I OSK 1489/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Izabella Kulig – Maciszewska po rozpoznaniu w dniu 29 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. F. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2010 r., sygn. akt I SAB/Wa 241/09 odrzucającego skargę Z. F. na bezczynność Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w przedmiocie rozpoznania wniosku o unieważnienie uchwały p o s t a n a w i a: oddalić skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 19 maja 2010 r. sygn. akt I SAB/Wa 241/09 odrzucił skargę Z. F. na bezczynność Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w przedmiocie rozpoznania wniosku o unieważnienie uchwały. W uzasadnieniu, mając na uwadze treść art. 3 § 2 pkt 1 - 4 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a., z którego wynika, że kontrola sądowa rozciąga się tam, gdzie działania organów wykonujących administrację publiczną dotyczą spraw indywidualnych i tylko w ramach tego postępowania służy skarga na bezczynność, Sąd wskazał, iż żądanie skarżącego nie mieści się w żadnych z postanowień art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. Wniosek skarżącego bowiem nie dotyczy prawa czy obowiązku, który załatwiony jest w formie decyzji czy postanowienia. W przepisie tym bowiem chodzi o sprawy indywidualne, a nie o akty o charakterze ogólnym, które zostały wymienione w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a. Są to uchwały organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, ale w sprawach tych nie przysługuje skarga na bezczynność, którą ustawodawca wyłączył. Poza przypadkami wymienionymi w art. 3 § 2 pkt 5-7 P.p.s.a., Sąd nie jest właściwy do badania aktów stanowiących prawo (do których należy również uchwała) jak również do badania bezczynności organów administracji w tych sprawach. Zatem w rozpoznawanej sprawie nie można uznać, że Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego był obowiązany do podjęcia działań, co do badania legalności uchwały Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] marca 2009 r. nr [...]. Skoro tak, to nie można organowi zarzucać bezczynności polegającej na niepodjęciu działań, których domagał się skarżący w swoich pismach z 1 lipca 2009 r. i 17 sierpnia 2009 r. Niejako na marginesie Sąd zauważył, że Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego pismem z dnia 27 sierpnia 2009 r. nr [...], przekazał wnioski ( z dnia 1 lipca 2009 r. i 17 sierpnia 2009 r. ) skarżącego do Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego, jako organu właściwego do wypowiedzenia się w przedmiotowej sprawie. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., odrzucił skargę jako niedopuszczalną. Od powyższego postanowienia wniesiono skargę kasacyjną, w której zarzucono: - naruszenie prawa materialnego w postaci art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), poprzez błędne zastosowanie wyrażające się w przyjęciu, iż informacje, których od organu domagał się skarżący nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu powyższej ustawy. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów sądowych związanych z wniesieniem skargi kasacyjnej, w tym kosztów zastępstwa procesowego w/g norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż przyjmując za Wojewódzkim Sądem, że działanie sądu dotyczy kontroli sądowej w sprawach decyzji administracyjnych, postanowień oraz innych czynności wynikających z przepisów prawa, należy uznać, iż minister naruszył prawo, bowiem skoro nie był upoważniony do badania legalności uchwały i skarga nie przysługiwała do sądu administracyjnego, to Sąd powinien wskazać jaki sąd jest właściwy do jej rozstrzygnięcia. Ponadto dla skarżącego, istotne w sprawie jest to, że minister przekazał wnioski skarżącego do Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego, celem zajęcia stanowiska w tej sprawie, to niezależnie od zachowania się tego organu, skarżący powinien uzyskać rozstrzygnięcie w rozsądnym terminie, gdyż zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa organy winny informować obywateli o przysługujących im prawach i przekazywać wnioski do właściwych organów. Dlatego też, minister nie wskazał ani właściwego trybu, ani organu, bowiem Rada Główna Szkolnictwa Wyższego nim nie jest, gdyż minister zwrócił się do niej w celu wypowiedzenia a nie załatwienia sprawy, pomimo, iż ciążył na nim taki obowiązek. Zatem należy uznać, iż organ pozostaje w bezczynności, gdyż powinien przekazać sprawę właściwemu organowi. W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że skarga kasacyjna jako sformalizowany środek zaskarżenia musi spełniać wymogi formalne przewidziane dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Jej nieodzownym elementem jest wskazanie podstaw kasacyjnych, które zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a., mogą przybrać postać albo naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) bądź naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Strona skarżąca zobowiązana jest podać wszystkie przepisy, które jej zdaniem zostały złamane kwestionowanym orzeczeniem. Nie może przy tym ulegać wątpliwości, że przedmiotowa powinność musi być zrealizowana przez wskazanie konkretnych norm prawnych, których naruszenia dopuścił się Sąd I instancji przy wydawaniu zaskarżonego orzeczenia. A w przypadku przepisów wieloczłonowych, składających się z ustępów, paragrafów i punktów, niezbędne jest podanie jeszcze jednostki redakcyjnej (jednostek redakcyjnych). Również elementem konstrukcyjnym skargi kasacyjnej jest także uzasadnienie podstaw kasacyjnych, co łączy się z wymogiem określenia, jaką postać miały zgłoszone naruszenia prawa, wyjaśnienia na czym uchybienia te miały polegać, a w przypadku wytyku złamania przepisów postępowania - wykazania dodatkowo, że naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy. Ponadto uzasadnienie musi współgrać i stanowić rozwinięcie postawionych w petitum skargi kasacyjnej zarzutów. Precyzyjne wskazanie podstaw kasacyjnych jest szczególnie ważne z punktu zakresu postępowania kasacyjnego wyznaczonego art. 183 § 1 zd. pierwsze P.p.s.a., zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, zatem nie ma możliwości wychodzenia poza treść ukształtowanych w określony sposób przez stronę zarzutów, ani ich korygowania czy też uzupełniania w jakikolwiek sposób. W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, złożona skarga kasacyjna nie spełnia opisanych wyżej wymagań dotyczących elementów konstrukcyjnych, bowiem powołanie przez stronę w skardze kasacyjnej przepisu prawa materialnego, który nie był zastosowany w sprawie, nie może odnieść zamierzonego skutku, czyniąc nieskutecznym zarzut błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie został postawiony zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) poprzez błędne zastosowanie wyrażające się w przyjęciu, iż informacje, których od organu domagała się skarżący nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu powyższej ustawy, natomiast przedmiotem zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego było odrzucenie skargi w przedmiocie bezczynności Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w sprawie rozpoznania wniosku Z. F. o unieważnienie uchwały nr [...] Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] marca 2009 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu wyboru elektorów i członków Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego na X kadencję rozpoczynającą się 1 stycznia 2010 r., a nie wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w ogóle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej nie stosował. Nie stosował ich również organ, bowiem żądanie skarżącego nie opierało się na przepisach powołanej wyżej ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponadto również uzasadnienie skargi kasacyjnej nie stanowi rozwinięcia postawionego zarzutu naruszenia prawa materialnego, co nie spełnia wymagań z art. 176 P.p.s.a. Dlatego też, wobec faktu związania granicami skargi kasacyjnej jak również braku prawidłowo sformułowanych zarzutów skargi kasacyjnej, które nie znajdują odzwierciedlenia w uzasadnieniu, nie jest możliwa skuteczna kontrola zaskarżonego orzeczenia Sądu I instancji. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.