I OSK 1217/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie sędzia NSA Janina Antosiewicz (spr.) sędzia NSA Irena Kamińska Protokolant Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R.O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 656/08 w sprawie ze skargi R.O. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia orzeczenia dyscyplinarnego oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 27 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 656/08 oddalił skargę R.O. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r., w przedmiocie odmowy uchylenia – po wznowieniu – orzeczenia dyscyplinarnego. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujący stan faktyczny: Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie orzeczeniem z [...] stycznia 2006 r. nr [...] utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w Szczecinie z [...] października 2005 r., którym uznał nadkomisarza R.O. winnym popełnienia zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego i wymierzył karę dyscyplinarną nagany. Wnioskiem z [...] marca 2007 r. skierowanym do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie, R.O. zwrócił się o wznowienie postępowania dyscyplinarnego, zakończonego prawomocnym orzeczeniem nr [...] z [...] stycznia 2006 r. Jako przesłankę uzasadniającą wznowienie postępowania wskazał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 19 marca 2007 r. w sprawie o sygn. K 47/05, w którym Trybunał orzekł o niezgodności art. 135 f ust. 1 pkt 4 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji z art. 42 ust. 2 Konstytucji RP w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten ograniczał jego prawo do faktycznej i profesjonalnej obrony. R.O. wskazał ponadto, że przepis art. 135 f ust. 1 pkt 4 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji, dyskryminował go jako obywatela. Postanowieniem z [...] kwietnia 2007 r. Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie odmówił wznowienia postępowania dyscyplinarnego. W efekcie złożonego zażalenia, Komendant Główny Policji postanowieniem z [...] czerwca 2007 r. nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Następnie postanowieniem z [...] września 2007 r. Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie, na podstawie art. 135r ust. 2 i 6 ustawy o Policji, wznowił postępowanie dyscyplinarne zakończone prawomocnym orzeczeniem nr [...] z [...] stycznia 2006 r. Postępowanie to zostało następnie zawieszone postanowieniem z [...] września 2007 r., z uwagi na toczące się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie postępowanie ze skargi R.O. na wydane wcześniej orzeczenie, odmawiające wznowienia postępowania dyscyplinarnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 października 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 1262/07, oddalił skargę R.O.. Po uprawomocnieniu się powyższego orzeczenia Komendant Wojewódzki w Szczecinie podjął postępowanie i orzeczeniem z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...], na podstawie art. 135s ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji odmówił uchylenia orzeczenia z [...] stycznia 2006 r. W uzasadnieniu orzeczenia organ rozważył przesłanki wznowienia postępowania zamieszczone w art. 135r ust. 2 oraz uwzględnił okoliczność opublikowania wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 19 marca 2007 r., orzekającego o niezgodności art. 135f ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Komendant stwierdził jednak, że skarżący ustanowił obrońcę spośród policjantów, natomiast we wniosku o wznowienie nie wykazał, aby obrońca ten był niewystarczający oraz w jaki sposób ustanowienie profesjonalnego obrońcy poprawiłoby jego sytuację w postępowaniu. Ponadto brak profesjonalnego obrońcy nie wykluczał możliwości skorzystania z jego pomocy poza postępowaniem. W ocenie Komendanta niepowołanie profesjonalnego obrońcy nie miało wpływu na treść orzeczenia dyscyplinarnego. Orzeczenie organu było prawidłowe, co zostało potwierdzone prawomocnym wyrokiem WSA w Szczecinie z dnia 23 sierpnia 2006 r. sygn. akt II SA/Sz 353/06 oddalającym skargę R.O.. Organ stwierdził nadto, iż art. 135f ust. 1 pkt 4 ustawy o policji, uznany przez Trybunał za niezgodny z Konstytucją, nie był podstawą wydania orzeczenia dyscyplinarnego, lecz regulował funkcjonowanie obrońcy w postępowaniu dyscyplinarnym. Na skutek odwołania R.O., zarzucającego zawieszenie postępowania pomimo niewykonania wszystkich czynności bez udziału profesjonalnego obrońcy oraz wydanie orzeczenia przed uprawomocnieniem się postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania, Komendant Główny orzeczeniem nr [...] z [...] lutego 2008 r. utrzymał w mocy orzeczenie z [...] grudnia 2007 r. podzielając zawarte tam stanowisko. Zdaniem organu odwoławczego R.O. nie wykazał w jaki sposób profesjonalny obrońca mógłby wpłynąć na bieg sprawy i w konsekwencji na wynik postępowania dyscyplinarnego. Organ nie zgodził się z twierdzeniem skarżącego, iż Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie, w ramach wznowionego postępowania dyscyplinarnego zobowiązany był do przeprowadzenia w warunkach zapewniających policjantowi faktyczną obronę profesjonalnego obrońcy, wszystkich przeprowadzonych bez jego udziału czynności. Komendant Główny Policji podał, iż w przedmiotowym postępowaniu dyscyplinarnym, niezależnie od możliwości wyboru obrońcy, dokonano jednoznacznych ustaleń faktycznych i prawnych pozwalających na merytoryczne zakończenie sprawy, a zatem brak jest przesłanek uprawniających do przyjęcia odmiennego wniosku. Ponadto organ podniósł, iż zgodnie z art. 135s ust. 1 ustawy o Policji, po wznowieniu postępowania dyscyplinarnego przeprowadza się czynności dowodowe ograniczone do przyczyn wznowienia, a po ich zakończeniu stosownie do ustaleń wydaje się odpowiednie orzeczenie. Odnosząc się do kolejnych zarzutów odwołania organ wskazał, iż przepisy ustawy o Policji nie przewidują środków zaskarżenia na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania. Pouczenie o możliwości wniesienia odwołania od postanowienia z dnia [...] grudnia 2007 r. o podjęciu zawieszonego postępowania dyscyplinarnego zostało zawarte w jego treści omyłkowo, jednakże okoliczność ta zaś nie miała wpływu na sposób załatwienia sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R.O. zarzucił organowi naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 132 ust. 3 pkt 1 powołanej ustawy o Policji, polegającą na przyjęciu, że wydawane policjantom polecenia służbowe wiążą ich także po służbie. Zarzucił organowi ponadto naruszenie prawa materialnego poprzez nieuwzględnienie, względnie błędną interpretację treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 19 marca 2007 r. oraz wykorzystywanie procedury dyscyplinarnej do innych celów niż została ustanowiona, a nadto niezastosowanie się do przepisów art. 135s, 135f oraz 135j ustawy o Policji. Wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz orzeczenia organu pierwszej instancji, a także o uchylenie orzeczenia dyscyplinarnego pierwszej i drugiej instancji, które było przedmiotem wznowienia postępowania. Uzasadniając skargę R.O. odniósł się bezpośrednio do samej sprawy, która była przedmiotem postępowania dyscyplinarnego i wskazał, że zachowanie policjanta po służbie nie podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej. Wskazał ponadto, że zarówno organy Policji jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie błądzą i nie respektują treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i powtórzył swoje stanowisko w sprawie. Organ zauważył, że przepisy ustawy o Policji, na podstawie których wydano orzeczenie dyscyplinarne, nie zostały zakwestionowane przez Trybunał Konstytucyjny. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż organ postąpił zgodnie z art. 135r ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), w myśl którego postępowanie dyscyplinarne wznawia się na wniosek ukaranego lub obwinionego, jeżeli w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego stracił moc lub uległ zmianie przepis prawny, będący podstawą wydania orzeczenia dyscyplinarnego. Po wznowieniu postępowania organ ma obowiązek przeprowadzić postępowanie dowodowe ograniczone do przyczyn wznowienia (art. 135s ustawy). Sąd podkreślił, iż podstawą orzeczenia o ukaraniu R.O. karą nagany były przepisy art. 133 ust. 1, art. 135j ust. 1 pkt 3 i art. 134 pkt 1 ustawy o Policji. Za niezgodny z Konstytucją został uznany przepis art. 135f ust. 1 pkt 4 i nie stanowił on podstawy orzeczenia dyscyplinarnego, a był jednym z wielu przepisów o charakterze procesowym. Nie zaszła więc w ocenie Sądu sytuacja opisana w art. 135r ust. 2, tj. w wyniku orzeczenia nie stracił mocy żaden z przepisów stanowiących podstawę orzeczenia dyscyplinarnego o wymierzeniu kary nagany. Sąd wskazał nadto, iż stwierdzenie niekonstytucyjności przepisu art. 135f ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji nie oznacza konieczności eliminacji z obrotu prawnego wszelkich zapadłych wcześniej orzeczeń dyscyplinarnych, w których obwinieni funkcjonariusze nie korzystali z prawa do ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika. Uznanie za naruszające prawo takich orzeczeń mogłoby mieć miejsce jeżeli obwiniony wykazałby, że ze względu na ograniczenie wynikające z niekonstytucyjności przepisu obwiniony nie brałby w ogóle udziału w postępowaniu. Pogląd taki wyraził NSA w wyroku z dnia 2 lipca 2007 r. I OSK 1160/07. Sąd podzielił ocenę organu, iż skarżący nie wykazał w jaki sposób niekonstytucyjne wyłączenie możliwości ustanowienia adwokata lub radcy prawnego mogło wpłynąć na ograniczenie możliwości jego działania w postępowaniu dyscyplinarnym. Z akt wynika zaś, iż skarżący posiadał obrońcę w postępowaniu, a ponadto nie tylko nie miał ograniczonych możliwości osobistego udziału w postępowaniu, lecz zagwarantowano mu wszystkie uprawnienia procesowe. Błędnie skarżący upatrywał w wyroku Trybunału Konstytucyjnego podstawy do powtórzenia wszystkich czynności dowodowych w postępowaniu, po dopuszczeniu obrońcy. Nie wynika to z treści art. 135s ust. 1, w myśl którego po wznowieniu postępowania przeprowadza się postępowanie ograniczone do przyczyn wznowienia. Realizując postulat z art. 135s ust. 1 organ ustalił że wskazany przez skarżącego wyrok Trybunału Konstytucyjnego istotnie zapadł, jednakże uznany za niekonstytucyjny przepis nie stanowił podstawy orzeczenia dyscyplinarnego i nie miał wpływu na wydane rozstrzygnięcie. Nie było zatem obowiązku, a nawet potrzeby powtarzania wszystkich czynności dowodowych przeprowadzonych w postępowaniu dyscyplinarnym. W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji uznał, że zaskarżone orzeczenie zostało wydane zgodnie z prawem i skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ustawą P.p.s.a.). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł R.O., reprezentowany przez radcę prawnego J.H.K. i zaskarżając wyrok w całości zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 §1 pkt 1 lit. b/ ustawy P.p.s.a. przez przyjęcie, że uznanie przez Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 19 marca 2007 r. sygn. akt K 47/05 przepisu art. 135f pkt 4 ustawy o Policji za niekonstytucyjny nie daje podstawy do wznowienia postępowania dyscyplinarnego w trybie art. 135r ust. 2 ustawy o Policji. Skarga kasacyjna domaga się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości, przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej autor podważa rozumowanie Sądu, które zasadza się na zbyt wąskim rozumieniu pojęcia "podstawa wydania orzeczenia". Rozpatrując pojęcie "podstawa wydania orzeczenia dyscyplinarnego", należy analizować wszelkie przepisy pozostające w związku z toczącym się postępowaniem dyscyplinarnym, w tym także przepisy procesowe, które m.in. stoją na straży gwarancji procesowych stron. Art. 135r ust. 2 ustawy o Policji wypływa wprost z regulacji ustanowionej w art. 190 ust. 4 Konstytucji RP, zgodnie z którą orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania. Oznacza to, że orzeczenie TK może również stanowić podstawę wznowienia postępowania dyscyplinarnego. Nie można jednak uznać, że art. 135r ust. 2 ustawy o Policji należy interpretować zawężająco w ten sposób, że przesłanek wznowienia postępowania dyscyplinarnego doszukiwać się wyłącznie w przepisach prawa materialnego. Takie rozumienie pojęcia "podstawa wydania orzeczenia dyscyplinarnego" prowadziłoby bowiem do niezgodnego z Konstytucją RP uniemożliwienia stronie realizacji konstytucyjnej zasady, jaką jest prawo do obrony. Również w przywołanym wyroku Trybunału Konstytucyjnego podkreślono, że prawo do obrony ma zarówno wymiar materialny, jak i formalny, a więc jest rozumiane szeroko jako zespół gwarancji umożliwiających stronie właściwą obronę swoich interesów. Jak stwierdził Trybunał Konstytucyjny w przywołanym orzeczeniu, instytucja prawa do obrony wyrażona w art. 42 ust. 2 Konstytucji dotyczy co prawda postępowania karnego, z którym to postępowaniem nie można utożsamiać postępowania dyscyplinarnego, jednak podkreślono, że "Trybunał Konstytucyjny zawsze stał na stanowisku, że wszystkie gwarancje, ustanowione w rozdziale II Konstytucji, znajdują zastosowanie także wówczas, gdy mamy do czynienia z postępowaniem dyscyplinarnym. Gwarancje te odnoszą się bowiem do wszelkich postępowań represyjnych, tzn. postępowań, których celem jest poddanie obywatela jakiejś formie ukarania lub jakiejś sankcji, a więc także postępowań dyscyplinarnych. Taki wniosek wyprowadził Trybunał Konstytucyjny z zasady demokratycznego państwa prawnego (orzeczenia z: 7 marca 1994 r., sygn. K.7/93, OTK w 1994 r., cz. I, s. 41 i z 26 kwietnia 1995 r., sygn. K. 11/94, OTK w 1995 r. cz. I, s. 137) jeszcze pod rządami poprzednich przepisów konstytucyjnych. Trybunał Konstytucyjny jest też zdania, że konstatacja ta nie straciła aktualności na gruncie nowej Konstytucji, a tym samym przepisy art. 42-45, a także art. 78 Konstytucji znajdują zastosowanie do oceny nie tylko regulacji o stricte karnym charakterze, ale też odpowiednio do innych regulacji o represyjnym charakterze. Niewątpliwie znajdują też one zastosowanie do podstaw i procedury odpowiedzialności dyscyplinarnej, bo – jak wskazuje doktryna prawa karnego zjawisko karania nie ogranicza się wyłącznie do sfery państwowego prawa karnego. Najbliższe państwowemu prawu karnemu jest prawo dyscyplinarne, które wprost uważać można za szczególną gałąź czy rodzajową odmianę prawa karnego (M. Cieślak, Polskie prawo karne. Zarys systemowego ujęcia. Warszawa 1994, s. 22-23; wyrok z 8 grudnia 1998 r. sygn. K. 41/97, OTK ZU nr 7(19)/98, poz. 117, s. 655)". Odnosząc się do konkretnej regulacji zakwestionowanej w przywołanym wyroku (dotyczącej możliwości wyboru przez funkcjonariusza Policji obrońcy, jednak z ograniczeniem do innego funkcjonariusza tej służby) Trybunał Konstytucyjny stwierdził ponadto: "Obrona powierzona funkcjonariuszowi (...) nie gwarantuje, nawet przy dołożeniu przez nich najwyższej staranności, należytego poziomu obrony obwinionego, który w większym stopniu zapewnić może zawodowy prawnik. Ponadto, czynności związane z obroną funkcjonariusz wykonuje obok swych podstawowych, wynikających z charakteru służby, obowiązków, nie przestając być także funkcjonariuszem usytuowanym w określonej strukturze, w warunkach podległości służbowej, mającym naturalne dla każdego aspiracje zawodowe. Nieprofesjonalny pełnomocnik nie będzie w stanie zapewnić należytej obrony chociażby dlatego, że z ewentualnym przełożonym dyscyplinarnym łączy go stosunek podległości służbowej." Nie można zgodzić się ze stanowiskiem Sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, iż brak możliwości ze strony skarżącego ustanowienia pełnomocnika profesjonalnego nie miał wpływu na treść orzeczenia, a ponadto, że skarżący nie wykazał w jaki sposób profesjonalna obrona mogłaby wpłynąć na przebieg postępowania. Takie stanowisko pozostaje w sprzeczności z zagwarantowanym konstytucyjnie prawem do Sądu oraz prawem do obrony. Trudno wymagać od strony niemającej wystarczającej wiedzy prawnej, by wykazywała na czym miało polegać ograniczenie jej prawa do obrony w postępowaniu dyscyplinarnym i w jaki sposób wpłynęło ono na przebieg postępowania i treść orzeczenia. Z art. 135r ust. 2 ustawy o Policji nie sposób wyprowadzić wniosku, że przesłanką wznowienia postępowania dyscyplinarnego jest wykazanie sposobu, w jaki niekonstytucyjne wyłączenie możliwości ustanowienia profesjonalnego obrońcy mogło wpłynąć na ograniczenie możliwości działania w postępowaniu dyscyplinarnym. Z art. 136r ust. 2 ustawy o Policji wynika natomiast, że postępowanie dyscyplinarne wznawia się, jeżeli w wyniku orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego stracił lub uległ zmianie przepis prawny będący podstawą wydania orzeczenia dyscyplinarnego. Regulacja ta jest sformułowana na tyle jasno, by nie pozostawiać możliwości dokonywania jej oceny i wykładni w wykorzystaniem elementów ocennych. W zaskarżonym orzeczeniu Sąd orzekający nie wykazał na jakiej podstawie prawnej opiera stanowisko, zgodnie z którym skarżący miał obowiązek wykazać wpływ braku możliwości ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika na ograniczenie możliwości obrony jego praw w postępowaniu dyscyplinarnym. Powoływanie się Sądu orzekającego na stanowisko NSA wyrażone w wyroku z dnia 2 lipca 2008 r., sygn. I OSK 1160/07, nie jest argumentem wystarczającym. Zgodnie z art. 135r ust. 2 ustawy o Policji jedyną przesłanką wystarczającą do wznowienia postępowania dyscyplinarnego jest utrata mocy lub zmiana w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego przepisu będącego podstawą wydania orzeczenia, a wymaganie spełnienia jakichkolwiek dodatkowych przesłanek jest bezpodstawne. Na wniosek skarżącego Sąd pierwszej instancji postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2005 r. sygn. akt II OZ 253/05, przywrócił termin do wniesienia skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Przede wszystkim należy zauważyć, iż Sąd odwoławczy stosownie do art. 183 § 1 ustawy P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, chyba że zachodzi nieważność postępowania, którą Sąd ten uwzględnia z urzędu. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza, iż to zarzuty i treść środka zaskarżenia zakreślają ramy kontroli instancyjnej. Poprawnemu skonstruowaniu skargi kasacyjnej służy sprowadzony przez ustawodawcę w art. 175 § 1 ustawy P.p.s.a. przymus adwokacko-radcowski przy jej sporządzaniu. Sporządzona i wniesiona w tej sprawie skarga kasacyjna oparta o podstawę z art. 174 pkt 2 ustawy P.p.s.a. zawiera błędnie skonstruowany zarzut, nieodpowiadający treści wydanych w tej sprawie rozstrzygnięć organów administracji. W skardze kasacyjnej zamieszczono zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ ustawy P.p.s.a., który nakazuje Sądowi uchylenie zaskarżonego aktu gdy Sąd ten stwierdza naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania. Naruszenie powyższego przepisu autor skargi kasacyjnej wiąże z przyjęciem przez Sąd, iż uznanie przez Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 19 marca 2007 r. sygn. akt K 47/05 przepisu art. 135f pkt 4 ustawy o Policji za naruszający Konstytucje RP nie daje podstawy do wznowienia postępowania dyscyplinarnego w trybie art. 135r ust. 2 tej ustawy. W okolicznościach tej sprawy zarzut ten postawiono błędnie, gdyż na podstawie art. 135r ust. 2 i 6 ustawy o Policji Komendant Wojewódzki Policji wznowił postępowanie dyscyplinarne zakończone prawomocnym orzeczeniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. wydając postanowienie w dniu [...] września 2007 r. Następnie zaś po wznowieniu postępowania Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie we wznowionym postępowaniu wydał na podstawie art. 135s ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji orzeczenie w dniu [...] grudnia 2007 r. nr [...] odmawiając uchylenia orzeczenia z dnia [...] stycznia 2006 r. Orzeczenie to zostało w dniu [...] lutego 2008 r. utrzymane w mocy w wyniku kontroli instancyjnej przez Komendanta Głównego Policji. Konfrontacja treści zarzutu skargi kasacyjnej z wydanym w tej sprawie postanowieniem z dnia [...] września 2007 r. oraz orzeczeniami organu pierwszej i drugiej instancji prowadzi do wniosku, iż kasator nie dostrzega różnicy pomiędzy wznowieniem postępowania (istnieniem podstaw do jego wznowienia), a postępowaniem prowadzonym w ramach postępowania już wznowionego. Stosownie do art. 135s ust. 1 po wznowieniu postępowania dyscyplinarnego organ przeprowadza czynności dowodowe ograniczone do przyczyn wznowienia, a dopiero po ich zakończeniu i w zależności od poczynionych ustaleń wydaje orzeczenie o treści wskazanej w pkt 1-3 powołanego przepisu. Zarzut skargi kasacyjnej, jak również jej uzasadnienie nie dawało podstaw Sądowi odwoławczemu do przeprowadzenia kontroli instancyjnej w zakresie stosowania przepisu art. 135s ust. 1 ustawy o Policji i ewentualnie innych przepisów tego aktu prawnego, które mogły mieć zastosowanie. Przy zarzucie naruszenia przepisów postępowania skarga kasacyjna winna wskazywać te przepisy, które zostały naruszone przez Sąd pierwszej instancji (bądź organ, a nie dostrzegł ich Sąd), zawierać opis na czym naruszenie to polegało oraz wykazać, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak wskazania w skardze kasacyjnej takich przepisów spowodował, iż Sąd odwoławczy nie mógł się odnieść do innych kwestii procesowych. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Dodać należy, iż wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną należne od Skarbu Państwa (art. 250 ustawy P.p.s.a.) przyznawane jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w postępowaniu określonym w art. 258-261 tej ustawy. Stosownie do § 18 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) pełnomocnik skarżącego powinien złożyć Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu stosownie oświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie.