I OSK 1609/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędzia del. WSA Anna Wesołowska (spr.) Protokolant Inspektor sądowy Małgorzata Zientala po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 listopada 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 787/21 w sprawie ze skargi M.S. na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 25 listopada 2021 r. I SA/Wa 787/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M.S. (Skarżący) na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii (Minister) z [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości. Skarżący zaskarżył wyrok Sądu Wojewódzkiego skargą kasacyjną w całości zarzucając mu naruszenie : I. przepisów prawa materialnego, tj. art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. z 1998 r. Nr 133 z późniejszymi zmianami) poprzez błędne jego zastosowanie i przyjęcie, że przesłanki określone ww. przepisie zostały spełnione, a przedmiotowa nieruchomość stanowiła drogę publiczną i w konsekwencji, przeszła ona z mocy prawa na własność Gminy M. w dniem 1 stycznia 1999 r., II. przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 1 i 2 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 11 i art. 107 k.p.a. poprzez brak właściwej kontroli administracji publicznej ze strony sądu administracyjnego I instancji polegający na niewyjaśnieniu zasadności przesłanek, którymi kierował się Organ odmawiając wiarygodności i mocy dowodom przedstawionym przez Skarżącą, w szczególności odpisowi z księgi wieczystej nieruchomości oznaczonej nr [...], dla której ustanowiono służebności drogi koniecznej, choć ustanowienie tej służebności oznaczało, że przedmiotowa nieruchomość nie mogła stanowić drogi publicznej, co doprowadziło do braku uchylenia decyzji przez sąd I instancji. 2. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez nie wyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku czy i w jaki sposób zostały ocenione oświadczenia Burmistrza Miasta i Gminy M. z dnia 25 marca 2015 oraz J.B. z dnia 8 kwietnia 2013 r., jak również poprzez nie odniesienie się przez Sąd I instancji do zarzutu podnoszonego przez Skarżącego w sprawie poświadczenia nieprawdy przez ww. osoby. 3. art. 145 § 1 lit. c) ppsa w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak uchylenia w całości decyzji Organu w sytuacji, w której nastąpiło naruszenie przepisów postępowania polegające na braku zebrania i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności braku ustalenia faktycznego charakteru nieruchomości i uznania, że stanowiła ona nieruchomość zajętą pod drogi publiczne, choć w świetle dowodów takiej drogi nie stanowiła. Mając to na uwadze Skarżący wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2. przeprowadzenie na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a dowodu uzupełniającego z dokumentów, tj.: a. opinii biegłego rzeczoznawcy mgr inż. B.M. sporządzonej na zlecenie Sądu Rejonowego w Myślenicach do sprawy o sygn. akt I Ns 511/97 na okoliczność faktycznego władania przedmiotową drogą, jej stanu w II półroczu 1997 roku, b. pisma procesowego M.S. w sprawie toczącej się przed Sądem Rejonowym w Myślenicach pod sygn. akt II Kp 336/21 z dnia 29 grudnia 2021 r. na okoliczność faktycznego zdjęcia satelitarnego z UMiG M. na okoliczność faktycznego władania przedmiotową drogą, jej stanu w II półroczu 1997 r., ponieważ jest to niezbędne do wyjaśnienia faktycznego stanu nieruchomości uznanej za drogę publiczną oraz tego, kto był jej faktycznym posiadaczem, zaś przeprowadzenie dowodu nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, a strona pozyskała ww. dokumenty dopiero po odebraniu zaskarżonego wyroku, 3. zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych (w tym kosztów zastępstwa procesowego) oraz przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. 4. rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W piśmie z 21 lutego 2023 r. Skarżący przedstawił dalsze uzasadnienie zarzutu objętego punktem II. 3 petitum skargi kasacyjnej wyjaśniając, że naruszenia art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. upatruje w braku uchylenia decyzji w sytuacji w której nastąpiło naruszenie przepisów postępowania w postaci braku zebrania i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności braku ustalenia faktycznego charakteru nieruchomości i uznania, że stanowiła ona nieruchomość zajętą pod drogę publiczną, choć w świetle dowodów drogi takiej nie stanowiła. W piśmie tym Skarżący wniósł również o dopuszczenie dowodu z decyzji z [...] stycznia 2023 r. ustalającej wysokość łącznego zobowiązania podatkowego dla nr ewidencyjnego [...] na okoliczność uznawania przez Gminę całej działki, w tym fragmentu objętego zaskarżoną decyzją jako przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości co potwierdza, że Gmina uznaje teren działki za przedmiot własności Skarżącego. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Przed przystąpieniem do rozpoznania zarzutów skargi kasacyjnej przypomnieć należy istotę sprawy poddanej pod rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Organy obu instancji uznały, że działka [...], będąca w dniu 31 grudnia 1998 r. własnością R.S. i Skarżącego stała się z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własnością Gminy M. (Gmina). Podstawą faktyczną rozstrzygnięcia organów było ustalenie, że działka zajęta była pod drogę publiczną i sprawowane było nad nią władztwo publicznoprawne. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organy wskazały art. 73 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm., dalej "ustawa"). Ustalenia faktyczne organów i dokonaną przez nie ich ocenę prawną podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę. Zarzuty podnoszone przez Skarżącego w skardze kasacyjnej koncentrują się wokół prawidłowości ustaleń faktycznych przyjętych przez Sąd pierwszej instancji za podstawę kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Kwestionując prawidłowość tych ustaleń faktycznych Skarżący dołączył do skargi kasacyjnej a następnie do pisma z 21 lutego 2023 r. dokumenty to jest opinię sporządzoną w toku postępowania prowadzonego przed Sądem Rejonowym w Myślenicach, dotyczącą ewentualnych wariantów ustanowienia służebności drogi koniecznej, pismo procesowe złożonego przez Skarżącego w postępowaniu toczącym się przed Sądem Rejonowym w Myślenicach II Kp 336/21 oraz decyzję o ustaleniu łącznego zobowiązania podatkowego wnosząc o dopuszczenie z nich dowodów. Sąd kasacyjny wyjaśnia, że w świetle art. 106 § 5 p.p.s.a. w związku z 243 2 k.p.c. dokumenty znajdujące się w aktach sprawy lub do nich dołączone stanowią dowody bez wydawania odrębnego postanowienia. Pomijając dowód z takiego dokumentu, sąd wydaje postanowienie. Przedstawione przez Skarżącego dokumenty stanowią zatem dowody, które Naczelny Sąd Administracyjny wziął pod uwagę przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej. Najdalej idącym zarzutem naruszenia przepisów postępowania był zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. (punkt II. 2 petitum skargi kasacyjnej) Zgodnie z przywołanym przez Skarżącego przepisem, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wszystkie powyższe elementy zawiera uzasadnienie zaskarżonego wyroku. Sąd przedstawił stan faktyczny sprawy, stanowiska Skarżącego oraz Ministra. Następnie wyjaśnił z jakich przyczyn podziela stanowisko Ministra, w tym co zaistnienia w sprawie przesłanek zastosowania art. 73 ust. 1 i ust. 3 ustawy. Sąd kasacyjny w składzie rozpoznającym niniejszą skargę kasacyjną w pełni podziela wyrażane wielokrotnie w orzecznictwie stanowisko, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. jeżeli nie wiadomo jaki stan faktyczny Sąd I instancji przyjął jako podstawę wyrokowania, a także w sytuacji, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku lub gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Sytuacja taka nie zaistniała w niniejszej spawie. Skarżący uzasadniając zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. wskazywał, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie zostało wyjaśnione czy i w jaki sposób oceniono oświadczenia Burmistrza Gminy z 25 marca 2015 r. oraz J.B. z 8 kwietnia 2013 r. Skarżący zwracał również uwagę, że Sąd Wojewódzki nie odniósł się do podnoszonego przez niego zarzutu poświadczenia przez te osoby nieprawdy. Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że Sąd Wojewódzki w uzasadnieniu wyroku wyjaśnił, iż "o fakcie władania tą nieruchomością świadczy natomiast oświadczenie Burmistrza Miasta i Gminy M. z dnia 25 marca 2013 r., znak [...], złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej, w którym wskazał, że droga relacji [...] była w latach 1985-2013 r. administrowana przez Gminę oraz były wykonywane prace związane z odśnieżaniem, naprawami bieżącymi oraz sprzątaniem ww. drogi oraz oświadczenia J.B. z dnia 8 kwietnia 2013 r., zgodnie z którym, w latach 1996 - 1998 posiadał zlecenie z Gminy M. na odśnieżanie dróg na terenie sołectwa J., w tym również drogi tzw. "[...]". O fakcie władania przez gminę przedmiotową nieruchomością świadczy także wykaz stanu drogi z 1993 r., z którego wynika, iż na drodze wykonano liniowe roboty nawierzchniowe." Odnosząc się zaś do zarzutów Skarżącego dotyczących rzekomego poświadczenia nieprawdy przez te osoby, Sąd Wojewódzki wyjaśnił, że "[o]koliczność podnoszona przez skarżącego, że obecnie zostało wszczęte postępowanie karne wobec osób, które złożyły oświadczenia potwierdzające władanie przedmiotową nieruchomością przez gminę do czasu wydania przez Sąd prawomocnego wyroku skazującego, nie może stanowić podstawy do odmowy wiarygodności tym dokumentom." Z przywołanych fragmentów uzasadnienia wynika zatem, że Sąd uznał za wiarygodne oświadczenia zarówno Burmistrza Gminy jak i J.B. jak również odniósł się do podnoszonego przez Skarżącego zarzutu poświadczenia przez te osoby nieprawdy. Sam fakt, że dokonana przez Sąd Wojewódzki ocena wiarygodności dowodów nie jest zgodna ze stanowiskiem Skarżącego nie może skutkować uznaniem, że w sprawie doszło do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. i to w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stawiając zarzuty objęte punktem II. 1 i 3 petitum skargi kasacyjnej Skarżący dąży do zakwestionowania przyjętych przez Sąd ustaleń faktycznych w świetle których sporna działka zajęta była pod drogę publiczną 31 grudnia 1998 r. Uzasadniając zarzuty Skarżący powołuje się na treść odpisu z księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości stanowiącej działkę [...], z której wynika ustanowienie służebności drogi koniecznej jak również na opinię biegłej, sporządzoną w toku postępowania zakończonego wydaniem postanowienia o ustanowieniu służebności drogi koniecznej. Na wstępie wskazać należy na wadliwość konstrukcyjną zarzutu objętego punktem II. 1. Skarżący zarzuca w nim Sądowi Wojewódzkiemu naruszenie art. 1 i 2 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 11 i art. 107 k.p.a. Przywołany przez Skarżącego jako wzorzec kontroli art. 107 k.p.a. składa się z kilku jednostek redakcyjnych. Zaniechanie wskazania konkretnego przepisu, który w ocenie autora skargi kasacyjnej naruszony został przez Sąd Wojewódzki, uniemożliwia Sądowi kasacyjnemu odniesienie się do takiego zarzutu. W konsekwencji zarzut objęty punktem II.1. rozpoznany zostanie w zakresie dotyczącym naruszenia art. 1 i 2 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 11 k.p.a. Odnosząc się do argumentów Skarżącego zwrócić należy uwagę, że jak wynika z akt sprawy, działka nr [...] (z której wydzielono działkę [...], o powierzchni 24m2 jako zajętą pod drogą publiczną) graniczyła od strony południowej z działką [...]. Z tej ostatniej działki, od jej strony północnej, wydzielono działkę [...] o powierzchni 18m2, graniczącą bezpośrednio z działką [...]. Działka [...] również stanowiła 31 grudnia 1998 r. własność Skarżącego i R.S., Wydzielona z niej działka [...] przeszła z mocy prawa na własność Gminy z dniem 1 stycznia 1999 r. na podstawie decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 27 czerwca 2017 r. Skarga wniesiona przez Skarżącego od powyższej decyzji została oddalona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 lutego 2018 r. I SA/Wa 1202/17. Jak wynika ze znajdującej się w aktach mapy z projektem podziału m.in. działki [...] i [...], wydzielone z nich i zajęte pod drogę publiczną działki [...] i [...] mają kształt zbliżony do trójkąta. Sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego byłoby uznanie, że działka [...] była zajęta pod drogę publiczną zaś działka [...] – nie. Sąd kasacyjny wskazuje, że zgodnie z treścią wpisów w księdze wieczystej [...] (których treść Sąd kasacyjny uznaje za fakt powszechnie znany w rozumieniu art. 106 § 4 p.p.s.a.), prowadzonej dla nieruchomości składającej się m.in. z działki [...] w dziale I Spis praw związanych z własnością ujawniona była służebność na rzecz każdoczesnych właściciel działki [...] porzejazdu, przechodu i przegonu szlakiem o szerokości 1,75 m biegnącym w kierunku zachodnim po działce [...] (to jest po działce z której wydzielona została działka [...]) wzdłuż jej południowej granicy. Jednocześnie, w księdze wieczystej prowadzonej dla nieruchomości obejmującej działkę [...] to jest w księdze nr [...] figuruje z kolei wpis o treści następującej: służebność na rzecz każdoczesnych właściciel działki [...] porzejazdu, przechodu i przegonu szlakiem o szerokości 1,75 m biegnącym w kierunku zachodnim po działce [...] (to jest po działce z której wydzielona została działka [...]) wzdłuż jej północnej granicy. Sąd kasacyjny zwraca uwagę, że z opinii dołączonej do skargi kasacyjnej wynika, że pierwszy z wariantów ustanowienia drogi koniecznej dla działki nr [...] obejmował szlak biegnący prze działkę nr [...] w jej południowej części do asfaltowej drogi publicznej, Biegła określała ten szlak jako drożny, utwardzony kamieniem i żwirem, wygodny i używany jako służebność drogi dla działki władnącej (to jest działki [...]) oraz działek sąsiednich od strony zachodniej w stosunku do działki [...]. Biegła wskazywała że w dalszej części jest to szlak stanowiący drogę polną, częściowo utwardzoną kamieniem, przecinającą w 1/3 działkę nr [...]. Jest to służebność urządzona (posiada rów odwadniający) i doskonale utwardzona oraz wykonywana. Z przedstawionej przez Skarżącego opinii biegłej wynika zatem, że na działce [...] znajdował się szlak, określony przez biegłą jako droga polna, częściowo utwardzona kamieniem. Informacje zawarte w opinii biegłej winny być analizowane w połączeniu z informacjami wynikającymi z pisma z 20 lutego 2015 r. podpisanego m.in. przez Skarżącego oraz właścicieli sąsiednich działek, a dotyczącego stwierdzenia nabycia przez Gminę własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną [...] "[...]". W piśmie tym jego autorzy wskazują, że działania zmierzające do zachowania drogi w dobrym stanie podejmowane były przez mieszkańców przez cały rok. Gmina zaś ograniczała się jedynie do sporadycznego odśnieżania przedmiotowej drogi w sezonie zimowym. Z pisma tego wynika, że co do zasady jego autorzy (w tym Skarżący) nie kwestionują charakteru spornej drogi jako drogi publicznej, faktu istnienia nawierzchni drogowej, ani wykonywania przez Gminę w stosunku do tej drogi czynności zmierzających do jej utrzymania. Również w piśmie z 20 lutego 2015 r. Skarżący wskazywał, że w 1998 r. dbał o stan fragmentu drogi "[...]" znajdujący się na odcinku przy którym znajduje się nieruchomość, którą użytkował, poprzez naprawę uszkodzeń w korpusie drogi i jej nawierzchni, utrzymywanie dobrego stanu rowu melioracyjnego, usuwanie zarośli, przycinanie gałęzi drzewa znajdującego się w bliskości drogi. Zatem zarówno z opinii biegłej, jak i pism złożonych przez Skarżącego wynika, że między obecnymi działkami [...] i [...] znajdowała się utwardzona droga, uznawana przez Skarżącego oraz innych mieszkańców za wchodzącą w skład drogi "[...]". W konsekwencji, sam fakt ustanowienia służebności drogi koniecznej jeszcze przed wszczęciem postępowania prowadzonego w trybie art. 73 ustawy nie może skutkować uznaniem, że sporna działka nie była zajęta pod drogę publiczną. Teść pism, których autorem (lub współautorem) był Skarżący potwierdza treść oświadczeń złożonych przez Burmistrza Gminy, J.B. ora geodetę – S.P., w świetle których sporna działka wchodziła w skład drogi publicznej zaś Gmina sprawowała nad nią władztwo publicznoprawne. Na istnienie ciągu komunikacyjnego wskazują również znajdujące się w aktach sprawy zdjęcia z geoportalu oraz zdjęcia satelitarne. Co istotne, istnienie owego ciągu komunikacyjnego potwierdza również zdjęcie dołączone przez Skarżącego do skargi kasacyjnej. Sąd kasacyjny wyjaśnia, że wykonywanie przez Skarżącego pewnych czynności mających na celu utrzymanie drogi nie wyłącza sprawowania przez Gminą władztwa publicznoprawnego nad drogą, skoro (jak wynika z oświadczeń samego Skarżącego) również Gmina wykonywała takie czynności w stosunku do drogi. Odnosząc się do złożonej przez Skarżącego decyzji z [...] stycznia 2023 r. Sąd kasacyjny zwraca uwagę, że nie wskazuje ona numerów działek, dla których została wydana. W dołączonym do skargi kasacyjnej piśmie z 29 grudnia 2021 r. skierowanym przez Skarżącego do Sądu Rejonowego w Myślenicach wskazuje on, że Gmina nigdy nie wykonywała żadnych prac dotyczących drogi "na naszej własności". Treść tego pisma stoi jednak w sprzeczności z wcześniejszymi oświadczeniami Skarżącego zawartymi w piśmie z 20 lutego 2015 r. Sąd kasacyjny wskazuje, że oceniając prawidłowość ustaleń faktycznych poczynionych przez organy, Sąd Wojewódzki wziął również pod uwagę mapę z projektem podziału wraz z wykazem zmian danych ewidencyjnych, sporządzoną przez geodetę uprawnionego S.P., przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 29 stycznia 2013 r. pod numerem 3802/490/2012, w świetle której działka nr [...] o pow. 0,0024 ha, wydzielona z działki [...] była zajęta pod drogę jak również (przywołane już wyżej) oświadczenie geodety, z którego wynika, że działka nr [...] była w dniu 31 grudnia 1998 r. zajęta pod drogę publiczną. Sąd Wojewódzki podkreślił, że mapa w kształcie w jakim znajduje się w aktach administracyjnych pozwalała na jednoznaczne stwierdzenie, że działka nr [...] znajdowała się w pasie drogi publicznej według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. Wyjaśnił, że na mapie znajduje się wyraźne oznaczenie pasa drogi publicznej na dzień 31 grudnia 1998 r. z wyraźnym oznaczeniem nieruchomości. Jak już wskazano wyżej, Sąd Wojewódzki uwzględnił również oświadczenie Burmistrza Gminy z 25 marca 2013 r. i J.B. z dnia 8 kwietnia 2013 r. Podsumowując uznać należy, że Sąd Wojewódzki nie naruszył wskazanych w punkcie II. 3 petitum skargi kasacyjnej przepisów postępowania podzielając ustalenia faktyczne poczynione w sprawie przez organy. Nie można również Sądowi Wojewódzkiemu postawić zarzutu niedostrzeżenia naruszenia przez organy art. 11 k.p.a., w świetle którego organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Skarżący nie wskazywał w uzasadnieniu skargi kasacyjnej na czym miałoby polegać naruszenie owego przepisu, naruszenia takiego nie dostrzega również Sąd kasacyjny. Przywołane przez Skarżącego art. 1 i 2 p.p.s.a. wskazują na zakres zastosowania przepisów ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz przewidują, że do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych powołane są sądy administracyjne. Skarżący nie kwestionował, że rozpoznana sprawa jest sprawą sądowoadministracyjną, nie przedstawił również żadnego argumentu pozwalającego na uznanie, że przy jej rozpoznaniu przepisy p.p.s.a. nie powinny mieć zastosowania. W konsekwencji za niezasadny uznać należało również zarzut naruszenia prawa materialnego to jest art. 73 ust. 1 ustawy. Wbrew stanowisku Skarżącego, ustalenia faktyczny poczynione w sprawie potwierdziły zarówno zajęcie spornej nieruchomości pod drogę publiczną jak i fakt sprawowania nad nią władztwa publicznego. Podsumowując uznać należy, że Sąd Wojewódzki prawidłowo zastosował w art. 151 p.p.s.a. oddalając skargę. Mając na uwadze powyższe wywody Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Uzasadnienie zostało sporządzone stosownie do wymogów określonych w art. 193 zdanie 2 p.p.s.a zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o przyznaniu pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i art. 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne do Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a.