I OSK 1600/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska sędzia del. WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Ewa Dubiel po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Po 13/13 w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie uposażenia 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. G. na rzecz Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wyrokiem z dnia 18 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Po 13/13, oddalił skargę M. G. na decyzję Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] października 2012 r. Sąd I instancji przedstawił następujący stan faktyczny: Komendant Miejski PSP w Poznaniu, decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., ustalił M. G. uposażenie zasadnicze oraz dodatek za posiadany stopień oraz dodatek służbowy. Ustalono również, że kwota dodatku motywacyjnego wyniesie 0,00 zł. Wielkopolski Komendant Wojewódzki PSP, po rozpatrzeniu odwołania M. G., decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] czerwca 2011 r. WSA w Poznaniu, po rozpoznaniu skargi M. G., wyrokiem z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Po 945/11, uchylił decyzję z dnia [...] lipca 2011 r. Stwierdzono, że organ nie dopełnił spoczywającego na nim obowiązku wyczerpującego rozpoznania okoliczności faktycznych sprawy. Wyczerpujące wyjaśnienia zawarto dopiero w odpowiedzi na skargę, gdzie powołano się na dokumenty, które zostały uzyskane już po wydaniu decyzji. Wadliwe było stanowisko organu, że zgromadzenie materiału dowodowego po wydaniu decyzji nie miało wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia. Wskazano, że podczas ponownie prowadzonego postępowania należy uczynić zadość wymogom określonym w art. 10 K.p.a., co oznacza konieczność zapewnienia M. G. czynnego udziału w sprawie oraz umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Wielkopolski Komendant Wojewódzki PSP, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] października 2012 r., utrzymał mocy decyzję z dnia [...] lipca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu skargi M. G., uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Podniesiono, że rozstrzygając przedmiotową sprawę Sąd był związany, na podstawie art. 153 P.p.s.a., oceną prawną i wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu wyroku z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Po 945/11, w którym to wyroku wyjaśniono, iż decyzja wydana przez Komendanta Wojewódzkiego PSP w zakresie dodatku motywacyjnego strażaka, powinna spełniać wymogi wynikające z art. 7, art. 10, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., tj. zawierać rozważania co do wszechstronnie zebranego materiału dowodowego oraz zapewnienia skarżącemu czynnego udziału w sprawie. Podkreślono, że ponowne rozpoznanie sprawy nastąpiło zgodnie z tymi zaleceniami. Z akt administracyjnych wynika, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ zarządził przeprowadzenie rozprawy administracyjnej. M. G. zapewniono udział w tej rozprawie, możliwość zadawania pytań oraz składania wniosków i zarzutów co do przeprowadzonej rozprawy (do których organ się odniósł). Ponadto w postępowaniu odwoławczym nie brały udziału osoby, które podlegają wyłączeniu, czyli takie, które brały udziału w wydaniu decyzji w pierwszej instancji. Sąd I instancji stwierdził, że przedmiotem tego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia prawidłowości decyzji z dnia 26 października 2012 r. Podstawą prawną tej decyzji jest § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 lutego 2008r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. nr 37 poz. 212, ze zm.), który stanowi, że strażakowi może być przyznany na czas określony, ustalany kwotowo, dodatek motywacyjny w wysokości do 30 % najniższego uposażenia określonego za wskazane w § 6 ust. 2 czynności lub kompetencje. Przepis ten nie pozostawia wątpliwości co do tego, że dodatek motywacyjny może być przyznany strażakowi, a zatem jest to element fakultatywny jego wynagrodzenia, a zadaniem organu uprawnionego do mianowania lub powołania strażaka jest ustalenie jego wysokości. Przesłankami decydującymi o jego przyznaniu są tylko te warunki i okoliczności, które zostały wymienione w § 6 ust. 2 pkt 1-9 rozporządzenia. Decyzja dotycząca ustalenia dodatku motywacyjnego, a następnie jego wysokości, powzięta w wyniku prawnie dozwolonego wyboru, jest decyzją administracyjną o charakterze uznaniowym. Wydając tego rodzaju decyzję organ zobowiązany jest do przestrzegania przepisów procedury, w tym przede wszystkim – zgodnie z art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. – do zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego oraz do uzasadnienia rozstrzygnięcia zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 K.p.a. Podkreślono, że zakres sądowej kontroli tego rodzaju decyzji ograniczony jest jedynie do zbadania zgodności decyzji z prawem, bez wnikania w kwestie jej celowości oraz rozstrzygnięcie sprawy, będące wynikiem dokonania określonego wyboru. Sąd administracyjny nie dysponuje zatem uprawnieniami do merytorycznej kontroli takiego rozstrzygnięcia organu. W przedmiotowej sprawie nie zaistniały okoliczności pozwalające na sformułowanie zarzutu o przekroczeniu granic uznania administracyjnego. Wskazano, że sformułowana w art. 2 Konstytucji zasada praworządności nie wyklucza uznaniowości w działaniu organów administracyjnych. WSA w Poznaniu podkreślił, że argumentacja M. G. zmierzała do uzasadnienia żądania przyznania mu dodatku motywacyjnego i to w wysokości maksymalnej, przed samym odejściem na emeryturę, tak aby osiągnąć korzystniejsze świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego. Odmowa przyznania dodatku motywacyjnego wynika z braku spełnienia przesłanek określonych w § 6 ust. 2 rozporządzenia i nie ma związku z wykonywaniem przez M. G. funkcji w związkach zawodowych strażaków. Udzielono mu zwolnienia z obowiązku świadczenia pracy na okres kadencji w zarządzie NSZZ PP z zachowaniem prawa do wynagrodzenia wraz z nagrodami uznaniowymi, a w uznaniu jego zasług dla działalności związkowej przed odejściem na emeryturę otrzymał maksymalny dodatek służbowy. Ponadto zasada równości wobec prawa, wyrażona w art. 32 Konstytucji, nie stoi na przeszkodzie różnicowaniu części uposażenia funkcjonariuszy służb państwowych w zależności od ich kwalifikacji, czy też zakresu zadań służbowych. W odniesieniu do pragmatyk służb mundurowych, w tym także strażaków PSP, nie mają zastosowania przepisy Kodeksu pracy, obejmujące uregulowania w zakresie równego traktowania w zatrudnieniu. Natomiast fakt przyznania innym strażakom dodatku motywacyjnego nie może mieć znaczenia w sprawie dotyczącej M. G.. Skargę kasacyjną wniósł M. G., żądając uchylenia wyroku WSA w Poznaniu, przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego. Zarzucono naruszenie: • art. 145 §1 pkt.2 P.p.s.a., ponieważ zaniechano stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 26 października 2012 r. pomimo zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., czyli wydania decyzji z rażącym naruszeniem art. 24 § 1 pkt 5, art. 95 § 1 K.p.a. (ewentualnie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. przez zaniechanie uchylenia). W postępowaniu przed organem II instancji brał udział organ I instancji, a zgodnie z art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., w postępowaniu nie może brać udziału osoba, która brała udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Tym bardziej nie może w tym postępowaniu brać udziału organ który decyzję tę wydał; • art. 106 § 5 P.p.s.a. w zw. z art. 227 K.p.c., ponieważ zaniechano wyjaśnienia w jakim charakterze w postępowaniu przed organem II instancji występował Komendant Miejski PSP w Poznaniu W. R., który wydał decyzję w pierwszej instancji. Protokoły z rozpraw przed organem II instancji wskazują, że brał on udział w rozprawach, zabierał głos, uczestniczył w przesłuchaniu świadków, komentował ich zeznania; • art. 141 § 4 P.p.s.a. przez nienależyte uzasadnienie wyroku oraz nieodniesienie się do wszystkich zarzutów skargi; • art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a., ponieważ nie uchylono decyzji organu II instancji, pomimo zaistnienia przesłanki wznowienia postępowania wskazanej w art. 145 § 1 pkt 3 K.p.a.; • art. 106 § 3 P.p.s.a., ponieważ nie przeprowadzono dowodu z dokumentu, tj. pisma Komendanta Wojewódzkiego PSP stanowiącego odpowiedź na pismo Biura Kontroli Skarg i Wniosków Komendy Głównej PSP z dnia 10 stycznia 2012 r. w sprawie wykazu dodatków służbowych i motywacyjnych strażaków Komendy Miejskiej PSP w Poznaniu, którzy w roku 2011 przeszli na zaopatrzenie emerytalne oraz pisma z dnia 7 maja 2012 r. Komendy Głównej PSP wskazującego, że M. G. jest jedyną osobą, na 22 strażaków odchodzących w 2011 r. na zaopatrzenie emerytalne, która nie otrzymała dodatku motywacyjnego; • art. 153 P.p.s.a., ponieważ przy orzekaniu nie uwzględniono wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku WSA w Poznaniu z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Po 945/11, a także nie uwzględniono całego zebranego w sprawie materiału dowodowego; • art. 86, art. 87 ust. 1 pkt 2a ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. z 2013 r. poz. 1340, ze zm.) w zw. z § 6 ust. 2 pkt 1, § 5 rozporządzenia w sprawie uposażenia strażaków w zw. z art. 32 Konstytucji, ponieważ uznano, że słusznie odmówiono M. G. dodatku motywacyjnego, pomimo, iż spełnił przesłanki otrzymania tego dodatku. Uznanie administracyjne nie oznacza dowolności, a ponadto powinno się traktować każdego w ten sam sposób w takiej samej sytuacji; • § 6 rozporządzenia, ponieważ uznano, że dla uzyskania dodatku motywacyjnego konieczne jest wykonanie czynności wskazanych w § 6 ust. 2 na polecenie przełożonego, co pozostaje w sprzeczności z powołanym przepisem; • art. 145 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 24 § 1 pkt 5, art. 145 § 1 pkt 3 K.p.a., ponieważ Sąd I instancji powinien był uchylić decyzję organu II instancji. Kierujący rozprawą administracyjną przed organem II instancji powinien być wyłączony na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., ponieważ brał udział w wydaniu decyzji pierwszej instancji. M. G. wnosił o wyłączenie kierującego, ale Sąd I instancji nie odniósł się do tego zarzutu, wskazując jedynie, że w postępowaniu nie brały udziału osoby które podlegały wyłączeniu. W odpowiedzi na skargę Wielkopolski Komendant Wojewódzki PSP wniósł o jej oddalenie, wskazując, że zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu. Naczelny Sąd Administracyjny zaważył co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.; dalej: P.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną, związany jest jej granicami. Z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zachodzi, a więc NSA rozpoznał skargę kasacyjną w jej granicach. Skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach kasacyjnych wskazanych w art. 174 P.p.s.a. W pierwszej kolejności należy zatem odnieść się do podstaw określonych w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., ponieważ dopiero prawidłowo ustalony stan faktyczny powoduje, że możliwa jest jego subsumcja pod odpowiednia normę prawną. Zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. (zaniechanie stwierdzenia nieważności decyzji), art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. (brak uchylenia decyzji pomimo istnienia podstaw do wznowienia postępowania) oraz art. 106 § 5 P.p.s.a. w zw. z art. 227 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2014 r. poz. 101, ze zm.) (brak wyjaśnienia, w jakim charakterze przed organem II instancji występował Komendant Miejski PSP w Poznaniu) dotyczą przebiegu rozprawy administracyjnej, która miała miejsce w dniu 21 czerwca 2012 r. Zdaniem M. G. w rozprawie tej uczestniczyły osoby, które w niej uczestniczyć nie powinny, a rozprawę prowadził pracownik podlegający wyłączeniu, ponieważ przygotował on decyzję organu I instancji. Zgodnie z art. 90 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267, ze zm.; dalej: K.p.a.) organ prowadzący postępowanie może zawiadomić o rozprawie m.in. państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne, jeżeli ich udział na rozprawie jest uzasadniony ze względu na jej przedmiot. Przepis ten wskazuje, że nie ma przeszkód, aby w rozprawie mógł wziąć udział przedstawiciel organu I instancji, jeśli jego udział jest uzasadniony ze względu na konieczność wyjaśnienia okoliczności sprawy. Podstawowym celem przeprowadzenia rozprawy przed organem administracji publicznej jest bowiem, zgodnie z wyrażoną w art. 7 K.p.a., zasadą prawdy materialnej, wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy. W sytuacji, gdy wymagają tego okoliczności sprawy organ II instancji może wezwać do udziału w prowadzonej przez siebie rozprawie organ I instancji. Z protokołu rozprawy toczącej się przed organem II instancji wynika, że uczestniczący w rozprawie pracownicy organu I instancji nie prowadzili jej, lecz jedynie uczestniczyli w rozprawie. Tym samym nie mógł być wobec nich zastosowany art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., który może mieć zastosowanie tylko wobec osób, które wykonują czynności w postępowaniu. Podkreślić trzeba, że Sąd I instancji kwestię tę dostatecznie wyjaśnił. Nieuprawniony jest również zarzut dotyczący prowadzenia rozprawy przez pracownika organu II instancji podlegającego wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. Z akt sprawy wynika, że prowadzący rozprawę administracyjną M. B. złożył oświadczenie, w którym wskazał, iż nie brał udziału w przygotowaniu decyzji organu I instancji ani nie nadzorował jej przygotowania. M. G. nie wykazał w żaden sposób, że oświadczenie to jest nieprawdziwe. Dodać jednak należy, że sytuacja, w której rozprawę przed organem II instancji prowadzi kierownik jednostki organizacyjnej, od której działań zależała treść decyzji organu I instancji, jest nieprawidłowa. Charakter sprawy nie pozwala jednak uznać, że tego rodzaju uchybienie miało wpływ na jej wynik. Dodatek motywacyjny jest bowiem świadczeniem, którego przesłanki są ustalane przede wszystkim na podstawie posiadanej przez organ dokumentacji, a postępowanie dowodowe w sprawach z zakresu przyznania dodatku motywacyjnego w postaci zeznań ma tylko charakter uzupełniający. Dotyczy to również przedmiotowej sprawy. Treść dokumentów dotyczących przebiegu służby M. G. nie budzi bowiem wątpliwości, a wyjaśnienia świadków miały jedynie dodatkowo wyjaśnić charakter czynności dokonywanych przez skarżącego lipcu 2011 r. Sąd I instancji nie włączył do akt sprawy pisma Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego PSP w Poznaniu stanowiącego odpowiedź na pismo Biura Kontroli Skarg i Wniosków Komendy Głównej PSP z dnia 10 stycznia 2012 r. w sprawie wykazu dodatków służbowych i motywacyjnych strażaków Komendy Miejskiej PSP w Poznaniu, ponieważ w sprawie przyjęta została argumentacja, że M. G. jest jedynym ze strażaków, którym w roku 2011 przed zwolnieniem ze służby nie przyznano dodatku motywacyjnego. Zdaniem WSA w Poznaniu ta argumentacja nie miała wpływu na wynik sprawy, a więc nie było konieczności bezpośredniego zaznajamia się z przedmiotowym pismem. Wskazać należy, że fakt, iż M. G. nie zgadza się z oceną stanu faktycznego, dokonaną przez Sąd I instancji, nie może być podstawą do postawienia zarzutu niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy przez WSA w Poznaniu. Taki zarzut można jedynie postawić wtedy, gdy sąd nie wyjaśni stanu faktycznego lub pominie ważne jego elementy. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja jednak nie wystąpiła. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. również należy uznać za bezpodstawny. Wywód WSA w Poznaniu jest prawidłowy – odniesiono się do wszystkich zarzutów skargi, dokonano prawidłowej wykładni obowiązujących przepisów prawa administracyjnego materialnego, wskazując błędy popełnione przez organy orzekające w sprawie. Uzasadnienie jest czytelne i zawiera precyzyjne wskazania dla organów co do dalszego postępowania w sprawie. M. G. nie wykazał w skardze kasacyjnej, na czym miało polegać naruszenie art. 141 § 4 w P.p.s.a. Niezadowolenie z treści rozstrzygnięcia lub nie zgadzanie się z argumentacją uzasadnienia wyroku nie może samo w sobie być podstawą kwestionowania prawidłowości uzasadnienia orzeczenia. Zarzut naruszenia art. 153 P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie wytycznych zawartych w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Po 945/12, nie został w żaden sposób uzasadniony. Sąd kasacyjny jest związany zarzutami skargi kasacyjnej, a więc nie może domniemywać ich treści. Zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego są całkowicie chybione. Wskazać należy, że stosunek służbowy funkcjonariuszy Państwowej Straży Pożarnej jest szczególnym rodzajem stosunku prawnego, którego podstawowymi elementami są: obowiązek poświęcenia w służbie życia lub zdrowia oraz dyspozycyjność wraz z obowiązkiem podporządkowania się rozkazom przełożonych. Dyspozycyjność w stosunkach służbowych funkcjonariuszy służb mundurowych (w tym również strażaków PSP) oznacza swoiste, niewystępujące w innych stosunkach pracy, podporządkowanie funkcjonariusza mianowanego przełożonemu. Obowiązki funkcjonariuszy są kształtowane tylko przez przełożonych. Zmiany treści stosunku służbowego następują w drodze decyzji niezależnie od zgody funkcjonariusza, który nie może kwestionować poleceń przełożonych. Na funkcjonariuszu spoczywa obowiązek poddania się w pełni poleceniom przełożonych, w tym także tym, które ze względu na potrzeby służby wiążą się ze zmianą jej charakteru lub miejsca jej wykonywania. Funkcjonariusz nie może w żaden sposób sam sobie wyznaczać obowiązków służbowych. O tym, jakie zadania wykonuje funkcjonariusz decyduje zatem jedynie przełożony. W zamian za wykonywanie zadań służbowych funkcjonariusz otrzymuje uposażenie wraz z dodatkami. Zasady ich przyznawania są determinowane przez charakter stosunku służbowego, a ich wysokości nie można negocjować. W tym zakresie całkowite władztwo pozostaje w rękach przełożonych. Wskazać należy, że M. G. żąda przyznania dodatku motywacyjnego, o którym mowa w art. 86 ust. 1 pkt 2a ustawy o Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U z 2013 r. poz. 1340, ze zm.) za miesiąc lipiec 2011 r., ponieważ samodzielnie dokonywał czynności, które uprawniały go do otrzymania tego świadczenia. Czynności te miały polegać na wykonywaniu zdań służbowych wykraczających poza zakres powierzonych mu obowiązków, tj. szczególną dbałość o powierzone mienie, wykonywanie czynności kontrolnych w podległych lub porządkowanych jednostkach organizacyjnych PSP, czym wykonano dyspozycję § 6 ust 2 pkt 1-2 i 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. nr 37 poz. 212, ze zm.). Z uwagi jednak na przywołane wyżej zasady związane z istotą stosunku służbowego podkreślić należy, że dodatek motywacyjny może być przyznany tylko wówczas, gdy strażak wykonuje wskazane w § 6 ust. 2 rozporządzenia czynności na polecenie przełożonego. Wynika to również z zasad przyznawania tego dodatku, ponieważ zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia przyznawany jest on na określony czas. Nie przyznaje się dodatku z mocą wsteczną, jeśli przełożony otrzyma informacje o wykonywanych wcześniej czynnościach. Dodatek jest przyznawany wówczas, gdy przełożony powierzy wykonywanie określonych obowiązków strażakowi, a więc stanowi swego rodzaju gratyfikację za specjalne umiejętności lub szczególne działania, które wiążą się z wykonywanymi zadaniami służbowymi. Dodatek ten jest zatem ściśle powiązany z wykonywaniem powierzonych przez przełożonego zadań. Za ponadnormatywne, wyjątkowe wykonywanie dodatkowych zadań strażakowi może zostać natomiast przyznana nagroda określona w art. 95a ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Podkreślić także należy, że wykonywanie zadań w ramach działalności związkowej nie jest przesłanką do przyznania dodatku motywacyjnego. Działalność związkowa nie ma bowiem bezpośredniego wpływu na wykonywanie zadań służbowych, a strażak – związkowiec nie może domagać się, aby jego działalność związkową była traktowana w taki sam sposób, jak wykonywanie zadań służbowych związanych np. z ratowaniem życia ludzkiego. Dodatek motywacyjny nie ma również charakteru świadczenia, które z mocy prawa przysługuje strażakom przed emeryturą. W tym zakresie przepisy pragmatyczne są jasne – § 6 ust. 2 rozporządzenia nie przewiduje obligatoryjnego przyznania dodatku strażakowi przed przejściem na emeryturę. Fakt, że M. G. w roku 2011 r. jako jedynemu strażakowi przed przejściem na emeryturę nie przyznano dodatku motywacyjnego nie oznacza, że naruszono, wyrażoną w art. 32 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. – Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. nr 78, poz. 483, ze zm.), zasadę równości. Zarzut ten jest całkowicie bezzasadny. Naruszenie art. 32 Konstytucji ma miejsce wtedy, gdy podmioty znajdujące się w takiej samej sytuacji prawnej są traktowane w odmienny sposób. W przedmiotowej sprawie nie ma tymczasem wątpliwości, że M. G. nie spełniał przesłanek do przyznania mu dodatku motywacyjnego, a więc nie mógł być traktowany tak samo jak strażacy, którzy spełniali przesłanki określone w § 6 ust. 2 rozporządzenia. Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na powyższe, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto zgodnie z art. 209 w zw. z art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 P.p.s.a.