I OSK 1508/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Leszek Leszczyński Sędzia NSA Jolanta Rajewska Protokolant st. inspektor sądowy Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 kwietnia 2011 r. sygn. akt IV SA/Wr 116/11 w sprawie ze skargi R.B. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2011 r. sygn. akt IV SA/Wr 116/11 po rozpoznaniu sprawy ze skargi R.B. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] grudnia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej uchylił decyzję II instancji (pkt. I); nie orzekł w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji (pkt. II.). Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Komendant Wojskowej Komendy Uzupełnień w B. skierował szeregowego rezerwy R.B. do Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. w celu ustalenia jego aktualnej zdolności do zawodowej służby wojskowej (pismo z dnia [...] listopada 2010 r. [...]). Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. działając na podstawie art. 5 ust. 1, 6 i 7 ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2008r. Nr 141, poz. 892 ze zm.) oraz § 4, § 16, § 21 ust. 1 i 2, § 24 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. Nr 15, poz. 80) orzeczeniem z dnia 25 listopada 2010 r. nr 01945/3/10 stwierdziła, że rozpoznała u R.B.: 1) cechy osobowości bierno-agresywnej nieznacznie upośledzające sprawność adaptacji - § 68 pkt 1, 2) utratę zdolności żucia 18% przy zachowanych zębach przednich - § 24 pkt 1, 3) próchnicę zębów do leczenia - § 24 pkt 5, 4) lewostronne upośledzenie słuchu w zakresie tonów wysokich - § 21 pkt 1, 5) przebyty uraz głowy bez utraty przytomności –w wywiadzie - § 5, 6) zmętnienie w ciele szklistym oka lewego nieupośledzające ostrości widzenia - § 14 pkt 1 (w zast), 7) przebyte złamanie IV kości śródręcza prawego bez następstw - § 75 pkt 1, 8) bliznę po operacyjnym leczeniu wyrostka robaczkowego nieupośledzające sprawność ustroju - § 3 pkt 1. Ustaliła kategorię zdolności do zawodowej służby wojskowej: Kategoria N – Niezdolny do zawodowej służby wojskowej – Zał. 1 Grupa I. Stwierdziła, że rozpoznane choroby nie pozostają w związku ze służbą wojskową. W uzasadnieniu orzeczenia podała, że stwierdzone na podstawie wykonywanych badań rozpoznania powodują niezdolność do zawodowej służby wojskowej. Od powyższej decyzji R.B. wniósł odwołanie do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. Zarzucił, iż w zaskarżonym orzeczeniu nie uwzględniono orzeczenia psychologicznego Nr [...] z dnia 17 listopada 2010 r. wydanego przez lekarza Poradni Psychologicznej w O., w którym stwierdził brak przeciwwskazań do pełnienia przez niego zawodowej służby wojskowej. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W., po rozpoznaniu powyższego odwołania, orzeczeniem z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] zaskarżone orzeczenie utrzymała w mocy. W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił rodzaj i stopień nasilenia schorzenia ad pkt. 1 rozpoznania opierając się na zgromadzonej dokumentacji medycznej oraz wynikach przeprowadzonego dla potrzeb orzeczniczych klinicznego badania psychologicznego, a jego kwalifikacji orzeczniczej dokonał adekwatnie do tych ustaleń, wg § 68 pkt. 1 załącznika Nr 1 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. Odnosząc się do przedstawionego przez odwołującego się orzeczenia z Pracowni Psychologicznej w O. wyjaśnił, że nie może ono stanowić podstawy do kwestionowania rozpoznania ustalonego przez lekarza specjalistę psychiatrę badającego wyżej wymienionego dla potrzeb orzeczniczych wojskowej komisji lekarskiej pierwszej instancji, jak i jej kwalifikacji orzeczniczej. Powyższe orzeczenie stało się przedmiotem skargi wniesionej przez R.B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Skarżący zarzucił, iż organ drugiej instancji uzasadniając swoje stanowisko powołał się na rozpoznane u niego w wyniku testu i kilkuminutowej rozmowy z psychologiem cechy osobowości bierno-agresywnej, nieznacznie upośledzające zdolność adaptacji. W ocenie skarżącego wyniki testu wskazywały na oczekiwane przez egzaminatorów odpowiedzi. Stwierdził, że "problem leży na innej płaszczyźnie, mianowicie podczas standardowej rozmowy z psychologiem przeprowadzonej po rozwiązaniu testów, wskutek uprzedzeń adwersarza do jego osoby – odnośnie wpierania, czy też wpajania mu stanu upojenia alkoholowego z uwagi na fakt, iż dzień wcześniej miał urodziny, jednakże ich nie obchodził ani też nie spożywał alkoholu, co było trudne do uwierzenia przez psychologa, który z góry założył, że każdy normalny człowiek po dniu urodzin ma trudności adaptacyjne w społeczeństwie". Podniósł, że rozmowa kontynuowana we wskazanym wyżej temacie przez lekarza spotkała się ostatecznie z obroną skarżącego "w przedmiocie stanu zdrowia dokładnie w dzień po jego urodzinach". "Jednakże wskutek nagabywań i powtarzającego się zarzutu w zakresie stanu nietrzeźwości osoby skarżącego w nieznacznym zakresie zaczął on przejawiać przejściowy stan zdenerwowania oraz postawę sprzeczną z oczekiwaniem psychologa, który widocznie oczekiwał od niego skrajnej postawy konformistycznej oraz specyficznej formy buntu". Zdaniem skarżącego ustalona kategoria zdrowia – niezdolny do zawodowej służby wojskowej, w znacznym stopniu ogranicza mu realizację celów życiowych, nie tylko na płaszczyźnie wojskowej ale również zatrudnienia w strukturach mundurowych. Ponadto skarżący opisał sposób przeprowadzenia badań i ich ocenę. Wskazał, że specjalistyczne badania psychiatryczne trwały niecałą minutę, a jego odpowiedzi były treściwe i krótkie. Podał, że decyzja psychiatry opierała się na wcześniejszej decyzji psychologa, który sugerował spożywanie przez niego alkoholu w poprzednim dniu. Zarzucił także naruszenie art. 7, art. 8 art. 9 K.p.a. oraz stwierdził, że organ powinien dążyć do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy. Odwołując się do art. 29 ust. 1 cyt. ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 15 K.p.a. stwierdził, iż stanowisko organu drugiej instancji nie znalazło oparcia w merytorycznych przesłankach oraz materiale dowodowym zebranym w sprawie. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że wojskowe komisje lekarskie stanowią organy administracji publicznej wydające decyzje w indywidualnych sprawach, w tym orzeczenia o zdolności do zawodowej służby wojskowej. Do tego rodzaju rozstrzygnięć odnoszą się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 10 lutego 1999 r. l SA 2114/97 - LEX 47973, wyrok NSA z dnia 16 listopada 1995 r. SA/Gd 1655/95- OSP z 1997r. Nr 7-8, poz. 135 i inne). Oznacza to, że w zakresie nienormowanym przepisami szczegółowymi do postępowania w tego rodzaju sprawach mają zastosowanie ogólne zasady postępowania administracyjnego określone w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z § 24 ust. 5 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U Nr 115, poz. 80) orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w sprawie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej sporządza się według wzoru określonego w załączniku nr 5 do rozporządzenia. Z wzoru tego wynika, że powinno ono zawierać uzasadnienie. Z kolei, stosownie do art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Obowiązkiem organu administracji jest zatem jak najstaranniejsze wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej decyzji, co wynika także z zasad ogólnych wyrażonych w art. 9 K.p.a. oraz art. 11 K.p.a. Warunkiem wydania prawidłowej decyzji jest podejmowanie przez organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego (art. 7 i 77 §1 K.p.a.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w rozpoznawanej sprawie zaskarżone orzeczenie zostało wydane z naruszeniem powyższych zasad procedury administracyjnej, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż jego uzasadnienie nie wyjaśniania powodów rozstrzygnięcia. Z uzasadnień orzeczeń wynika, że kategoria zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej została dokonana w oparciu o przeprowadzone badania lekarskie. Na etapie postępowania odwoławczego do akt administracyjnych zostało dołączone orzeczenie psychologiczne nr [...] Pracowni Psychologicznej w O. z dnia [...] listopada 2010 r. podpisane przez psychologa mgr M.K. stwierdzające brak przeciwwskazań psychologicznych do pełnienia przez skarżącego zawodowej służby wojskowej. Organ odwoławczy odnosząc się do tego dokumentu uznał, że "nie może on stanowić podstawy do kwalifikowania rozpoznania ustalonego przez badającego dla potrzeb orzeczniczych TWKL we W. lekarza specjalistę psychiatrę, jak i kwalifikowanej orzeczniczej wojskowej komisji lekarskiej". Zdaniem Sądu pierwszej instancji powyższe stwierdzenie, bez merytorycznego wyjaśnienia, dlaczego nie może stanowić podstawy do odmiennej oceny stanu zdrowia skarżącego, nie czyni zadość wymaganiom przepisów K.p.a. jak i przepisom cyt. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. Odwołując się do art. 107 § 3 K.p.a. wyjaśnił, że uzasadnienie decyzji powinno wyczerpująco informować stronę o motywach, którymi kierował się organ załatwiając jej sprawę. Może ona bowiem skutecznie bronić swoich interesów tylko w sytuacji, gdy są jej znane przesłanki powziętej decyzji. Uzasadnienie powinno odzwierciedlać tok rozumowania organu, a także dokonaną wykładnię zastosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Przez rozpoznanie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i okoliczności mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 K.p.a.) organ rozpatrując materiał dowodowy nie może pominąć żadnego dowodu, może natomiast odmówić określonym dowodom wiary, ale dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej oceny. Zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza, gdy strona powołuje się na ważkie dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwością decyzji (por. wyrok NSA z dnia 29 września 1997 r. I SA/Wr 700/00). W konsekwencji Sąd pierwszej instancji stwierdził, że brak merytorycznej oceny orzeczenia Pracowni Psychologicznej z dnia [...] listopada 2010 r. na tle pozostałego zebranego w sprawie materiału dowodowego stanowi naruszenie art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. i skutkuje uchyleniem zaskarżonego orzeczenia. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), orzekł jak w sentencji wyroku. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. reprezentowana przez radcę prawnego i zaskarżając go w całości zarzuciła: 1. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2010 r. Nr 90 poz. 593 ze zm.) i ustalenie, że Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. w postępowaniu orzeczniczym była zobowiązana do merytorycznej oceny orzeczenia Pracowni Psychologicznej w O. z dnia [...] listopada 2010 r.; w przypadku uznania, że zarzut nie zasługiwał na podzielenie alternatywnie 2. naruszenie przepisów postępowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., gdyż wbrew ustaleniom Sądu w toku postępowania orzeczniczego organ odwoławczy zlecił wykonanie badania psychologicznego i tego rodzaju wynik badania stanowi merytoryczne ustosunkowanie się do orzeczenia Pracowni Psychologicznej w O. z dnia [...] listopada 2010 r. Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podała, że zgodnie z art. 5 ust.1 cyt. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej ustala wojskowa komisja lekarska. Uprawnienie to, ma charakter wyłączny. W ocenie autora skargi kasacyjnej żaden przepis omawianej ustawy nie zobowiązuje wojskowych komisji lekarskich do merytorycznego ustosunkowywania się do orzeczeń wojskowych pracowni psychologicznych. W tym zakresie odwołał się do art. 5a tej ustawy. Wskazał, że w toku postępowania orzeczniczego przed Rejonową Wojskową Komisją Lekarską we W. zostało wykonane kliniczne badanie psychologiczne R.B., które wnoszący skargę kasacyjną traktuje "jako formę wyższą merytorycznie w stosunku do orzeczenia Pracowni Psychologicznej w O.". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki wymienione w § 2 art.183 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Sąd drugiej instancji. Nie może on zatem przekroczyć określonych w niej podstaw kasacyjnych. Jest zatem zobowiązany ograniczyć się tylko do zarzutów sformułowanych przez autora skargi kasacyjnej. Przypomnieć należy, iż nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie zarzutów skargi kasacyjnej, ani ich uściślanie. Przepis art. 174 P.p.s.a. określa dwie podstawy kasacyjne: - naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), - naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Prawidłowe przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu, czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenie przepisów postępowania, czy też oba naruszenia łącznie. Nie jest natomiast dopuszczalne alternatywne powołanie podstaw kasacyjnych. W odniesieniu do prawa materialnego należy wykazać, na czym polegała dokonana przez Sąd pierwszej instancji ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu przepisów postępowania należy wskazać konkretne przepisy postępowania naruszone przez ten Sąd, na czym polegało uchybienie tym przepisom i dlaczego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Istota rozpoznawanej sprawy sprowadza się do oceny, czy Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że organ odwoławczy dopuścił się naruszenia art. 7, art.77 i art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a., albowiem orzekając w przedmiocie ustalenia zdolności skarżącego do pełnienia zawodowej służby wojskowej nie dokonał merytorycznej oceny orzeczenia psychologicznego Poradni Psychologicznej w O. z dnia [...] listopada 2010 r. Nr [...], w którym stwierdzono, że nie ma żadnych przeciwwskazań do pełnienia przez R.B. zawodowej służby wojskowej oraz uznał, iż wynik klinicznego badania psychologicznego wyżej wymienionego zlecony przez Rejonową Wojskową Komisją Lekarską we W. nie stanowił merytorycznego ustosunkowania się do orzeczenia. Autor skargi kasacyjnej kwestionując powyższe stanowisko zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 5 ust. 1 cyt. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przez jego błędną wykładnię oraz alternatywnie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest dopuszczalne przemienne, bez zachowania koniecznej odrębności obu podstaw skargi kasacyjnej, przytaczanie na ich poparcie argumentacji pomijającej rozdzielność tych podstaw. Wskazana wadliwość nie uniemożliwiła jednak rozpoznania skargi kasacyjnej. Przechodząc do zarzutu naruszenia prawa materialnego tj. art. 5 ust. 1 cyt. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przez jego błędną wykładnię wskazać należy, iż autor skargi kasacyjnej upatruje jego naruszenie w stwierdzeniu Sądu pierwszej instancji, że obowiązkiem organu odwoławczego było dokonanie merytorycznej oceny orzeczenia Pracowni Psychologicznej w O. z dnia [...] listopada 2010 r. Zarzut ten dotyczy zatem uprawnień komisji w prowadzonym przez nią postępowaniu. Natomiast wskazany jako naruszony przepis określa jedynie zakres przedmiotowy uprawnień wojskowej komisji lekarskiej do ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do pełnienia zawodowej służby wojskowej oraz formę orzeczenia. Nie zawiera on natomiast jakiejkolwiek regulacji dotyczącej postępowania komisji w takiej sprawie. Tryb postępowania wojskowych komisji lekarskich określa rozdział 5 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. Nr 115, poz. 80), to jednak zarzut naruszenia któregokolwiek z tych przepisów nie został w tej sprawie postawiony. Wyjaśnić przy tym należy, iż zarzut błędnej wykładni prawa materialnego może być stawiany wówczas, gdy stan faktyczny został ustalony i oceniony w sposób niewadliwy. Tymczasem autor skargi kasacyjnej kwestionuje dokonaną przez Sąd pierwszej instancji ocenę stanu faktycznego sprawy, a nie wykładnię (sposób rozumienia) podanego w skardze kasacyjnej przepisu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego błędne sformułowanie zarzutu naruszenia powołanego przepisu prawa materialnego nie może odnieść zamierzonego skutku. Z kolei odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu postępowania zauważyć należy, iż podstawą skargi kasacyjnej wymienioną w art. 174 pkt. 2 P.p.s.a. mogą być jedynie przepisy regulujące proces dochodzenia do rozstrzygnięcia, a nie przepisy regulujące samo rozstrzygnięcie. Powołany jako naruszony art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a stanowi, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że reguluje on samo rozstrzygnięcie sprawy, a nie proces dochodzenia do rozstrzygnięcia. W związku z powyższym zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt1 lit c P.p.s.a. nie odpowiada podstawie skargi kasacyjnej, wymienionej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a i jest niewystarczający do merytorycznego rozpoznania skargi kasacyjnej (por. wyroki NSA z dnia 21 stycznia 2005 r., FSK 1369/04, z dnia 16 lutego 2005 r., FSK 1471/04, z dnia 8 lutego 2007 r., FSK 1412/06). W rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej stawiając zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. wskazał, że skoro organ odwoławczy zlecił badanie psychologiczne R.B. to jego wynik stanowił merytoryczne ustosunkowanie się do orzeczenia Poradni Psychologicznej w O. z dnia listopada 2010 r. Zarzutu tego nie powiązał jednak z żadnym innym przepisem postępowania, który był podstawą uznania przez Sąd pierwszej instancji naruszenia przez organ odwoławczy przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Wadliwość sformułowania zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. uniemożliwiła Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu dokonanie oceny jego zasadności. W związku z powyższym jedynie ubocznie zauważyć należy, że skoro orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. jest decyzją administracyjną określoną w art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, to musi spełniać wszystkie wymogi określone w tym przepisie w tym ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 P.p.s.a. skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw oddalił.