przywrócenie na poprzednie stanowisko. Sprawa ta nie została jednak jeszcze zakończona. Wojewoda Ś., w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowisko. Oddalając skargę - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "p.p.s.a." - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, że nie była ona uzasadniona, bowiem zaskarżona decyzja odpowiadała prawu. Sąd, powołując się na treść art. 73 ust. 4 w zw. z art. 71 ust. 1, art. 73 ust. 1 pkt. 1 oraz art. 75 ust. 1 pkt. 3 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, stwierdził, że organ słusznie uznał, iż skarżącej generalnie przysługiwało prawo do otrzymywania zasiłku dla bezrobotnych maksymalnie przez okres 6 miesięcy od dnia rejestracji w urzędzie pracy. Użyty przy tym w art. 75 ust.1 pkt 3 w/w ustawy zwrot: "prawo do zasiłku nie przysługuje" nie oznaczał ostatecznego pozbawienia strony prawa do tego świadczenia, bowiem - stosownie do art. 75 ust. 2 pkt. 3 ww. ustawy - bezrobotnemu, spełniającemu warunki określone w art. 71 ustawy, przysługiwał zasiłek po upływie 180 dni od dnia zarejestrowania się. Ustawodawca zatem w omawianym przypadku przewidział jedynie swoistą karencję (opóźnienie) w uzyskaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W konsekwencji zatem skarżąca uzyskałaby prawo do w/w świadczenia, choć po upływie okresu karencyjnego, wynoszącego 180 dni od dnia rejestracji, ale na przeszkodzie temu stanęła jednak norma, zamieszczona w art. 73 ust. 4 analizowanej ustawy. Zgodnie z jej treścią, okres pobierania zasiłku, o którym mowa w ust. 1 i 3, ulega skróceniu m. in. o okresy nieprzysługiwania zasiłku, o których mowa w art. 75 ust. 1-3 wspomnianej ustawy. W konsekwencji zatem okres pobierania zasiłku, który generalnie dla skarżącej wynosił 6 miesięcy, uległ w tym przypadku skróceniu o okres, w którym świadczenie to stronie nie przysługiwało. W rezultacie, okres zasiłkowy został skonsumowany przez okres, w którym skarżącej zasiłek ten nie przysługiwał. Ponadto Sąd uznał, że postępowanie dowodowe zostało w niniejszej sprawie przeprowadzone w sposób prawidłowy, a zebrany materiał dowodowy znalazł pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, sporządzonej zgodnie z wymogami art. 107 k.p.a. Odnosząc się do wniosku skarżącej o skierowanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego - na podstawie art. 193 Konstytucji RP - celem stwierdzenia zgodności przepisów, stanowiących podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji z ustawą zasadniczą, Sąd wyjaśnił, iż nie znalazł podstaw, aby wniosek ten uwzględnić bowiem nie powziął wątpliwości co do niekonstytucyjności tych regulacji prawnych. W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, J. P. zarzuciła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach naruszenie: 1. przepisów postępowania, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: - art. 7 i 8 k.p.a. - poprzez zaakceptowanie przez Sąd I instancji takiego działania organów administracji, które nie zmierza do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy i nie zmierza do pogłębia zaufania obywateli oraz narusza ich słuszne interesy faktyczne i prawne w przedmiotowej sprawie, - art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. - poprzez zaakceptowanie przez Sąd I instancji faktu, iż organy administracji publicznej obu instancji, pomimo wyraźnych przesłanek do obligatoryjnego zawieszenia postępowania, wydały decyzję, nie zważając na rozstrzygnięcie sprawy przez sąd, od którego to rozstrzygnięcia zależało rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji, - art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - poprzez nieuwzględnienie wniosku skarżącej o zawieszenie postępowania, z uwagi na toczące się postępowanie sądowe, pomimo, iż rozstrzygnięcie sprawy zależało od jego wyniku, - art. 141 § 4 p.p.s.a. - poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odrzucenia przez Sąd I instancji podstawy prawnej nieuwzględnienia przez Sąd I instancji wniosku skarżącej o przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego, co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, wobec faktu, iż od odpowiedzi na pytanie prawne zależało rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. - poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie złożonej skargi w sytuacji, kiedy - zgodnie z cytowanym przepisem - winna być ona uwzględniona ze względu na naruszenie przez organ I i II instancji przepisów prawa materialnego, - art. 151 p.p.s.a. - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi, w sytuacji gdy nie było ku temu podstawy; 2. prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię, a przez to niewłaściwe zastosowanie, to jest: - art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - poprzez uznanie, iż skarżącej nie przysługuje prawo do zasiłku dla bezrobotnych pomimo zarejestrowania się skarżącej we właściwym powiatowym urzędzie pracy i spełnienia przesłanek warunkujących przyznanie zasiłku, - art. 73 ust. 4 w związku z art. 71 ust. 1, art. 73 ust. 1 pkt 1 oraz art. 75 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - poprzez uznanie, iż w przedmiotowej sprawie istniały podstawy do skrócenia okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych z uwagi na art. 75 ust 1-3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz pozbawienia skarżącej prawa do zasiłku, - art. 67 ust. 2 Konstytucji RP - poprzez pozbawienie skarżącej prawa do zasiłku pomimo, iż skarżąca - jako obywatel Rzeczpospolitej Polskiej - pozostająca bez pracy, nie z własnej woli i nie mająca innych środków utrzymania ma prawo do zabezpieczenia społecznego, którego zakres i formy określa ustawa, - art. 193 Konstytucji RP co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, wobec faktu, iż od odpowiedzi na pytanie prawne zależało rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Wskazując na powyższe podstawy kasacyjnie, skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania, ewentualnie o rozpoznanie skargi, a ponadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, jej autor przedstawił argumentację uzasadniającą – jego zdaniem - prawidłowość podniesionych zarzutów kasacyjnych, w tym m. in. twierdził, że w sytuacji, gdy strona zainicjowała przed Sądem Rejonowym w C. sprawę o przywrócenie do pracy, to organy oraz Sąd Wojewódzki zobligowane były zawiesić postępowanie, z uwagi na mający wpływ na to postępowanie wynik sprawy toczącej się przed ww. Sądem powszechnym. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie polegało wyłącznie na badaniu zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej. Podstawy te zostały oparte zarówno na obrazie prawa materialnego, jak i istotnym naruszeniu przepisów proceduralnych. Odnosząc się w pierwszej kolejności do tych ostatnich zarzutów należało uznać, iż nie tylko były one nieuzasadnione a także nie zostały w pełni prawidłowo sformułowane. Brak było bowiem podstaw, aby zarzucać Sądowi Wojewódzkiemu naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego bez powiązania tego rodzaju zarzutu z odpowiednimi przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając jednak na uwadze treść uchwały pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. (sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010/1/1) skład orzekający przyjął, iż zarzut naruszenia art. 7, art. 8 i art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. miał polegać w tym przypadku na niewzięciu pod uwagę przez Sąd I instancji okoliczności, iż (jak twierdził autor skargi kasacyjnej) zaskarżona decyzja a także decyzja organu I instancji zostały wydane z istotnym naruszeniem w/w przepisów. Jako zarzuty procesowe wskazano także na naruszenie: art. 125 § 1 pkt 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 151 p.p.s.a. art. 67 ust. 2 i art. 193 Konstytucji RP. Dokonując oceny w/w zarzutów należy wyjaśnić, że kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy miała okoliczność, iż ostateczną decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] Prezydent Miasta Ś. uznał - z dniem 25 kwietnia 2013 r. – J. P. za osobę bezrobotną, przy czym (co jest istotne) od tego dnia odmówił jej jednak przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Powyższe spowodowane było bowiem tym, iż w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy strona spowodowała ze swojej winy rozwiązanie stosunku pracy bez wypowiedzenia (art. 75 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.). Jeżeli więc skarżącej - zgodnie z art. 73 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy - można było – co do zasady - przyznać zasiłek dla bezrobotnych maksymalnie na okres 6 miesięcy (bo stopa bezrobocia na terenie działania Powiatowego Urzędu Pracy w Świętochłowicach - na dzień 13 czerwca 2012 r. - wynosiła 17,4% podczas, gdy na obszarze kraju - 12,3%, a zatem - stosownie do w/w przepisu - bezrobotnemu przysługiwał maksymalnie sześciomiesięczny okres pobierania zasiłku), to - z uwagi na treść opisanej wyżej decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. - orzekające obecnie organy nie mogły pominąć ustaleń w niej zawartych. Jeżeli więc w decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. zostało przyjęte, iż skarżącej nie przysługiwał od dnia zarejestrowania zasiłek dla bezrobotnych, gdyż z własnej winy doprowadziła do tego, że jej stosunek pracy został rozwiązany bez wypowiedzenia, to aktualnie bez wzruszania w/w decyzji nie można było twierdzić, że okoliczność ta nie została ustalona, albo była wadliwie ustalona. Podkreślenia bowiem w tym miejscu wymaga, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, są decyzjami pochodnymi w stosunku do decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r., w której przyznano skarżącej status bezrobotnej i jednocześnie odmówiono jej (od w/w dnia) przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Decyzja z dnia 2013 r. ma charakter decyzji ostatecznej a jej legalność nie podlegała badaniu w niniejszym postępowaniu. Z tych powodów nie można było twierdzić, iż w toku obecnie postępowania administracyjnego organy naruszyły art. 7 i 8 k.p.a. Niezasadne okazały się także pozostałe zarzuty procesowe, w szczególności te, w których zarzucano Sądowi I instancji nieuwzględnienie wniosków skarżącej o zawieszenie postępowania administracyjnego ( art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.) czy też postępowania sądowego ( art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Biorąc bowiem pod uwagę to, co wyżej zostało powiedziane, należy stwierdzić, iż tego rodzaju wnioski mogłyby mieć ewentualne znaczenie, ale w postępowaniu zakończonym w/w decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. Zaskarżony wyrok spełniał także wszystkie wymagania, przewidziane art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż Sąd Wojewódzki wyjaśnił, że nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem o zgodność z Konstytucją RP przepisów materialnoprawnych, będących podstawą wydania zaskarżonej decyzji, ponieważ nie powziął wątpliwości co do zgodności w/w przepisów z ustawą zasadniczą. Oparcie zaś wyroku na art. 151 p.p.s.a. a nie (jak domagała się tego skarżąca ) - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. - było jedynie wynikiem oceny materialnoprawnej, dokonanej przez Sąd Wojewódzki. Przechodząc do kwestii materialnoprawnych podkreślić trzeba, że autor skargi kasacyjnej zarzucił w niej Sądowi I instancji naruszenie art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy – poprzez uznanie, iż skarżącej nie przysługuje prawo do zasiłku dla bezrobotnych pomimo zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy i spełnienia przesłanek warunkujących przyznanie zasiłku. Tymczasem, jak wyżej to zostało wyjaśnione, kwestia ta została rozstrzygnięta w decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. Odnoszenie się zaś do tego faktu przez Sąd Wojewódzki, jak również do rozstrzygnięcia zawartego w decyzji z dnia [...] października 2013 r. nr [...] (przyznającej J. P. prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 24 października 2013 r.) miało jedynie na celu właściwe (kompletne) przedstawienie stanu rozpatrywanej sprawy, gdyż okoliczności te miały znaczenie dla weryfikacji ustalonej przez organ w zaskarżonej decyzji daty końcowej okresu, na który skarżącej przyznano zasiłek. Całkowicie nieusprawiedliwione okazały się także zarzuty obrazy art. 73 ust. 4 w związku z art. 71 ust. 1, art. 73 ust. 1 pkt 1 oraz art. 75 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - poprzez uznanie, iż w przedmiotowej sprawie istniały podstawy do skrócenia okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych, z uwagi na treść art. 75 ust. 1-3 w/w ustawy. Przepisy te bowiem zostały prawidłowo przez Sąd Wojewódzki a wcześniej przez organ zastosowane. W szczególności podnieść wypada, iż zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 3 omawianej ustawy, bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy spowodował rozwiązanie ze swej winy stosunku pracy lub stosunku służbowego bez wypowiedzenia, zasiłek dla bezrobotnych przysługuje dopiero po okresie 180 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy. Po myśli natomiast art. 73 ust. 4 analizowanej ustawy, okres pobierania zasiłku, o którym mowa w ust. 1 i 3, ulega skróceniu m. in. o okresy nieprzysługiwania zasiłku, o których mowa w art. 75 ust. 1-3 wspomnianej ustawy. Zatem orzeczenie o utracie przez skarżącą prawa do zasiłku dla bezrobotnych spowodowane było jedynie tym, iż oba wymienione wyżej okresy czasu biegły równolegle. Wydaje się też, że istota sprawy polegała w tym przypadku nie tyle na zarzucaniu Sądowi Wojewódzkiemu naruszenia w/w przepisów prawa materialnego, a na nie akceptowaniu ich treści przez skarżącą, co przejawiało się w jej twierdzeniu, iż przepisy te nie są zgodne z art. 67 ust. 2 Konstytucji RP. W związku z powyższym należy wyjaśnić, iż zgodnie z w/w przepisem, obywatel pozostający bez pracy nie z własnej woli i nie mający innych środków utrzymania ma prawo do zabezpieczenia społecznego, którego zakres i formy określa ustawa. Tymczasem, skarżąca, z której winy doszło do rozwiązania z nią przez pracodawcę stosunku pracy bez wypowiedzenia (w trybie art. 52 § 1 k.p.), nie może być traktowana jako osoba, która pozostaje bez pracy (cyt.) "nie z własnej woli". Na marginesie zasygnalizować w tym miejscu wypada, iż nieprawomocnym wyrokiem z dnia 27 listopada 2013 r. (sygn. akt V P 130/13) Sąd Rejonowy w C. oddalił powództwo J. P. o przywrócenie do pracy i odszkodowanie. Poza tym, Konstytucja RP w art. 67 ust. 2 odwołuje się do zasad, które określa ustawa. Przyjęcie zaś przez ustawodawcę w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy rozwiązań mniej korzystnych w stosunku do osób, które spowodowały z własnej winy rozwiązanie z nimi stosunku pracy bez wypowiedzenia, nie wydaje się nieusprawiedliwione. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 193 Konstytucji RP, należy stwierdzić, że skarżąca ma prawo sama wystąpić do Trybunału Konstytucyjnego ze stosowną skargą konstytucyjną. Zaskarżony wyrok tego uprawnienia jej nie odbiera. Nie można więc twierdzić, że zaskarżony wyrok naruszał powyższy przepis. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 184 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.