I OSK 1329/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Lech (spr.) Sędziowie sędzia NSA Joanna Banasiewicz sędzia del. WSA Stanisław Marek Pietras Protokolant Urszula Radziuk po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 19 sierpnia 2008 r. sygn. akt II SA/Bd 448/08 w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy z dnia [...] 2008 r. nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego postanawia: umorzyć postępowanie kasacyjne. Wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2008 r., sygn. akt II SA/Bd 448/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uchylił decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia [...] marca 2008 r., nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał na następujący stan faktyczny i prawny sprawy: M. M. będąca funkcjonariuszem Komendy Miejskiej Policji w B., wnioskiem z dnia [...] stycznia 2008 r. zwróciła się do Komendanta Miejskiego Policji w B. o przyznanie pomocy finansowej na zakup lokalu mieszkalnego, stanowiącego odrębną nieruchomość w B. przy ul. [...]. Decyzją z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] Komendant Miejski Policji w B. na podstawie art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r., Nr 43, poz. 227 z późn. zm.) oraz § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu przez policjanta (Dz. U. Nr 131, poz. 1468), odmówił uwzględnienia wniosku, wskazując iż funkcjonariuszka jest współwłaścicielem nieruchomości i jest osobą niespokrewnioną z drugim współwłaścicielem, a przedmiotowa pomoc może być przyznana jedynie w przypadku, gdy lokal wchodzi w skład majątku wspólnego małżonków. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w B. utrzymał w mocy wskazaną wyżej decyzję. Na tę decyzję M. M. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, wskazując, że spełnia ona wszystkie wymogi formalne do udzielenia jej pomocy finansowej. Wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2008 r., sygn. akt II SA/Bd 448/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uchylając decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia [...] marca 2008 r., wskazał, że zgodnie z art. 95 powołanej ustawy o Policji, lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji nie przydziela się policjantowi w następujących sytuacjach: 1) w razie skorzystania z pomocy finansowej, o której mowa w art. 94 ustawy; 2) posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy; 3) w razie zbycia przez niego lub małżonka własnościowego prawa do spółdzielczego lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość albo domu. Tylko w wypadku spełnienia jednej z powyższych ustawowych przesłanek o charakterze negatywnym można i należy odmówić przyznania żądanej pomocy finansowej. W ocenie Sądu z akt niniejszej sprawy nie wynika, aby w odniesieniu do skarżącej zachodziła jedna ze wskazanych powyżej negatywnych ustawowych przesłanek odmowy. Zdaniem Sądu, odmowy realizacji przysługującego skarżącej prawa nie można dokonać w oparciu o przepis § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1468), gdyż przepis ten jest przepisem wykonawczym, będącym realizacją delegacji ustawowej zawartej w art. 94 § 2 ustawy o Policji, który to przepis określa tylko, że do wniosku o którym mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia, należy dołączyć wskazane dokumenty potwierdzające fakt ubiegania się przez policjanta lub jego małżonka pozostającego z nim we wspólnocie majątkowej o lokal mieszkalny lub dom jednorodzinny w miejscowość pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Sąd pierwszej instancji zauważył, że żaden z przepisów ustawy o Policji, ani żaden z przepisów powołanego rozporządzenia, nie ogranicza przyznania pomocy finansowej do nabycia nieruchomości lokalowej na wyłączną własność uprawnionego. Celem pomocy finansowej jest bowiem zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych funkcjonariuszy Policji. Sąd wskazał ponadto, że udział we współwłasności lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość jest także związany z prawem do lokalu, bowiem w świetle art. 140 i art. 206 k.c. oraz art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r., Nr 80, poz. 903 z późn. zm.), każdy ze współwłaścicieli nieruchomości jest uprawniony do korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli, a w szczególności właściciel lokalu ma prawo do współkorzystania z nieruchomości wspólnej, zgodnie z jej przeznaczeniem, to jest korzystania z tego lokalu. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną złożył Komendant Wojewódzki Policji w B. reprezentowany przez radcę prawnego E. T., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego polegającego na błędnej wykładni treści przepisu art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. z 2007r., Nr 43, poz. 277). W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że w świetle art. 94 ust. 1 ustawy o Policji, pomoc finansowa nie przysługuje skarżącej, gdyż nabyła ona lokal mieszkalny z osobą obcą w udziale wynoszącym 1/2 części, czyli we współwłasności w częściach ułamkowych. Podniesiono, że policjant ma ustawowe prawo do lokalu dla siebie i członków rodziny, o czym stanowi art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, zaś celem pomocy finansowej jest realizacja tego prawa, nie znajduje więc uzasadnienia stanowisko, aby pomoc finansowa przysługiwała w innym przypadku współwłasności nabytego lokalu, niż małżeńska wspólność majątkowa - do której wprost odwołuje się § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów, gdyż tylko wówczas policjant uzyskuje lokal dla siebie i członków rodziny dlatego, że lokal wchodzi w skład majątku wspólnego małżonków. W odpowiedzi na skargę kasacyjną M. M. podzielając argumentację Sądu wskazała, że T. K. na mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] stycznia 2008 r. Nr [...] skorzystał z pomocy finansowej w wysokości 2 norm zaludnienia, natomiast w decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r. Nr [...], Komendant Wojewódzki Policji w B. uznał, że jej taka pomoc nie przysługuje, pomimo, że znajduje się w takiej samej sytuacji. Pismem, które do biura podawczego Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęło w dniu 11 sierpnia 2009 r., pełnomocnik Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. cofnął skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zgodnie z art. 60 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Skarżący może więc rozporządzać skargą również po jej wniesieniu, ponieważ jego oświadczenie w tej kwestii jest, co do zasady, wiążące dla sądu. Można odmówić uwzględnienia żądania skarżącego dopiero w sytuacji, gdy zostanie stwierdzone naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub stanowiące przyczynę wznowienia postępowania przed organem administracji publicznej. Powyższe przypadki nie mają miejsca w rozpoznawanej sprawie, stąd też Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż dopuszczalne jest cofnięcie skargi w tej sprawie. Skoro cofnięcie skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego, to postępowanie takie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tych względów naczelny Sąd Administracyjny postanowił, jak w sentencji.