I OSK 168/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie sędzia NSA Joanna Runge - Lissowska (spr.) sędzia del. NSA Jerzy Stankowski Protokolant sekretarz sądowy Joanna Drapczyńska po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 października 2010 r. sygn. akt II SAB/Wa 137/10 w sprawie ze skargi A.S. na bezczynność Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie wniosku z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie przetwarzania danych osobowych oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 14 października 2010 r. sygn. akt II SAB/Wa 137/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi A. S. na bezczynność Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, zobowiązał Inspektora do rozpatrzenia wniosku skarżącej w sprawie przetwarzania jej danych osobowych. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd przedstawił następujący stan sprawy: Pismem z 30 listopada 2009 r. A. S. wystąpiła do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych o nakazanie [...] S.A. zaprzestania przetwarzania jej danych osobowych w celach marketingowych, wskazując, iż 5 października 2009 r. i 31 października 2009 r. złożyła do [...] sprzeciw wobec przetwarzania jej danych, a pismami z 28 października 2009 r. i 4 listopada 2009 r. [...] poinformował i zapewnił, że uwzględni sprzeciw i zaprzestanie przetwarzania, czego jednak nie uczynił, nadal nieprawnie dane w zakresie objętym sprzeciwem przetwarza. Generalny Inspektor, pismami z 28 stycznia 2010 r. i 19 lutego 2010 r., zwrócił się do [...] o wyjaśnienie na jakiej podstawie prawnej, w jakim zakresie, celu i zbiorze przetwarza dane osobowe A. S. w celach marketingowych mimo jej sprzeciwu. Uzyskał na to odpowiedź Spółki – pismo z 3 marca 2010 r. – że przetwarzanie ma miejsce tylko w związku z realizacją umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych, w celach statutowych i archiwizacji, zaś obecnie nie są przetwarzane dane A. S. w celach marketingowych (na dowód czego został przedłożony wydruk z systemu przetwarzającego dane do celów marketingowych), zatem sprzeciw został uwzględniony i odnotowany 21 grudnia 2009 r. Pismem z 15 marca 2010 r. Generalny Inspektor poinformował A. S. o poczynionych ustaleniach, wskazując na przywrócenie stanu zgodnego z prawem, a niezależnie od tego zasygnalizował [...]owi nieprawidłowości i zwrócił uwagę na konieczność zapobieżenia takim działaniom. A. S. 23 marca 2010 r. wezwała Inspektora do usunięcia naruszenia prawa i wydania decyzji w sprawie, na co otrzymała zapewnienie, że na podstawie zgromadzonego materiału zostanie wydana decyzja administracyjna – pismo z 31 marca 2010 r. Dnia 26 kwietnia 2010 r. A. S. wniosła do Inspektora o wydanie z akt określonych pism, a także przeprowadzenia oględzin jej telefonu komórkowego, a Inspektor odmówił uwzględnienia wniosku w sprawie wydania odpisów, postanowieniem z 28 kwietnia 28 kwietnia 2010 r., zaś pismem z tej samej daty wezwał wnioskodawczynię do uzupełnienia braków wniosku przez wskazanie jakim celom ma służyć przeprowadzenie dowodu, a także czy [...] w dalszym ciągu przetwarza jej dane w celach marketingowych. Wcześniej, gdyż 23 kwietnia 2010 r., A. S. złożyła, za pośrednictwem Generalnego Inspektora, skargę na jego bezczynność. Uwzględniając tę skargę, Wojewódzki Sąd wyjaśnił, że w sprawie nie jest sporne, że Generalny Inspektor podejmował czynności w postępowaniu wszczętym wnioskiem A. S., ale działania te nie doprowadziły do załatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a., przewidzianym dla sprawy szczególnie skomplikowanej. Nadto w toku postępowania występowały opóźnienia, których nie można uznać, przy uwzględnieniu § 5 art. 35 k.p.a., za niepodlegające wliczeniu do terminów przewidzianych w tym artykule, zaś organ pozostawał w nieuzasadnionej, zależnej tylko od niego, zwłoce w dokonywaniu czynności w sprawie – stwierdził Sąd. Sąd podkreślił, że już 15 marca 2010 r., jak wynika z akt, Generalny Inspektor dysponował materiałem wystarczającym do zakończenia postępowania. Takie działania organu Sąd uznał za sprzeczne z art. 35 § 3 i 5 oraz art. 36 k.p.a., co skutkowało orzeczeniem na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Reprezentowany przez radcę prawnego, Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wniósł skargę kasacyjną od omawianego wyroku, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 149 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, skutkujące niezasadnym stwierdzeniem bezczynności Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w ramach postępowania zainicjowanego skargą A. S., dotyczącą przetwarzania jej danych osobowych przez [...] S.A. i zobowiązaniem organu do rozpatrzenia sprawy decyzją administracyjną, wobec błędnego przyjęcia, że niewydajnie decyzji w niniejszej sprawie było następstwem zbędnej lub nieuzasadnionej zwłoki w prowadzeniu postępowania, oraz że wydaniu decyzji nie stał na przeszkodzie fakt złożenia przez A. S. podania 16 kwietnia 2010 r. i związane z tym podaniem postępowanie, ukierunkowane na uzupełnienie jego braków. A. S. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, przy piśmie z 10 lutego 2011 r., przekazał kopie pism pełnomocnika A. S., z których ma wynikać, iż domaga się on wydania decyzji w sprawie zaprzestania przetwarzania danych osobowych, co zmienia stan sprawy ustalony na dzień 31 marca 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, jako nieposiadająca usprawiedliwionych podstaw. Postawiono w niej zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a., które miało polegać na nieuzasadnionym uwzględnieniu skargi na bezczynność. Jednak nie można się z tym zarzutem zgodzić. Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy nie załatwia on sprawy w terminach wskazanych w art. 35 i 36 k.p.a., przy czym od tych terminów należy odliczyć terminy przewidziane przepisami do dokonania danych czynności, okresy zawieszenia postępowania oraz opóźnienia wynikłe z winy strony lub niezależne od organu. Rozpoznając skargę A. S. na bezczynność Generalnego Inspektora, Wojewódzki Sąd podkreślił, że organ podejmował kroki mające na celu wyjaśnienie sprawy, jednak do załatwienia sprawy one nie doprowadziły, ale że w działaniach organu występowały przerwy i opóźnienia w podejmowaniu działań, których nie można zaliczyć do tych okoliczności, o których mowa w art. 35 § 5 k.p.a. Zgodzić należy się z taką oceną Sądu. Z akt sprawy wynika, że organ, po otrzymaniu wniosku A. S., podjął czynności mające na celu wyjaśnienie sprawy, jednak wniosek wpłynął 30 listopada 2009 r., a pierwsze czynności organ podjął dopiero po miesiącu. Kolejne czynności również podejmowane były z takimi, niczym nie uzasadnionymi, przerwami. Nadto, co również wynika z akt, organ już 15 marca 2010 r. dysponował materiałem do załatwienia sprawy w formie wyznaczonej prawem, a zobowiązał się do tego w piśmie z dnia 31 marca 2010 r. Nie wykonał tego zobowiązania do dnia wniesienia skargi. W takiej sytuacji Wojewódzki Sąd zasadnie uznał, że w sprawie załatwienia wniosku A. S. nastąpiła niczym nieuzasadniona zwłoka, gdyż prowadzone czynności, trwające ponad cztery miesiące, nie doprowadziły do załatwienia sprawy przez wydanie decyzji. Wskazane przez Generalnego Inspektora w piśmie procesowym z dnia 10 lutego 2011 r. okoliczności, mające świadczyć o nowych wnioskach A. S., zmieniających stan sprawy z dnia 30 marca 2010 r. nie mają wpływu na ocenę działania Inspektora przed wniesieniem skargi na bezczynność, jako zdarzenia późniejsze, które nastąpiły po wydaniu zaskarżonego wyroku. Wynika z nich raczej, że bezczynność Inspektora prowadzi do dalszych, zdaniem A. S., naruszeń prawa przez [...], co powinno zostać załatwione przez Inspektora w jednym lub odrębnych postępowaniach. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 P.p.s.a.