I OSK 177/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Olga Żurawska – Matusiak (spr.) Sędziowie sędzia NSA Elżbieta Kremer sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 20 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 13 października 2016 r., sygn. akt II SAB/Ol 80/16 w sprawie ze skargi [...] na bezczynność Dyrektora Zespołu Szkolno – Przedszkolnego w [...] w sprawie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną 2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 13 października 2016 r., sygn. akt II SAB/Ol 80/16, po rozpoznaniu skargi M. O. (dalej skarżący) na bezczynność Dyrektora Zespołu Szkolno - Przedszkolnego w [...] ( dalej organ lub Dyrektor) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddalił skargę. W wyroku tym Sąd powołał się na następujące ustalenia faktyczne i prawne sprawy. Pismem z [...] marca 2016 r. skarżący wystąpił do Dyrektora o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: 1) Kto podejmuje decyzje o wydawaniu obiadów ze stołówki szkolnej osobom z zewnątrz? Podstawa prawna. 2) Kto i na jakiej zasadzie ustala ceny obiadów dla dzieci? Podstawa prawna. 3) Kto i na jakiej zasadzie ustala ceny obiadów dla nauczycieli? Podstawa prawna. 4) Kto i na jakiej zasadzie ustala ceny obiadów dla osób z zewnątrz? Podstawa prawna. 5) Jakie są składowe ceny za obiad? 6) Na jakiej podstawie prawnej od cen za obiady dla dzieci, dla nauczycieli, dla osób z zewnątrz nie jest odprowadzany podatek VAT? W odpowiedzi z [...] marca 2016 r. Dyrektor wskazał, że: 1) Wszystkie decyzje związane z funkcjonowaniem stołówki podejmowane są przez dyrektora Zespołu w porozumieniu z organem prowadzącym: a) Na podstawie Statutu Zespołu § 15 pkt. 13. "Ze stołówki szkolnej mogą korzystać uczniowie, nauczyciele i pozostali pracownicy Zespołu. W miarę możliwości za zgodą Dyrektora, ze stołówki mogą korzystać inne osoby. b) Na podstawie art. 67a ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty ( Dz. U. 1991, Nr 95, poz. 425 ze zm.). W celu zapewnienia prawidłowej realizacji zadań opiekuńczych, w szczególności wspierania prawidłowego rozwoju uczniów, szkoła może zorganizować stołówkę. 2) Korzystanie z posiłków w stołówce szkolnej jest odpłatne. 3) Warunki korzystania ze stołówki szkolnej, w tym wysokość opłat za posiłki, ustala dyrektor szkoły w porozumieniu z organem prowadzącym szkołę. 4) Do opłat wnoszonych za korzystanie przez uczniów z posiłku w stołówce szkolnej, o których stanowi ust. 3, nie wlicza się wynagrodzeń pracowników i składek naliczanych od tych wynagrodzeń oraz kosztów utrzymania stołówki. 5) Organ prowadzący szkołę może zwolnić rodziców albo ucznia z całości lub części opłat, o których stanowi ust. 3: a) w przypadku szczególnie trudnej sytuacji materialnej rodziny; b) w szczególnie uzasadnionych przypadkach losowych. 6. Organ prowadzący szkołę może upoważnić do udzielania zwolnień, o których stanowi ust. 5, Dyrektora, w której zorganizowano stołówkę. Pismem z 1 lipca 2016 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej. Zarzucił, że jego wniosek nie został w pełni rozpoznany w zakreślonych w nim granicach. Podniósł, że po pierwsze - nie otrzymał odpowiedzi na wyrażone we wniosku żądanie, po drugie - nie został zawiadomiony, że nie ma podstawy prawnej do udzielenia informacji publicznej, gdyż żądana informacja taką nie jest, po trzecie - nie otrzymał też decyzji odmownej dotyczącej odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz po czwarte - nie otrzymał informacji, że żądana informacja musi być przetworzona, co z kolei jest związane z zastosowaniem specjalnych procedur. Wniósł o uznanie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i zobowiązanie organu do całościowego rozpatrzenia wniosku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że udzielił skarżącemu wyczerpujących odpowiedzi na wszystkie zawarte we wniosku pytania. Skarżący 13 października 2016 r. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie zmodyfikował skargę, wnosząc o zobowiązanie Dyrektora do rozpatrzenia wniosku wyłącznie w zakresie punktu 5. Wyjaśnił, że pozostałe punkty wniosku dotyczyły prawa, a nie faktów, a wniosek winien dotyczyć tylko faktów. Oświadczył, że wniosek powinien być rozpatrzony w terminie do 29 marca 2016 r. Dyrektor wniósł o oddalenie skargi. Podniósł, że skarżący jest zatrudniony na stanowisku asystenta Wójta Gminy [...] i żądane informacje mógł uzyskać w ramach wykonywanych obowiązków. Dyrektor zaznaczył, że skarżący składa miesięcznie po 5-6 wniosków o udostępnienie informacji publicznej. Oświadczył, że udzielił informacji w terminie, gdyż pismo zawierające wniosek o udostępnienie informacji, było datowane na [...] marca br., ale zostało złożone za pośrednictwem poczty. Odpowiedź natomiast została złożona [...] marca 2016 r., co wskazuje, że Dyrektor dochował terminu przewidzianego przez przepisy prawa. Skarżący nie zgłaszał żadnych zastrzeżeń do udzielonej odpowiedzi. Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę. Sąd wskazał, że w rozpoznawanej sprawie skarżący domagał się udostępnienia informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2015 r. poz. 2058 ze zm.), dalej "u.d.i.p.". Ustawa ta reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej dopuszczając w tym zakresie rożne sposoby udostępniania informacji publicznej. Sąd podał, iż Dyrektor szkoły publicznej, do którego został skierowany wniosek, jako podmiot wykonujący zadania publiczne z zakresu oświaty, jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej. Żądana informacja dotycząca składowych ceny za obiad w stołówce szkolnej – zdaniem Sądu - stanowi informację publiczną, gdyż dotyczy realizacji zadania publicznego i dysponowania majątkiem publicznym. Sąd zwrócił uwagę, że wniosek skarżącego był rozbudowany i dotyczył kilku aspektów w rozbiciu na różne przedmioty. Z jednej strony skarżący pytał na jakiej zasadzie i przez jaki podmiot ustalane są ceny obiadów, a z drugiej domagał się skonkretyzowania jakie są składowe ceny za obiad. Sąd podkreślił, że Dyrektor, mimo że nie jest typowym organem administracyjnym, lecz organem w znaczeniu funkcjonalnym, nie zignorował wniosku skarżącego i udzielił odpowiedzi w ustawowym terminie. Zdaniem Sądu, organ wyjaśnił jakie czynniki nie wpływają na wysokość ceny za obiad. Organ powołując się na art. 67 a ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty wskazał, że do opłat wnoszonych za korzystanie przez uczniów z posiłku w stołówce szkolnej, nie wlicza się wynagrodzeń pracowników i składek naliczanych od tych wynagrodzeń oraz kosztów utrzymania stołówki. Z treści odpowiedzi organu – w ocenie Sądu - wynika, że udzielił zbiorczo odpowiedzieć na wszystkie zadane pytania, gdyż zakres zadawanych pytań był podobny. Skarżący dopiero po upływie ponad trzech miesięcy od doręczenia mu stanowiska organu, wskazał, że nie uzyskał odpowiedzi na jedno z sześciu pytań. Zdaniem Sądu, zarzut bezczynności organu, stawiany w skardze nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd podkreślił, ż Dyrektor udzielił odpowiedzi na pytania postawione we wniosku, z powołaniem się na odpowiednie przepisy prawa regulujące kwestie związane z ustalaniem odpłatności za obiady w stołówce szkolnej. Sąd podkreślił, że jeżeli odpowiedź organu nie satysfakcjonowała w pełni skarżącego, to zasadnym było zwrócenie się do organu o doprecyzowanie, uzupełnienie odpowiedzi, czego skarżący nie uczynił. Sąd zauważył, że odpowiedź na pytanie 5 nie wskazywała, że w skład kosztów obiadu wchodzi równowartość surowców wykorzystanych do ich przygotowania, ale ze względu na to, iż jest to fakt powszechnie znany, nie wymagało to – zdaniem Sądu - dodatkowego zaakcentowania. Pozostałe elementy, które składają się na koszt obiadu w odpowiedzi Dyrektora zostały wymienione. Sąd podkreślił, że obowiązkiem skarżącego było wystąpienie do organu z wnioskiem o uzupełnienie lub doprecyzowanie odpowiedzi jeżeli w ocenie skarżącego, odpowiedź zawierała braki. Skarżący przez okres ponad trzech miesięcy z takim wnioskiem nie wystąpił, co poddaje w wątpliwość czy skarżący miał faktyczny zamiar uzyskaniu żądanej informacji publicznej. Sąd zwrócił uwagę, że Dyrektor nie jest organem administracji publicznej w sensie ustrojowy, lecz jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej z uwagi na to, że wykonuje zdania publiczne z zakresu oświaty. Stawianie organowi zarzutu bezczynności – w ocenie Sądu - może być poczytywane za nadużycie prawa i nie zasługuje na uwzględnienie skoro informacja została udostępniona. Sąd zwrócił uwagę, że z akt Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wynika, iż skarżący wniósł 12 skarg na bezczynność Dyrektora w załatwieniu jego wniosków o udostępnienie informacji publicznej oraz o wymierzenie Dyrektorowi grzywny za nieprzekazanie Sądowi skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. Dyrektor wskazał, że zawiaduje czterema placówkami oświatowymi i wszystkie wnioski w tym zakresie musiała załatwiać osobiście, bowiem w Zespole Szkół nie był zatrudniony zastępca dyrektora ani inny pracownik administracyjny, o czym skarżący wiedział ze względu na zajmowane stanowisko. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł M. O. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: I. na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenia: 1) art. 3 § 2 pkt 8 i 4 w zw. z art. 149 § 1 P.p.s.a., poprzez niezastosowanie w sprawie, co w konsekwencji skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego, polegającym na stwierdzeniu, iż w sprawie nie zachodzi bezczynność organu i odpowiedź organu na wniosek skarżącego została udzielona w pełnym zakresie; 2) art. 151 § 1 P.p.s.a, poprzez zastosowanie w stanie faktycznym sprawy i w konsekwencji oddalenie skargi pomimo, że organ pozostawał w bezczynności, gdyż nie udzielono pełnej odpowiedzi na złożone pytania, a na część pytania 1-4, 6 odpowiedź udzielono po ustawowym terminie; 3) art. 1 ust. 1 u.d.i.p., poprzez błędną interpretację pojęcia informacja publiczna i w konsekwencji uznania, iż części składowe ceny obiadu to wiedza powszechnie znana i jak taka nie podlega udostępnieniu na zasadach ustawy o dostępie do informacji publicznej. W oparciu o powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie oraz zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, iż w niniejszej sprawie nie chodzi o klasyczny rodzaj bezczynności uregulowany w art. 35 i 36 K.p.a., ale bezczynność podmiotu posiadającego informację publiczną i zobowiązanego do jej udostępnienia na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem skarżącego, Dyrektor na podstawie przepisów ww. ustawy miał obowiązek udzielić odpowiedzi na wniosek zgodnie z wskazanym w nim zakresie. Żądana przez skarżącego informacja publiczna zawarta we wniosku skarżącego skierowanym do Dyrektora dotycząca składowych cen za obiad w stołówce szkolnej prowadzonej przez ten organ nie jest w ocenie skarżącego faktem powszechnie znanym. Skarżący działając w interesie publicznym chciał uzyskać informacje o składowej części obiadu dzieci czyli przedszkolaków. Podstawą uzyskania tych informacji był fakt, że do skarżącego docierały informacje, że w skład ceny za obiad płaconej przez rodziców dzieci w wieku przedszkolnym wchodziły inne elementy niż w przypadku uczniów. Ponadto skarżący podkreślił, że wniosek skarżącego datuje się na [...] marca 2016 r. natomiast niepełna odpowiedź została udzielona [...] marca 2016 r., co wskazuje, że organ przekroczył termin ustawowy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, iż w niniejszej sprawie nie można mówić o bezczynności organu. Dyrektor Zespołu Szkolno - Przedszkolnego, nie tylko podjął czynności, do których był zobowiązany, ale także wykonał to w terminie przewidzianym przez przepisy prawa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 P.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez sąd pierwszej instancji. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga ta nie ma uzasadnionych podstaw. Zasadniczo w pierwszej kolejności rozpatrzeniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W niniejszej sprawie zarzuty te jednak w sposób bezpośredni wiążą się z zarzutem naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, stąd ocena przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutów naruszenia przepisów postępowania wymaga uprzedniego odniesienia się do istoty problemu w niniejszej sprawie, tj. do poprawności dokonanej przez Sąd pierwszej instancji wykładni art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i oceny czy informacja o częściach składowych ceny obiadu wydawanego na stołówce szkolnej stanowi informację publiczną. Zarzut naruszenia powyższego przepisu nie został oparty na usprawiedliwionych podstawach. Pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca określił w przepisach art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., wskazując, że informacją taką jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 i 2. Przy wykładni powyższych przepisów należy kierować się treścią art. 61 Konstytucji RP, zgodnie z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych podmiotów w zakresie, w jakim wykonują one zadania publiczne i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Ustawodawca określając pojęcie informacji publicznej odwołał się do kategorii sprawy publicznej, jak bowiem stanowi art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną w rozumieniu tej ustawy jest "każda informacja o sprawach publicznych". W przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej nie zdefiniowano pojęcia "sprawy publicznej", niewątpliwie jednak sprawy publiczne są to sprawy związane z istnieniem i funkcjonowaniem określonej wspólnoty publicznoprawnej. Określenie sprawy jako "publicznej" wskazuje, że jest to sprawa ogółu i koresponduje w znacznym stopniu z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). Sprawy niezwiązane ze wspólnotą publiczną – określane czasami w piśmiennictwie jako sprawy "sfery prywatnej" (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska: Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Warszawa 2016, Lex 2016, Komentarz do art. 1, t. 4; por. wyrok NSA z 14 września 2010 r., I OSK 1035/10), tj. dotyczące kwestii właśnie prywatnych, osobistych, intymnych (dane osobowe, życie prywatne, rodzinne), związanych z dobrami osobistymi (M. Jabłoński, Udostępnianie informacji publicznej w trybie wnioskowym, Wrocław 2009, s. 151), nie są sprawami publicznymi, z kolei sprawy wspólnoty publicznej zawsze są sprawami publicznymi. Powyższe rozumienie istoty sprawy publicznej, a w konsekwencji i informacji publicznej – odkodowywane z treści art. 61 Konstytucji RP i unormowań ustawy o dostępie do informacji publicznej – przyjmowane jest w orzecznictwie sądów administracyjnych. Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 ust. 1 i 2 w związku z art. 4 u.d.i.p., informacją taką jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Status informacji publicznej uzyskuje przy tym taka informacja, która związana jest z funkcjonowaniem wspólnoty publicznoprawnej (państwa). Mając na uwadze powyższe uwagi należy zatem przyjąć, że wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. jest wniosek, który jednocześnie dotyczy: 1) informacji rozumianej jako powiadomienie, zakomunikowanie czegoś, wiadomość, pouczenie (Uniwersalny Słownik Języka Polskiego, Tom A-J, red. S. Dubisz, Warszawa 2008, s. 1212), czyli oświadczenia wiedzy, które – na co wskazuje analiza art. 6 cyt. ustawy – dotyczy określonych faktów, tj. czynności i zachowań podmiotu wykonującego zadania publiczne podejmowanych w zakresie wykonywania takiego zadania; 2) informacji istniejącej i znajdującej się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia; 3) informacji dotyczącej spraw publicznych. Na pojęcie sprawy publicznej, o której ma być udzielona informacja publiczna, składa się przede wszystkim charakter publiczny zadań wykonywanych przez określony podmiot. Tam zatem, gdzie występuje aktywność organów publicznych, nawet jedynie w ich funkcjonalnym znaczeniu, mamy do czynienia z informacją publiczną (por. wyrok NSA z 30 września 2015 r., I OSK 2093/14). W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji, wbrew zarzutom skargi kasacyjej, przyjął, że informacja dotycząca składowych ceny za obiad w stołówce szkolnej stanowi informację publiczną, gdyż dotyczy realizacji zadania publicznego i dysponowania majątkiem publicznym. Nie wyraził natomiast, przypisywanego mu przez skarżącego kasacyjnie poglądu, że wnioskowana informacja to wiedza powszechnie znana i jako taka nie podlega udostępnieniu na zasadach ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ocenie Sądu I instancji faktem powszechnie znanym jest natomiast, że w skład kosztów obiadu wchodzi równowartość surowców wykorzystanych do ich przygotowania i z oceną taką należy się zgodzić. Okoliczność ta nie miał jednak decydującego znaczenia przy ocenie realizacji wniosku skarżącego. Analizując niesporne okoliczności faktyczne przedmiotowej sprawy, podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że Dyrektor Zespołu Szkolno-Przedszkolnego nie dopuścił się bezczynności w realizacji wniosku skarżącego w zakresie pkt 5 tego wniosku, wobec czego zarzut naruszenia art. 3 § 2 pkt 4 i 8 w zw. z art. 149 § 1 P.p.s.a. nie mógł zostać uwzględniony. Badając, czy organ pozostawał w bezczynności w realizacji wniosku skarżącego niewątpliwie należało odnieść się tak do treści tego wniosku, jak i do pisma organu z [...] marca 2016 r. Treść wniosku o udostępnienie informacji publicznej, ogólnie ujmując, odnosiła się do informacji o obiadach wydawanych na stołówce szkolnej. W sprawie nie zostało ostatecznie bezspornie wyjaśnione w jakiej dacie wniosek skarżącego wpłynął do organu, zauważyć jednak należy, że druga, późniejsza data widniejąca na tym wniosku to [...] marca 2016 r. Organ odpowiedzi na wniosek udzielił [...] marca 2016 r., przywołując m. in. treść przepisu art. 67a ustawy o systemie oświaty i uznając, że odpowiedź taka stanowi realizację wniosku skarżącego. W tym kontekście pamiętać należy, że Dyrektor Zespołu Szkolno-Przedszkolnego nie jest organem w znaczeniu ustrojowym, a jest nim w znaczeniu funkcjonalnym, nie dysponuje personelem przygotowanym do realizacji obowiązków wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej i okoliczności tej nie można pomijać oceniając działania podejmowane przez ten organ. Realizując prawo skarżącego do posiadania wnioskowanej informacji organ, jak słusznie zauważył Sąd I instancji, w odpowiedzi na pytanie 5 w istocie nie wyeksponował informacji, że w skład kosztów obiadów wchodzi równowartość surowców wykorzystanych do ich przygotowania, wskazując na te elementy, które ceny posiłku nie kształtują. Zgodzić się należy z Sądem, iż za fakt powszechnie znany można uznać, że w skład kosztów obiadu wchodzi równowartość surowców użytych do jego przygotowania. Skarżący jednak nie zakwestionował tak udzielonej odpowiedzi, nie żądał też jej uzupełnienia o elementy w niej pominięte. Nie można zatem uznać, analizując całość pisma organu z [...] marca 2016 r. i brak reakcji skarżącego na jego treść, że organ przedstawił informację inną niż ta, na którą oczekiwał skarżący, bądź też, że udzielił informacji wymijającej. Organ pozostawał w przekonaniu, że na wniosek skarżącego odpowiedział w pełnym zakresie. W okolicznościach przedmiotowej sprawy, a zwłaszcza uwzględniając treści, które w odpowiedzi organu zostały pominięte, nie można uznać, że organ był bezczynny w realizacji wniosku skarżącego o udzielenie informacji publicznej, co miałoby świadczyć o zasadności jego skargi na bezczynność organu w tym zakresie. Pozbawiony usprawiedliwionych podstaw jest zarzut naruszenia art. 151 § 1 P.p.s.a. Pomijając okoliczność, iż wskazany jako naruszony przepis nie dzieli się na mniejsze jednostki redakcyjne, wskazać należy, że art. 151 p.p.s.a. jest tzw. przepisem wynikowym, mającym zastosowanie w razie zajścia wskazanych w nim okoliczności. Generalnie reguluje on formę rozstrzygnięć w przypadkach pozwalających na oddalenie skargi. Nie może jednakże stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Należy zarzut taki powiązać z innymi przepisami postępowania, których naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a tego w sprawie nie uczyniono. Skarżący kasacyjnie ograniczył swój zarzut jedynie do wskazania na naruszenie powołanego art. 151 P.p.s.a., co nie jest wystarczające do jego uwzględnienia. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw oddalił.