I OSK 1688/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Antosiewicz, Sędzia NSA Małgorzata Borowiec, Sędzia del. NSA Leszek Kiermaszek (spr.), Protokolant starszy asystent sędziego Andrzej Nędzarek, po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 listopada 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 445/11 w sprawie ze skarg M. S. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 15 listopada 2011 r., sygn. akt III SA/Kr 445/11 oddalił skargi M. S. na dwie decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] i nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego. Wyrok ten wydany został w następujących okolicznościach sprawy: Wnioskami z dnia 15 grudnia 2010 r. i 21 grudnia 2010 r. M. S. zwróciła się do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. o przyznanie zasiłku celowego z przeznaczeniem na dofinansowanie do poniesionych kosztów leczenia oraz na zakup węgla. Po rozpoznaniu obu tych wniosków Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w B., działając z upoważnienia Wójta Gminy B., decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] przyznał M. S. zasiłek celowy specjalny jako dofinansowanie do kosztów leczenia w wysokości 28 zł, a decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] odmówił przyznania zasiłku celowego na opał. Organ pierwszej instancji przyjął, że wnioskująca o udzielenie pomocy pozostaje we wspólnym gospodarstwie z małoletnim synem Danielem, zamieszkują oni u innej osoby, korzystając z pokoju i kuchni. Wnioskodawczyni nie ponosi z tego tytułu żadnych opłat, jak również nie pokrywa należności za energię elektryczną. Dochód rodziny skarżącej za miesiąc poprzedzający złożenie wniosków wyniósł 916,88 zł., a w jego skład wchodzą: renta socjalna 525 zł, zasiłek pielęgnacyjny 153 zł, zasiłek rodzinny 68 zł oraz z tytułu samotnego wychowywania dziecka 170 zł. Kryterium dochodowe dla rodziny dwuosobowej, zgodnie z art. 8 ust 2 i 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.) wynosi 702 zł, a zatem zostało przekroczone. Organ pomocy społecznej zauważył, że wnioskodawczyni stale korzysta z różnych form pomocy. W 2010 roku otrzymała następującą pomoc: decyzją z dnia 13 stycznia 2010 r. - zasiłek celowy specjalny w postaci węgla oraz zasiłek celowy w kwocie 50 zł z przeznaczeniem na zakup leków, decyzją z dnia 8 lutego 2010 r. - zasiłek celowy specjalny w postaci pół tony węgla, decyzją z 23 lutego 2010 r. - zasiłek celowy specjalny w wysokości 48,51 zł na zmniejszenie kosztów leczenia, decyzją z dnia 20 kwietnia 2010 r. - zasiłek celowy specjalny w wysokości 100 zł jako dofinansowanie do zakupu leków, decyzją z dnia 12 maja 2010r. - zasiłek celowy specjalny w wysokości 200 zł jako dofinansowanie do zakupu leków i węgla, decyzją z dnia 16 czerwca 2010 r. - zasiłek celowy w wysokości 100 zł jako dofinansowanie do zakupu leków i węgla, decyzją z dnia 16 sierpnia 2010 r. - zasiłek celowy specjalny w wysokości 200 zł jako dofinansowanie do zakupu węgla, decyzją z dnia 14 lipca 2010 r. - zasiłek celowy w wysokości 150 zł jako dofinansowanie do zakupu leków i drewna, decyzją z dnia 19 sierpnia 2010 r. - zasiłek celowy specjalny w wysokości 100 zł jako dofinansowanie do zakupów leków i węgla, decyzją z dnia 12 grudnia 2010 r. - zasiłek celowy specjalny jako dofinansowanie do opału w wysokości 320 zł, decyzją z dnia 7 grudnia 2010 r. - zasiłek celowy specjalny w naturze z przeznaczeniem na zakup opału, tj. pół tony węgla z dostawą do domu, w kwocie 325 zł. Przyznając skarżącej zasiłek celowy specjalny jako dofinansowanie do kosztów leczenia w wysokości 28 zł organ stwierdził, że pomimo przekroczenia przez rodzinę wnioskującej o pomoc ustawowego kryterium dochodowego, zachodzą podstawy do przyznania zasiłku celowego specjalnego. Przyznany zasiłek odpowiada kwocie widniejącej na fakturze z dnia 25 listopada 2010 r. Organ podkreślił, że skoro wniosek dotyczył pomocy w zakresie dotychczas poniesionych kosztów leczenia, tj. do dnia 15 grudnia 2010 r. (dzień złożenia wniosku), to nie wzięto pod uwagę faktur dokumentujących wydatki poniesione po dniu złożenia wniosku. Z kolei odmawiając skarżącej przyznania zasiłku celowego na opał organ wskazał, że przeanalizowano sytuację wnioskodawczyni pod kątem przyznania zasiłku celowego specjalnego z art. 41 ustawy o pomocy społecznej, jednak nie stwierdzono okoliczności uzasadniających przyznanie kolejnego zasiłku na ten cel, po 14 dniach od wydania poprzedniej decyzji przyznającej zasiłek na zakup pół tony węgla. Podkreślono, że wnioskodawczyni pozostaje pod stałą opieką ośrodka pomocy społecznej, a nadto posiada stały dochód, którym powinna umiejętnie i rozsądnie gospodarować. Od obu powyższych decyzji skarżąca wniosła odwołania przedstawiając w nich swoją trudną sytuację życiową i zdrowotną. Domagała się przyznania zasiłku celowego na opał, odnośnie zaś zasiłku celowego na koszty leczenia wniosła o przyznanie pomocy w wyższej kwocie. Decyzjami z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] i nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy zaskarżone decyzje podzielając stanowisko organu pierwszej instancji. Odnośnie decyzji odmawiającej przyznania zasiłku celowego na opał Kolegium podkreśliło, że decyzja ta jest słuszna, gdyż w dniu 7 grudnia 2010 r., czyli zaledwie 14 dni przed złożeniem nowego wniosku, przyznano odwołującej zasiłek celowy specjalny z przeznaczeniem na zakup pół tony węgla z dostawą do domu. Z kolei oceniając prawidłowość decyzji o przyznaniu zasiłku specjalnego wysokości 28 zł z przeznaczeniem na dofinansowanie kosztu zakupu leków Kolegium wskazało, że decyzja została wydana zgodnie z prawem, bez przekroczenia granic tzw. swobodnego uznania. Pomoc w tej formie nie zaspokaja wszystkich jej potrzeb, jednak pomoc ta stanowić ma jedynie wsparcie w wyjściu z trudniej sytuacji, nie jest zaś głównym źródłem dochodu czy też formą utrzymania, Nadto Kolegium wskazało, że organ rozpatrując wniosek o przyznanie pomocy finansowej w formie pieniężnej, musi mieć także na uwadze możliwości pomocy społecznej, które uzależnione są od środków finansowych, jakimi dysponuje oraz ilości wpływających wniosków. Zdaniem Kolegium M. S. nie jest całkowicie pozbawiona środków do życia, bowiem dochód rodziny wynosi 916,88 zł miesięcznie, a ośrodek pomocy społecznej udziela jej pomocy finansowej w miarę swoich możliwości. Na powyższe decyzje M. S. wniosła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skargach ponownie opisała swoją trudną sytuację podnosząc, że dotychczasowa pomoc w tym zakresie nie jest wystarczająca. Wskazała, że wraz z synem pozostaje w stałym leczeniu, a na zakup potrzebnych leków nie starcza jej funduszy, podobnie jak na zakup niezbędnego opału. W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o ich oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 15 listopada 2011 r. oddalił obie skargi, po uprzednim ich połączeniu celem wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd na wstępie wskazał na cele i zadania pomocy społecznej wynikające z art. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Stwierdził również, że rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej ( art. 3 ustawy). Następnie stwierdził, że zgodnie z art. 8 ust. 1 i ust. 3 ustawy prawo do świadczeń przysługuje osobie, której dochód na osobę w rodzinie nie przekracza kwoty 351 zł, a osoby samotnie gospodarującej 477 zł oraz zaistnienia co najmniej jednej z okoliczności wymienionych w art. 7 pkt 2-15 ustawy. Za dochód zaś uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania. Zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej (art. 39 ust. 1 ustawy). W szczególności zasiłek celowy może być przyznany na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. W szczególnie uzasadnionych przypadkach rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej kryterium dochodowego, który nie podlega zwrotowi oraz zasiłek okresowy lub celowy, pod warunkiem zwrotu części lub całości kwoty zasiłku (art. 41 ustawy). Przyznanie zatem zasiłku celowego, o którym mowa w art. 39 ust. 1, uzależnione jest od wysokości dochodu osiąganego przez osobę zainteresowaną, natomiast przyznanie świadczeń na mocy art. 41 ustawy może nastąpić w szczególnie uzasadnionych przypadkach, nawet gdy osiągany dochód przekracza kryterium dochodowe. Treść ostatnio wymienionego przepisu w sposób jednoznaczny przesądza o wyjątkowym charakterze specjalnego zasiłku celowego, a o jego przyznaniu nie decyduje dochód ale sytuacja życiowa strony. Przyznanie tego zasiłku nie jest obowiązkiem organu, wypowiadając taki pogląd Sąd powołał się wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2006 r., sygn. akt I OSK 777/05. Decyzja o przyznaniu zasiłku celowego specjalnego ma zatem charakter uznaniowy, co nie oznacza, że organ administracji może podejmować decyzję w sposób całkowicie dowolny, jest bowiem związany przepisami postępowania administracyjnego oraz ustawy o pomocy społecznej. Z przepisów prawa regulujących tryb przyznawania zasiłku celowego wynika, że udzielając świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej organ pomocy społecznej winien kierować się ogólną zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Zdaniem Sądu pierwszej instancji orzekające w niniejszej sprawie organy uwzględniły wskazane wyżej kryteria. Nie zostało zakwestionowane, że skarżąca znajduje się w trudnej sytuacji materialnej i życiowej i w związku z tym od wielu lat korzysta ze wsparcia z pomocy społecznej, a jej sytuacja jest znana pracownikom opieki społecznej. Dlatego też, mimo przekroczenia kryterium dochodowego, organy zasadnie rozważyły, czy nie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek i czy istnieje możliwość przyznania specjalnego zasiłku celowego. Sąd uznał, że decyzja dotycząca przyznania zasiłku celowego w wysokości 28 zł jako dofinansowanie do poniesionych kosztów zakupu leków została wydana zgodnie z prawem, bez przekroczenia granic uznania administracyjnego. Kwota ta nie jest oczywiście wystarczająca do pokrycia wszystkich wydatków skarżącej na zakup leków, jednakże organ miał prawo do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb. Organy odpowiedzialne za udzielenie pomocy dysponują ograniczonymi środkami finansowymi, a posiadane fundusze muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbą osób wymagających wsparcia. Organ pomocy społecznej nie ma przy tym obowiązku przyznania świadczenia w wysokości uznanej przez stronę za odpowiednią, w celu dostarczenia jej środków utrzymania. Przepisy ustawy o pomocy społecznej upoważniają organ do odmowy przyznania świadczenia, pomimo spełniania kryteriów do jego otrzymania, wówczas, gdy występują określone nimi sytuacje. W przedmiotowej sprawie organy odmawiając przyznania skarżącej zasiłku celowego na opał rozstrzygnięcie dostatecznie umotywowały. Prowadzenie postępowania przez organy Sąd uznał za prawidłowe, zgodne z zasadami określonymi w przepisach proceduralnych zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego i w ustawie o pomocy społecznej. Organy wszechstronnie zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy i dokonały prawidłowej jego oceny. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargi. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 listopada 2011 r. skargę kasacyjną wniosła M. S., reprezentowana przez adwokata ustanowionego z urzędu, zaskarżając ten wyrok w całości. W skardze kasacyjnej z powołaniem się na podstawę z art. 174 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podniesione zostały zarzuty naruszenia przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2012 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) poprzez wadliwą realizację funkcji kontrolnej i niedostrzeżenie przez Sąd pierwszej instancji, że organy administracji przy wydawaniu decyzji dopuściły się naruszeń przepisów postępowania: - art. 7 i art. 77 § 1 Kpa poprzez zaniechanie podjęcia kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności przez nieustalenie jakimi środkami dysponuje organ pomocy społecznej i jaka jest ilość osób zainteresowanych uzyskaniem zasiłku celowego, - art. 11 i art. 107 § 1 i 3 Kpa poprzez zaniechanie wyczerpującego wyjaśnienia przesłanek, którymi kierowały się organy administracji przy załatwieniu sprawy, w szczególności w przypadku decyzji organu odwoławczego przez niewskazanie, jakie okoliczności zaważyły na przyznaniu zasiłku celowego w takiej a nie innej wysokości, 2) art. 145 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 Kpa poprzez jego niezastosowanie, mimo że obie decyzje jako wydane w wyniku wadliwie przeprowadzonego postępowania naruszają prawo, 3) art.151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 Kpa poprzez jego zastosowanie i oddalenie skargi, mimo że z uwagi na naruszenia przepisów postępowania skarga zasługiwała na uwzględnienie, 4) art.141 § 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 Kpa poprzez przemilczenie naruszenia prawa jakiego dopuściły się orzekające w sprawie organy administracji. Podnosząc te zarzuty pełnomocnik wnoszącej skargę kasacyjną wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor zaakcentował, że Sąd pierwszej instancji w sposób wadliwy dokonał kontroli legalności decyzji organów obu instancji, nie zwrócił bowiem uwagi na to, że sprawa została załatwiona bez dokładnego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, w konsekwencji bez wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Przede wszystkim nie ustalono, jakimi środkami dysponuje organ pomocy społecznej i jaka jest ilość osób zainteresowanych uzyskaniem zasiłku celowego. Brak takich ustaleń sprawia, że przyznanie zasiłku w takiej a nie innej wysokości ocenić należy jako dowolne, gdyż nie poparte wynikiem przeprowadzonego postępowania dowodowego w rozmiarze niezbędnym do rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 1 § 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, który określa kryterium kontroli działalności administracji publicznej, został sformułowany przy przyjęciu założenia, że Sąd pierwszej instancji dokonał niepełnej, a przez to nieprawidłowej kontroli zgodności z prawem zaskarżonych decyzji wskutek niezwrócenia uwagi na naruszenie przepisów postępowania w zakresie gromadzenia materiału dowodowego, jego oceny oraz umotywowania podjętych rozstrzygnięć jakich dopuściły się orzekające w sprawie organy. Z tak zredagowanym zarzutem nie można się zgodzić. Przede wszystkim zauważyć przyjdzie, że trafnie przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż dokonując kontroli legalności decyzji w sprawie dotyczącej przyznania świadczenia z pomocy społecznej należy mieć na względzie wynikające z art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 182) cele i zadania polityki społecznej państwa oraz zawarte w art. 3 ust. 3 i 4 tej ustawy postulaty, że rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Zatem przyznanie stronie pomocy uzależnione jest nie tylko od jej sytuacji materialnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 1795/11 – Lex nr 1145072). W rozpoznawanej sprawie nie sposób było postawić orzekającym organom zarzutu, by zaskarżone decyzje wydane zostały bez wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności. W sposób niewadliwy ustalona została sytuacja osobista i majątkowa skarżącej i jej rodziny, skądinąd znana również z tego powodu, że skarżąca od dłuższego już czasu korzysta z różnych form pomocy społecznej. W tym kontekście zasadnie dostrzegł Sąd, że na przestrzeni jednego roku poprzedzającego złożenie dwóch wniosków w grudniu 2010 r. skarżącej przyznano kilkanaście zasiłków celowych, w tym specjalnych, z przeznaczeniem na pokrycie kosztów leczenia i utrzymanie mieszkania. Słusznie więc uznał Sąd pierwszej instancji, że przyznanie skarżącej zasiłku celowego specjalnego z przeznaczeniem na sfinansowanie kosztów za leki w wysokości uwidocznionej w fakturze dołączonej do wniosku oraz odmowa przyznania takiego zasiłku na zakup opału wobec wcześniejszego udzielenia pomocy w tej formie nie narusza swobody uznania administracyjnego. Wbrew zarzutowi wnoszącej skargę kasacyjną Sąd w sposób wyraźny w trakcie kontroli zgodności z prawem zaskarżonych decyzji odniósł się do kryteriów, jakimi się kierowały organy załatwiając sprawę w następstwie złożonych przez skarżącą wniosków, a dokonanej oceny nie można uznać jako dowolnej. Chybiony z kolei jest pogląd, by w każdej indywidualnej sprawie rozpoznawanej przez organ pomocy społecznej należało precyzyjnie ustalić i uzewnętrznić w uzasadnieniu decyzji, jakimi środkami dysponuje organ oraz jaka jest ilość osób zainteresowanych udzieleniem pomocy społecznej. Konieczność prowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie ani nie wynika z obowiązujących powszechnie przepisów, w tym ustawy o pomocy społecznej, ani nie jest niezbędna dla załatwienia konkretnej sprawy. Organ pomocy społecznej winien zaś rozpoznać każdą sprawę mając na względzie zarówno usprawiedliwione potrzeby osoby lub rodziny oczekującej udzielenia pomocy, jak i możliwości pomocy społecznej. Nie sposób nawet precyzyjnie przewidzieć, jak licznej grupie osób na przestrzeni np. roku kalendarzowego przyjdzie udzielić pomocy społecznej. Z tych powodów chybione okazały się twierdzenia wnoszącej skargę kasacyjną, by Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł naruszenia przez organy administracji przepisów art. 7, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 i 3 Kpa. Nie znajduje usprawiedliwienia kolejny zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej Ppsa. Sąd ten w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku w sposób czytelny i nie nasuwający wątpliwości wyjaśnił podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia, wskazał w szczególności, z jakich przyczyn kontrolowane decyzje zostały uznane za zgodne z prawem. Podniesiony zarzut, iż Sąd pominął w swych rozważaniach fakt, że organy administracyjne dopuściły się naruszenia przepisów postępowania jest o tyle chybiony, że w trakcie kontroli sądowej takich naruszeń nie stwierdzono. Ostatnie dwa zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa (autor skargi kasacyjnej błędnie wskazał art. 145 pkt 1 lit. c) oraz art. 151 Ppsa w powiązaniu z przytoczonymi przepisami procedury administracyjnej zostały nieprawidłowo skonstruowane. W przypadku bowiem zaskarżenia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oddalającego skargę nie można jednocześnie zarzucać naruszania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa (upoważniającego do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości lub w części w razie stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy) oraz art. 151 Ppsa (stanowiącego podstawę do oddalenia skargi przez sąd w razie jej nieuwzględnienia). Wymienione przepisy wzajemnie się wykluczają, jeśli chodzi o przytoczenie ich w podstawie kasacyjnej. W rozpoznawanej sprawie, uwzględniając dotychczasowe rozważania, brak jest podstaw do stawiania Sądowi pierwszej instancji zarzutu naruszenia art. 151 Ppsa, skoro wynik kontroli sądowej uprawniał ten Sąd do oddalenia skargi, czego wnoszący skargę kasacyjna skutecznie nie zakwestionował. Z tych wszystkich powodów, wobec braku podstaw branych pod rozwagę z urzędu, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 Ppsa. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu orzeknie, na wniosek jej pełnomocnika będącego adwokatem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyłączają możliwość orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz o zwrocie niezbędnych udokumentowanych wydatków.