I OSK 1251/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędziowie: sędzia NSA Piotr Przybysz sędzia del. WSA Anna Wesołowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 8 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Ol 840/20 w sprawie ze skargi [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] października 2020 r., nr [...] w przedmiocie nakazu uboju świń i zakazu utrzymywania ich w gospodarstwie oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 8 kwietnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę [...] (skarżąca) na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w [...][...] października 2020 r., w przedmiocie nakazu uboju świń i zakazu utrzymywania ich w gospodarstwie oraz przyznał adwokat Małgorzacie Lubienieckiej od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych), powiększoną o należny podatek VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wyrok wydany został w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy : Decyzją z [...] września 2020 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] nakazał skarżącej ubój wszystkich świń (1 sztuka) znajdujących się w prowadzonym gospodarstwie rolnym oraz zakazał utrzymywania świń w tym gospodarstwie. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że działania organu podejmowane są w związku z występowaniem afrykańskiego pomoru świń. W dniu 29 maja 2020 r. nakazano skarżącej usunięcie stwierdzonych uchybień. Czynności przeprowadzone 23 lipca 2020 r. w ramach kontroli sprawdzającej wykazały, że nakazy dotyczące mat dezynfekcyjnych nie zostały wykonane, ponieważ wyłożone maty były za małe. Po rozpoznaniu odwołania skarżącej [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii w [...] (dalej - organ II instancji, odwoławczy) decyzją z [...] października 2020 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji przytoczono obowiązujące przepisy prawa nakazujące przestrzeganie określonych obowiązków w zakresie bioasekuracji, w tym konieczności wyłożenia mat dezynfekcyjnych i ich wielkości. Wskazano również, że protokoły kontroli wskazują na powtarzalność stwierdzonych uchybień. W wywiedzionej skardze skarżąca raz jeszcze wskazała, że wydane decyzje są dla niej bardzo krzywdzące. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Ustanowiona z urzędu pełnomocnik skarżącej pismem z 21 marca 2021 r. uzupełniła wniesioną skargę zarzucając: I. Naruszenie prawa materialnego: a. art. 48b ust. 1 pkt b ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy skarżąca zastosowała się do nakazów usunięcia uchybień - wskazanych w decyzji z dnia [...] maja 2020 roku nr [...] w liczbie 5, podczas gdy organ uznał, iż zastosowanie się do powyższych nakazów nie miało miejsca, co spowodowało wydanie przez organ decyzji nr [...] z dnia [...] września 2020 roku o nakazie zabicia świń znajdujących się w gospodarstwie skarżącej oraz wydanie zakazu utrzymywania świń w gospodarstwie, co miało wpływ na wynik sprawy; b. art. 48b ust. 1 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczania chorób zakaźnych w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez wybór przez organ środka bardziej radykalnego, tj. wydania decyzji o uboju świń znajdujących się w gospodarstwie skarżącej oraz zakazu ich utrzymywania bez wykazania jakimikolwiek argumentami, że zastosowanie łagodniejszego środka nie byłoby wystarczające dla osiągnięcia celu w postaci ochrony przed rozprzestrzenianiem się choroby zakaźnej zwierząt. II. Naruszenie przepisów postępowania: a. art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego; b. art. 80 k.p.a. poprzez niedokonanie na podstawie całokształtu materiału dowodowego oceny czy udowodniono, iż skarżąca nie wywiązała się ze wszystkich nakazów nałożonych na nią przez decyzję nr 76/2020; c. art. 8 § 1 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszyło zasadę proporcjonalności polegające na tym, iż organ wybrał najbardziej radykalny i dotkliwy dla skarżącej środek w postaci wydania decyzji o uboju świń i zakazie ich utrzymywania w gospodarstwie, mając świadomość, iż w związku z tym to skarżąca poniesie koszt likwidacji zwierząt oraz nie dostanie w związku z tym rekompensaty, podczas gdy organ nie wykazał w uzasadnieniu decyzji I i II instancji, dlaczego wybrał środek dalej idący, a nie poprzestał na nakazie usunięcia uchybień, który w realiach danej sprawy byłby najbardziej wskazany, w związku z tym organ nie wykazał, że zastosowany przez niego środek był proporcjonalny; d. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu przez organ, iż skarżąca nie zastosowała się do nakazów z decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2020 roku podczas gdy decyzja Nr [...] nakazująca ubój świń w gospodarstwie wymienia jedynie dwa nakazy, które nie są tożsame z okolicznościami, które miały miejsce podczas pierwszej kontroli 5 maja 2020 roku i zostały stwierdzone w protokole kontroli, co świadczy o tym, iż skarżąca zastosowała się do nakazów (wymieniła maty, które były stare i składały się z dwóch części oraz nasączyła je płynem dezynfekującym) natomiast kontrola z dnia 23 lipca 2020 roku wykazała, iż maty były za krótkie i za wąskie, co świadczy o tym, iż zostały przez skarżącą wymienione a wskazana okoliczność ich niewystarczającej długości i szerokości, jest nową okolicznością dotyczącą nowych mat, która nie mogła być stwierdzona wcześniej a została przez organ stwierdzona dopiero podczas kontroli z dnia 23 lipca 2020 roku i stanowiła nową okoliczność faktyczną, które to uchybienie strona mogła usunąć, gdyby organ wyznaczył jej w tym celu odpowiedni termin, co nie miało miejsca i w związku z tym miało wpływ na wynik sprawy i na wydanie decyzji o uboju. W konsekwencji pełnomocnik skarżącej wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalając skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. wyjaśnił, że materialnoprawną podstawę kontrolowanego aktu stanowił przepis art. 48b ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych (t.j.: Dz. U. z 2020 r. poz. 1421 z późn. zm., dalej - ustawa) zawierający nakaz zabicia lub uboju zwierząt określonego gatunku oraz zakaz ich utrzymywania w gospodarstwie w przypadku gdy dany podmiot nie zastosuje się do nakazu usunięcia uchybień w określonym terminie. Sąd wskazał, że okolicznością, która nie może budzić żadnych wątpliwości jest to, że przepis art. 48b ust. 1 ustawy daje organowi administracji możliwość wyboru jednego z dwóch alternatywnych rozstrzygnięć, tzn. nakazanie w drodze decyzji usunięcia uchybień w określonym terminie lub od razu nakazanie uboju zwierząt połączonego z zakazem ich utrzymywania w gospodarstwie. Żadnej możliwości wyboru organy nie posiadają jednak w sytuacji, gdy dany podmiot nie zastosuje się do nakazu usunięcia uchybień w określonym terminie (art. 48b ust. 3 ustawy), wówczas organy zobowiązane są do wydania decyzji nakazującej ubój zwierząt oraz zakazującej utrzymywanie zwierząt w gospodarstwie. Ta ostatnia sytuacja miała miejsce w przypadku skarżącej, która nie zastosowała się w pełni do nakazów zawartych w decyzji z [...] maja 2020 r. Sąd zwrócił uwagę, że kontrole w gospodarstwie rolnym skarżącej dotyczące ochrony przed afrykańskim pomorem świń (ASF) nie zostały zapoczątkowane w roku 2020. Dołączone do akt administracyjnych protokoły kontroli dotyczące tej właśnie kwestii przekonują, że wobec skarżącej kontrolujący lekarz weterynarii zawsze miał zastrzeżenia. Podczas kontroli 12 lipca 2019 r. wyszczególniono 5 uchybień, następnie 10 sierpnia 2019 r. stwierdzono 4 nieprawidłowości, natomiast 5 maja 2020 r. ponownie wydano 5 ocen negatywnych (odpowiednio k – 10, 20 i 32 akt administracyjnych). Rzeczą charakterystyczną i budzącą niepokój w postępowaniu skarżącej jest, że w przypadku każdej z tych kontroli kontrolujący miał zastrzeżenia dotyczące mat dezynfekcyjnych odnoszące się do ich jakości i nasączenia płynami. To właśnie zastrzeżenia wyszczególnione w protokole kontroli z 5 maja 2020 r. stały się podstawą do wydania wobec skarżącej decyzji z [...] maja 2020 r. nakazującej jej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w terminie 4 dni. Punkty 2 i 3 tejże decyzji dotyczyły mat dezynfekcyjnych, zostały tam określone warunki jakie musi spełniać wyłożona mata. Z decyzji jednoznacznie wynika, że przed wejściami do pomieszczeń, w których są utrzymywane świnie szerokość wyłożonych mat powinna być nie mniejsza niż szerokość danego wejścia, a długość nie mniejsza niż 1 metr, natomiast przed wjazdami do gospodarstwa szerokość wyłożonych mat nie powinna być mniejsza niż szerokość wjazdów, a długość nie mniejsza niż obwód największego koła środka transportu wjeżdżającego lub wyjeżdżającego z gospodarstwa. Przeprowadzona 23 lipca 2020 r. kontrola sprawdzająca ponownie wykazała nieprawidłowości przy wyłożeniu mat i to zarówno przy wjeździe do gospodarstwa jak wejściu do pomieszczenia, w którym trzymywana była maciora skarżącej. Przed wejściem do budynku znajdowała się mata o wymiarach ok. 40 x 50 cm, a powinna mieć szerokość równą szerokości wejścia i długość 1 metra, natomiast przed wjazdem do budynku długość maty wynosiła 2 metry, w sytuacji gdy obwód koła ciągnika rolniczego ma ponad 3 metry ( protokół kontroli znajdujący się na kartach 44 – 53 akt administracyjnych ). W tej sytuacji Sąd za niezasadne uznał twierdzenia zawarte w uzupełnieniu skargi, że nieprawidłowości wskazane w decyzji z [...] maja 2020 r. zostały przez skarżącą usunięte. Wyłożone przez skarżącą maty nadal nie spełniały warunków określonych w decyzji i wynikających z § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 6 maja 2015 r. w sprawie środków podejmowanych w związku z wystąpieniem afrykańskiego pomoru świń (Dz. U. z 2018 r., poz. 290 ze zm., dalej "rozporządzenie"). Ułożenie mat o nieprawidłowych wymiarach nie mogło być uznane za wykonanie nakazów określonych w decyzji z [...] maja 2020 r., co więcej wydaje się, że skarżąca nie tylko nie poprawiła warunków dotyczących właściwej bioasekuracji, ale wręcz je pogorszyła. O ile z treści poprzednich protokołów kontroli wynikało, że stan mat mógł budzić zastrzeżenia lub nie były one nasączone, to z protokołu kontroli z 23 lipca 2020 r. wynika, że z uwagi na zbyt małe wymiary mat do gospodarstwa skarżącej można wjechać, a do pomieszczenia, w którym znajdowała się maciora można wejść unikając dezynfekcji i to bez większego trudu. Organy administracji wobec stwierdzonych uchybień nie mogły postąpić inaczej i w sposób bardziej korzystny dla skarżącej, ponieważ nakaz uboju i zakaz hodowli został wydany nie bezpośrednio po stwierdzeniu uchybień, a dopiero po decyzji nakazującej usunięcie nieprawidłowości, kiedy to już organy nie miały żadnej możliwości wyboru. W tym stanie rzeczy nie można było uznać za słuszne stanowiska pełnomocnik skarżącej dotyczącego naruszenia art. 48b ust. 1 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych. W ocenie sądu organy prowadzące postępowanie administracyjne nie naruszyły również norm proceduralnych w stopniu mogącym skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Organy dokonały wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego, twierdzenia skarżącej, że stan sprawy nie został wyjaśniony lub materiał dowodowy nie jest kompletny nie mogą być uznane za słuszne tylko dlatego, że nie zgadza się ona z dokonanymi ustaleniami. Sąd podkreślił, że trudno byłoby wymagać od organu orzekającego w takiej sprawie, aby w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśniał dlaczego nie zastosował środka najbardziej rygorystycznego wcześniej, kiedy posiadał możliwość wyboru i zastosował go dopiero wówczas, gdy obowiązujący przepis prawa w sposób jednoznaczny to nakazywał. Organ nie mógł poprzestać na nakazie usunięcia uchybień, ponieważ nie zostały one usunięte, a twierdzenia uzupełnienia skargi o wyborze najbardziej radykalnego i dotkliwego dla skrzącej środka rozmijają się ze stanem faktycznym sprawy. Sąd przywołał również stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 23 lipca 2020 r. II SA/Lu 742/19 powołującego się pracę A. Stępkowskiego – Zasada proporcjonalności w europejskiej kulturze prawnej. Sądowa kontrola władzy dyskrecjonalnej w nowoczesnej Europie. W wyroku tym wyjaśniono, że organy administracji zobowiązane są do przestrzegania zasady proporcjonalności wyrażonej w art. 31 ust. 3 Konstytucji R.P. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji gdy stosują one środki władcze, ingerujące w sferę praw jednostek. Zgodnie z powszechnie akceptowaną w europejskiej kulturze prawnej formułą na zasadę proporcjonalności składają się trzy elementy: przydatność, konieczność i proporcjonalność w sensie ścisłym. Przydatność oznacza wybór takich środków, które rzeczywiście służą realizacji danego założonego celu. Konieczność to wybór środka najmniej "szkodliwego", w najmniejszym stopniu ingerującego w sferę prawnie chronioną jednostki, ale pozwalającego zrealizować w pełni zamierzony cel. Proporcjonalność w sensie ścisłym to równoważenie dóbr i interesów, konieczność wykazania, że dobro (interes), do którego realizacji organ zmierza jest (przynajmniej w danych okolicznościach) bardziej wartościowe niż dobro (interes), który musi zostać poświęcony. W świetle powyższych twierdzeń i wcześniejszej części uzasadnienia nie budziło wątpliwości w ocenie Sądu, że zasada proporcjonalności wyrażona w art. 31 ust. 3 Konstytucji nie została naruszona. Sąd ponownie podkreślił, że organ nie wybrał rozwiązania najbardziej radykalnego, jakim jest nakaz uboju zwierząt, bezpośrednio po przeprowadzeniu kontroli na podstawie art. 48b ust. 1 pkt 2, a na podstawie ust. 3 tego artykułu ustawy, kiedy to skarżąca nie wykonała decyzji nakazującej usunięcie nieprawidłowości. Wyłożenie przez skarżącą nasączonych mat dezynfekcyjnych o odpowiedniej wielkości spowodowałoby to, że decyzja nakazująca ubój i zakazująca hodowli nie zostałaby wydana. Skarżąca w każdym przypadku kontroli przeprowadzanych od lipca 2019 r. nie przestrzegała zasad mających zapewnić ochronę przed afrykańskim pomorem świń niezależnie od tego czy w jej gospodarstwie była tylko jedna maciora, której dotyczy nakaz uboju, czy też znajdowało się tam więcej prosiąt. Dlatego też w sytuacji, gdy nie usunęła ona nieprawidłowości wskazanych w decyzji z [...] maja 2020 r. organ zobowiązany był do wydania zaskarżonej decyzji. Żadnym usprawiedliwieniem postępowania skarżącej nie jest to, że w jej gospodarstwie nie było ASF, ponieważ po pojawieniu się tej choroby za późno byłoby na wprowadzanie zasad mających jej zapobiegać, natomiast gmina, w której mieszka skarżąca znajduje się w obszarze zagrożenia afrykańskim pomorem świń. Skarżąca wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku zaskarżając go w całości i zarzucając mu : 1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 48 b ust. 3 ustawy w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, które miało wpływ na wynik sprawy tj. zastosowanie powyższego artykułu w przypadku gdy nie zaistniały ustawowe przesłanki jego zastosowania, gdyż skarżąca zastosowała się do nakazów decyzji z dnia [...] maja 2020 roku nr [...] wydanej na podstawie art. 48 b ust. 1 pkt. 1 ustawy podczas gdy organ uznał, iż zastosowanie się do powyższych nakazów nie miało miejsca i spowodowało wydanie przez organ decyzji z dnia [...] września 2020 roku o nakazie zabicia świń znajdujących się w gospodarstwie skarżącej oraz wydanie zakazu utrzymywania świń w gospodarstwie, co miało wpływ na wynik sprawy, a które to naruszenie prawa materialnego nie za skutkowało przed sądem uchyleniem przedmiotowej decyzji organu 11 instancji, 2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., które miało wpływ na wynik sprawy poprzez nieuwzględnienie w całości skargi wywiedzionej przez skarżącą i w konsekwencji jej oddalenie w całości, gdy w ocenie Skarżącej należało uchylić zaskarżona decyzję organu II instancji oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z uwagi na szereg naruszeń przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca wniosła na podstawie art. 176 § 1 pkt. 3 oraz art. 185 § 1 p.p.s.a. o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprany do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie a na podstawie art. 135 w zw. z art. 193 p.p.s.a wniosła o rozważenie przez sąd zastosowania powyższych przepisów i uchylenia w całości również decyzji organu II i I instancji. Skarżąca wniosła również na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 w zw. z art. 193 p.p.s.a. o zwrot od organu na jej rzecz kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych i zasądzenie kosztów pomocy prawnej sprawowanej z urzędu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Skarżąca zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 48b ust. 3 ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Tak sformułowany zarzut może być postawiony jeżeli stan faktyczny nie jest sporny, zaś w ocenie skarżącego kasacyjnie, do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego zastosowane zostały niewłaściwe przepisy prawa materialnego. Skarżąca stawiając i uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie podnosi, że wbrew zaakceptowanym przez Sąd pierwszej instancji ustaleniom organów zastosowała się do nakazów decyzji z 29 maja 2020 r. wydanej na podstawie art. 48b ust. 1 ustawy. Jak wynika z uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji, podzielił on ustalenia faktyczne dokonane przez organy, z których wynika, iż Skarżąca nie zastosowała się do nakazów decyzji z [...] maja 2020 r., gdyż wyłożone przez nią maty nie odpowiadały wymogom określonym w decyzji oraz w § 1 pkt 1 ppk 4 rozporządzenia. Jeżeli w ocenie Skarżącej, powyższe ustalenia faktyczne były nieprawidłowe, powinna była postawić zarzut naruszenia przepisów postępowania przywołując odpowiednie przepisy k.p.a. regulujące zasady ustalania stanu faktycznego i powiązać je z odpowiednimi przepisami p.p.s.a. w celu wykazania, że Sąd pierwszej instancji naruszył przepisy p.p.s.a. akceptując wadliwie ustalony przez organy stan faktyczny i przyjmując go za podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Skarżąca dopiero w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazała, że w jej ocenie Sąd pierwszej instancji winien był uwzględnić skarg kasacyjną na podstawie art. 151 p.p.s.a., czego nie uczynił, co skutkowało zaakceptowaniem naruszeń przepisów postępowania przez organ to jest art.7, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 8 § 1 k.p.a. Odnosząc się do tak sformułowanego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzutu Naczelny Sąd Administracyjny przypomina, że art. 151 p.p.s.a. jest przepisem na mocy którego sąd pierwszej instancji oddala skargę, jeżeli uzna, że zaskarżony akt odpowiada prawu. W niniejszej sprawie podstawą do uchylenia decyzji z uwagi na nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego mógłby być jedynie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z przywołanymi w uzasadnieniu skargi kasacyjnej art.7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Sąd kasacyjny nie podziela zarzutów Skarżącej zmierzających do podważenia ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Zgodnie z § 1 pkt 1 ppk 4 rozporządzenia, maty dezynfekcyjne wyłożone odpowiednio wejściami do gospodarstwa, w którym są utrzymywane świnie, i wyjściami z tego gospodarstwa oraz przed wejściami do budynków lub pomieszczeń, w których są utrzymywane świnie, i wyjściami z tych budynków lub pomieszczeń, powinna mieć szerokość nie mniejszą niż szerokość danego wejścia lub wyjścia, a długość - nie mniejsza niż 1 m. Maty wyłożone przed wjazdami do gospodarstwa, w którym są utrzymywane świnie, i wyjazdami z tego gospodarstwa powinny mieć szerokość nie mniejszą niż szerokość wjazdów i wyjazdów, a długość - nie mniejszą niż obwód największego koła środka transportu wjeżdżającego lub wyjeżdżającego z tego gospodarstwa. Maty te powinny być nasączone płynem dezynfekujący. Skarżąca nie kwestionuje, że wyłożone przez nią maty nie spełniały wymogów co do ich długości i szerokości. Oznacza to, że Sąd pierwszej instancji postąpił prawidłowo podzielając ustalenia faktyczne poczynione przez organy, z których wynika, że Skarżąca nie wyłożyła mat o odpowiedniej długości i szerokości. Wbrew twierdzeniom Skarżącej, wyłożenie nowych mat o nieodpowiedniej długości i szerokości nie jest nową okolicznością faktyczną, która powinna skutkować wyznaczeniem jej kolejnego terminu do usunięcia uchybień. W decyzji z [...] maja 2020 r. wskazano konkretne czynności jakie Skarżąca winna przeprowadzić, w tym wskazano jakim wymaganiom powinny odpowiadać maty. Skarżąca czynności tych nie przeprowadziła. W konsekwencji, organy zobligowane były do zastosowania art. 48b ust. 3 ustawy i wydania nakazu uboju zwierząt określonego gatunku i zakazu ich utrzymywania w gospodarstwie. Przepis art. 48b ust. 3 ustawy jest przepisem o charakterze związanym, ustalenie zaistnienia opisanego w nim stanu faktycznego (w tym przypadku niezastosowanie się przez Skarżącą do nakazu wyłożenia mat zgodnych z przepisami rozporządzenia, określonego w decyzji z [...] maja 2020 r. wydanej na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy) obligowało organy do wydania decyzji przewidzianej w tymże przepisie, to jest do wydania decyzji, o której mowa w art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy czyli decyzji nakazującej ubój zwierząt. Nie można zatem uznać za zasadne zarzutu naruszenia wynikającej z art. 8 § 1 k.p.a zasady proporcjonalności. Sąd pierwszej instancji postąpił zatem prawidłowo aprobując ustalenia faktycznych poczynione przez organy. W konsekwencji podniesione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania uznać należało za niezasadne. Do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego organy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego to jest art. 48b ust. 3 ustawy, co zaakceptowane zostało przez Sąd pierwszej instancji i stanowiło podstawę do oddalenia skargi zgodnie z art. 151 p.p.s.a. Nie doszło zatem do ani do naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, ani też do naruszenia przywołanych w punkcie II petitum skargi kasacyjnej przepisów postępowania. Mając na uwadze powyższe wywody Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach pomocy prawnej udzielonej z urzędu, ponieważ przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a., mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania pomiędzy stronami, zaś wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 p.p.s.a. W niniejszej sprawie skarżąca kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, stąd też rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.